พอเห็นเธอ เล่อเจาก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอยู่ราง ๆ
เป็นอย่างที่คิด วินาทีถัดมาเด็กสาวหลายคนก็ยื่นหน้าเข้ามามองข้างในอย่างระมัดระวัง ก่อนถามว่า “เอ่อ ห้องเรียนของพวกเธอ พวกเราขอยืมใช้ซ้อมด้วยได้ไหม?”
เล่อเจาอยากปฏิเสธตามสัญชาตญาณ
ข้อแรก คุณครูสั่งไว้แล้วว่าห้องนี้ให้ใช้ได้เฉพาะนักเรียนโรงเรียนของพวกเธอเท่านั้น
ข้อสอง แค่พวกเธออยู่กันตรงนี้ก็แทบไม่มีที่แล้ว เมื่อครู่เธอกวาดตามองด้านนอกคร่าว ๆ มีคนไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน อย่างน้อยก็สิบกว่าคนแน่ ๆ
ถ้าเข้ามาเบียดกันตรงนี้อีก แขนขาคงยืดไม่ออกกันพอดี
คล้ายจะมองออกว่าเธอลังเล เด็กสาวหลายคนสบตากัน ก่อนจะรีบดันโจวเนี่ยนเนี่ยนออกมายืนข้างหน้า
เมื่อครู่มีคนบังอยู่ เล่อเจาจึงมองไม่ชัดว่าเธอสวมอะไร แต่พอเดินเข้ามาใกล้ เสื้อคลุมผู้ชายที่ขนาดไม่พอดีตัวบนร่างเธอก็สะดุดตาเป็นพิเศษ
เธอจำได้ทันที
นี่คือเสื้อคลุมตัวที่เฉินจิ่งสือใส่เมื่อวาน
แววตาของโจวเนี่ยนเนี่ยนจริงใจ เธอเอ่ยอ้อนวอนเสียงเบา
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง ให้พวกเรายืมห้องซ้อมหน่อยนะ พวกเราสัญญาว่าจะยืนอยู่ด้านหลัง ไม่รบกวนพวกพี่แน่นอน”
ได้ยินเธอพูดอย่างนั้น เล่อเจาจึงได้แต่กลืนเรื่องเสื้อคลุมลงคอ แล้วอธิบายอย่างจนใจว่า “เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ คุณครูสั่งไว้เมื่อวานว่าห้ามให้คนอื่นยืม”
“ไม่บอกให้เขารู้ก็ได้นี่?” โจวเนี่ยนเนี่ยนกะพริบตาปริบ ๆ ดึงข้อมือเธอไว้อย่างออดอ้อน แล้วเขย่าเบา ๆ “พี่ ช่วยหน่อยนะ~”
“ไม่ได้”
เล่อเจาดึงแขนกลับมาพลางปฏิเสธอย่างหนักแน่น