โจวเนี่ยนเนี่ยนไม่รู้ตัวเลยสักนิด พยายามบีบน้ำตาออกมาสองหยด ก่อนจะสะอื้นเบา ๆ พลางอธิบายต่อ
“ขอโทษนะ ทั้งหมดเป็นเพราะฉันไร้ประโยชน์เกินไป เอาแต่โดนรังแกจนพวกเธอต้องมาช่วยทวงความยุติธรรมให้...”
เยี่ยเชี่ยนซ่อนตัวอยู่ตรงบันได จิกต้นขาตัวเองจนแทบจะหัวเราะตาย
“เดี๋ยวนะเพื่อน ทำไมพูดได้ตรงเป๊ะขนาดนี้เนี่ย โอ๊ย!”
“ฮ่า ๆ ๆ ขำจะตาย เห็นสีหน้าพวกนั้นไหม? หน้าเขียวกันหมดแล้ว!”
ตอนนี้เล่อเจาหัวเราะไม่ออกเลยสักนิด เธอคิดไม่ตกว่าฝีมือการแสดงอันย่ำแย่ของโจวเนี่ยนเนี่ยน ในชาติก่อนเธอมองไม่ออกเพราะสมองถูกเงินบังตาไปหมดหรือไง? หรือหลังแต่งงานกับเฉินจิ่งสือแล้ว เธอถึงได้หลงเสน่ห์จนตาลาย?
นี่เธอมองไม่ออกเลยสักนิดจริง ๆ เหรอ?!
อีกด้านหนึ่ง โจวเนี่ยนเนี่ยนพร่ำตัดพ้ออยู่คนเดียวพักใหญ่ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นสีหน้าของเด็กสาวหลายคนซับซ้อนและแปลกประหลาด แถมยังเจือแวว...รังเกียจอยู่ด้วย?
เธอสูดจมูก “พวกเธอ...ทำไมมองฉันแบบนั้นล่ะ?”
สีหน้าของเด็กสาวที่เป็นหัวโจกเดี๋ยวแดงเดี๋ยวเขียว เธอยกมือผลักโจวเนี่ยนเนี่ยนอย่างแรง ก่อนจะกรีดเสียงดัง “ไปให้พ้น! ตอนนี้พวกเราไม่อยากคุยกับเธอ!”
โจวเนี่ยนเนี่ยนเซถลา หลังชนกำแพงอย่างจัง เธอเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “นี่! พวกเธอหมายความว่ายังไงกัน?”
เธอร้อนใจจนแทบกระโดดโลดเต้น แสร้งทำสีหน้าอะไรไม่ออกอีกต่อไป ได้แต่จ้องแผ่นหลังของคนกลุ่มนั้นด้วยแววตาขุ่นเคือง
เมื่อเห็นสายตาเช่นนั้น เล่อเจาก็รู้สึกบอกไม่ถูก
ชาติที่แล้วถึงเธอจะไม่เต็มใจนัก แต่ในใจก็ยังมองโจวเนี่ยนเนี่ยนเป็นลูกพี่ลูกน้อง รู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีใครให้พึ่งพา เธอจึงเผลอคอยปกป้องและห่วงใยอยู่เสมอ