ภายในรถเงียบสงัด กลิ่นยาจาง ๆ ลอยอบอวล เล่อเจาถูกคำพูดสั้น ๆ ของเฉินจื้อหลานกระแทกจนพูดไม่ออก ผ่านไปครู่ใหญ่จึงฝืนเอ่ยขึ้นมาได้
“ไปเรียนต่อต่างประเทศเหรอ? ทำไม...ทำไมล่ะ?”
มหาวิทยาลัยเอสก็เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับ 985 ของประเทศแล้ว ยังไม่ดีพออีกหรือ?
เธอรู้ดีที่สุดว่าเขาทุ่มเทความพยายามไปมากแค่ไหนเพื่อให้ได้สิทธิ์เข้าศึกษาโดยไม่ต้องสอบ หากตั้งแต่แรกเขาถูกกำหนดให้ต้องยอมแพ้ แล้วทุกสิ่งที่ทำมาจะมีความหมายอะไร?
“ทุกคนพิจารณากันอย่างรอบด้านแล้ว เห็นว่านี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเขา” เฉินจื้อหลานถอนหายใจเบา ๆ “แต่น่าเสียดายที่เขาปฏิเสธไปแล้ว”
ปฏิเสธได้งดงามมาก!
เล่อเจาถอนหายใจ ความอึดอัดในใจก็คลายลงตามไปด้วย น่ายินดีจริง ๆ ในที่สุดคุณชายเฉินก็รู้จักยืนหยัดเพื่อตัวเองเสียที
เฉินจื้อหลานมองเห็นแววโล่งใจในดวงตาของเธอ จึงอดเยาะเย้ยไม่ได้ “เขาไม่เพียงปฏิเสธข้อเสนอนี้ ยังคิดจะสละสิทธิ์รับมรดกตระกูลเฉิน แล้วอยู่ในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ เรียนหนังสือและเรียนจบเหมือนคนธรรมดาทั่วไป...ฉันคิดว่าเรื่องพวกนี้คงเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากเธอสินะ?”
เธอขมวดคิ้ว ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว
ที่แท้ก็มาหาเรื่องเอาผิดกันนี่เอง
“คุณย่าเฉิน คุณยกย่องฉันเกินไปแล้ว ฉันไม่มีความสามารถมากขนาดนั้นหรอกค่ะ อีกอย่าง เขาเป็นหลานชายของคุณ คุณน่าจะรู้จักเขาดีที่สุด การเป็นคนธรรมดาอาจเป็นสิ่งที่เขาต้องการมาตั้งแต่แรกก็ได้”
“ก็เพราะฉันรู้จักเขาดีน่ะสิ!” เฉินจื้อหลานลดเสียงลง “ฉันถึงเข้าใจว่าเขาเชื่อฟังมาตลอดหลายปี แต่ครั้งนี้กลับดึงดันไม่ยอมไปเรียนต่อต่างประเทศ เพราะอะไร”