ย้อนวัยเยาว์สามีซึมเศร้า

ตอนที่ 87 คนที่คอยหนุนหลังโจวเนี่ยนเนี่ยนคือเขาอย่างนั้นเหรอ?

6 นาที· 1.5K คำ

พอเห็นเธอ เล่อเจาก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอยู่ราง ๆ

เป็นอย่างที่คิด วินาทีถัดมาเด็กสาวหลายคนก็ยื่นหน้าเข้ามามองข้างในอย่างระมัดระวัง ก่อนถามว่า “เอ่อ ห้องเรียนของพวกเธอ พวกเราขอยืมใช้ซ้อมด้วยได้ไหม?”

เล่อเจาอยากปฏิเสธตามสัญชาตญาณ

ข้อแรก คุณครูสั่งไว้แล้วว่าห้องนี้ให้ใช้ได้เฉพาะนักเรียนโรงเรียนของพวกเธอเท่านั้น

ข้อสอง แค่พวกเธออยู่กันตรงนี้ก็แทบไม่มีที่แล้ว เมื่อครู่เธอกวาดตามองด้านนอกคร่าว ๆ มีคนไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน อย่างน้อยก็สิบกว่าคนแน่ ๆ

ถ้าเข้ามาเบียดกันตรงนี้อีก แขนขาคงยืดไม่ออกกันพอดี

คล้ายจะมองออกว่าเธอลังเล เด็กสาวหลายคนสบตากัน ก่อนจะรีบดันโจวเนี่ยนเนี่ยนออกมายืนข้างหน้า

เมื่อครู่มีคนบังอยู่ เล่อเจาจึงมองไม่ชัดว่าเธอสวมอะไร แต่พอเดินเข้ามาใกล้ เสื้อคลุมผู้ชายที่ขนาดไม่พอดีตัวบนร่างเธอก็สะดุดตาเป็นพิเศษ

เธอจำได้ทันที

นี่คือเสื้อคลุมตัวที่เฉินจิ่งสือใส่เมื่อวาน

แววตาของโจวเนี่ยนเนี่ยนจริงใจ เธอเอ่ยอ้อนวอนเสียงเบา

“พี่ลูกพี่ลูกน้อง ให้พวกเรายืมห้องซ้อมหน่อยนะ พวกเราสัญญาว่าจะยืนอยู่ด้านหลัง ไม่รบกวนพวกพี่แน่นอน”

ได้ยินเธอพูดอย่างนั้น เล่อเจาจึงได้แต่กลืนเรื่องเสื้อคลุมลงคอ แล้วอธิบายอย่างจนใจว่า “เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ คุณครูสั่งไว้เมื่อวานว่าห้ามให้คนอื่นยืม”

“ไม่บอกให้เขารู้ก็ได้นี่?” โจวเนี่ยนเนี่ยนกะพริบตาปริบ ๆ ดึงข้อมือเธอไว้อย่างออดอ้อน แล้วเขย่าเบา ๆ “พี่ ช่วยหน่อยนะ~”

“ไม่ได้”

เล่อเจาดึงแขนกลับมาพลางปฏิเสธอย่างหนักแน่น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป