โจวเนี่ยนเนี่ยนถือแก้วนมร้อน ยิ้มแย้มมองเฉินจิ่งสือ
“เพื่อนนักเรียน คุณก็มาซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเหมือนกันเหรอคะ?”
เฉินจิ่งสือพยักหน้า เดินผ่านเธอเข้าไปด้านในต่อ
เขาเองก็ไม่รู้ว่าต้องซื้ออะไร เดินวนอยู่สองรอบ พอคำนวณว่าเล่อเจาน่าจะขึ้นไปแล้ว จึงหยิบน้ำขวดหนึ่งจากชั้นวางส่ง ๆ แล้วเดินไปจ่ายเงิน
แต่พอถึงเคาน์เตอร์ มืออีกข้างกลับยื่นออกไปก่อนเขา
โจวเนี่ยนเนี่ยนยิ้มบาง ๆ พลางวางมือลงบนแขนเขาเบา ๆ “เพื่อนนักเรียนคะ วันนี้บนรถฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ น้ำขวดนี้ให้ฉันเลี้ยงคุณแล้วกัน”
“ไม่ต้องครับ”
เฉินจิ่งสือขมวดคิ้ว รีบดึงแขนกลับ จ่ายเงินแล้วเตรียมจะหันหลังเดินไป
โจวเนี่ยนเนี่ยนเซถลาไปข้างหน้า มือที่ถือแก้วนมร้อนอยู่ก็จับไว้ไม่มั่น นมทั้งหมดหกใส่แขนของเขา
“! คุณเป็นอะไรไหมคะ เพื่อนนักเรียน!”
พนักงานคิดเงินที่อยู่ข้าง ๆ อุทาน รีบยื่นกระดาษทิชชูให้
โจวเนี่ยนเนี่ยนรู้ว่าตัวเองก่อเรื่องเข้าแล้ว ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ได้แต่ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก
“ขะ...ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ เมื่อกี้จับไม่ถนัด...”
เฉินจิ่งสือไม่ได้แสดงท่าทีอะไร รับกระดาษทิชชูมา แล้วกล่าว “ขอบคุณครับ” กับพนักงานคิดเงินอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาแทบไม่ได้มองเธอเลย
โจวเนี่ยนเนี่ยนกัดฟัน วิ่งเหยาะ ๆ ตามไป แล้วเบียดเข้าไปในลิฟต์ได้ทันในวินาทีสุดท้าย เธอหอบหายใจพลางเงยหน้าขึ้น
“เอ่อ เพื่อนนักเรียนคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ให้ฉันเอาเสื้อไปซักให้ไหมคะ คืนนี้ฉันจะซักแล้วเอาไปอบให้ พรุ่งนี้ก็คืนให้คุณได้เลย”