หลบอยู่ในห้องนานกว่าสิบนาที เล่อเจาก็รู้ว่าทำแบบนี้ต่อไปไม่ใช่ทางออก จึงหยิบกระดาษเตรียมกลับไป
ก่อนออกจากห้อง เธอตั้งใจไปล้างหน้ามา
พอเห็นเธอ เยี่ยเชี่ยนก็เลื่อนอาหารที่เหลือมาตรงหน้า พลางมองอย่างสงสัย «แค่ไปหยิบกระดาษเอง ทำไมช้าขนาดนี้?»
«กระดาษของโรงแรมใช้ไม่ดี ฉันเลยค้นกระเป๋าเดินทางอยู่พักหนึ่ง»
เยี่ยเชี่ยนยังคงสงสัย «ถึงอย่างนั้นก็ไม่น่าจะนานขนาดนี้นี่?»
«ค้นของแกน่ะสิ»
«…โธ่เอ๊ย!»
เยี่ยเชี่ยนร้อนใจ พุ่งเข้ามาจั๊กจี้เธอ
เล่อเจาหลบไปพลาง ลอบเหลือบมองเฉินจิ่งสือที่นั่งฝั่งตรงข้ามไปพลาง
เขากินอาหารเงียบ ๆ ไอน้ำจับเป็นฝ้าบนกรอบแว่นจนมองสีหน้าไม่ชัด
เล่อเจาลังเลอยู่หลายครั้ง ก่อนจะผลักเยี่ยเชี่ยนออก แล้วก้มหน้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเขาใต้โต๊ะ
【เดี๋ยวออกมาหน่อยนะ ฉันรออยู่ที่โถงชั้นหนึ่ง】
ทันทีที่ส่งข้อความ โทรศัพท์ของเฉินจิ่งสือก็ดังขึ้น เธอก้มหน้ากินข้าวอย่างไม่มีพิรุธ รู้สึกได้ว่าสายตาจากฝั่งตรงข้ามจับจ้องมาที่ตัวเอง ไม่นานโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นบ้าง
เขาไม่ได้ถามเหตุผล เพียงตอบกลับมาคำเดียว
【ได้】
เหรินเซียวที่นั่งข้าง ๆ จิ๊ปาก «พวกแกนี่งานยุ่งจริง ๆ ข้อความเข้ากันไม่หยุดเลยนะ»
«กินข้าวของแกไปเถอะ» เล่อเจาโต้กลับ แล้วเลื่อนเค้กชิ้นเล็กที่เหลือไปข้างหน้า «ฉันกินไม่ไหวแล้ว ยกให้แกละกัน»
พูดจบเธอก็ลุกขึ้น ใช้กระดาษเช็ดปาก
«อิ่มแล้ว ฉันลงไปซื้อน้ำสักขวด มีใครจะฝากซื้ออะไรไหม?»
«หา? นี่ก็ยังมีอยู่นี่?» เหรินเซียวชี้ไปยังถุงเครื่องดื่มที่เพิ่งซื้อมาเมื่อครู่