r /> เมื่อมาถึงล็อบบี้โรงแรม เฉินจิ่งสือชะงักฝีเท้าหน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับโดยไม่รู้ตัว แต่เล่อเจากลับไม่มีท่าทีอะไร เธอเดินตรงไปทางลิฟต์อย่างกระฉับกระเฉง ราวกับลืมเรื่องเมื่อเช้าวานไปแล้ว
เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นอีก เดินตามเธอขึ้นไปด้วยกัน
จังหวะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด โจวเนี่ยนเนี่ยนกับกลุ่มเด็กสาวก็กลับมาถึงโรงแรม พวกเธอสบตากันจากระยะไกล เด็กสาวสองสามคนที่อยู่ข้างโจวเนี่ยนเนี่ยนชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติ
เล่อเจาคร้านจะเดาด้วยซ้ำ แค่คิดด้วยนิ้วเท้าก็รู้แล้วว่าพวกที่สับเปลี่ยนกระเป๋าอุปกรณ์ของเธอเป็นใคร
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาสะสางเรื่องนี้ เฉินจิ่งสือต้องไปสอบแต่เช้าพรุ่งนี้ ความขุ่นเคืองเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธออดทนไว้อีกหน่อยก็ได้
ขึ้นมาถึงชั้นบน เล่อเจาหันไปถามเขา “พรุ่งนี้สอบกี่โมงเหรอ?”
“เก้าโมง” ราวกับเดาออกว่าเธอคิดจะทำอะไร เฉินจิ่งสือก้มตาลง “นอนตื่นสายให้เต็มที่เถอะ ไม่ต้องตื่นเช้า”
“ไม่ได้สิ!” เธอเบิกตากว้าง “ฉันต้องให้กำลังใจคุณนะ เดี๋ยวตั้งนาฬิกาปลุกไว้ รับรองว่าตื่นทันแน่!”
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เพราะเครียดมาสองวัน พอเส้นประสาทผ่อนคลายลงอย่างฉับพลัน เล่อเจาก็ตื่นตอนเก้าโมงครึ่งอย่างที่คาดไว้ พอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาอย่างงัวเงีย การสอบวิชาแรกของเฉินจิ่งสือก็ใกล้จะเสร็จแล้ว
ให้ตายสิ!
เธอรู้สึกห่อเหี่ยวใจ ค่อย ๆ อ้อยอิ่งล้างหน้าล้างตา พอดีกับที่เยี่ยเชี่ยนกลับมาจากข้างนอก มือหิ้วถุงอาหารเช้าที่มีไอร้อนลอยกรุ่นมาด้วย เธอแซวว่า “ตื่นเพราะได้กลิ่นเหรอ? ดีเลย อาหารเช้ามาส่งพอดี!”