เล่อเจาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก็เห็นเฉินจิ่งสือยืนอยู่ข้างเตียง ก้มมองเธออยู่
หลังจากตั้งสติอยู่สองวินาที เธอก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
“……”
จะน่าอายไปกว่านี้อีกได้ไหมนะ?
แต่ไม่นาน เฉินจิ่งสือก็ใช้การกระทำบอกเธอว่า ได้สิ
“กี่...กี่โมงแล้ว?” เธอรีบลุกขึ้นนั่ง พลางจัดผมที่ชี้ฟูเพราะนอนหลับ “คุณเปลี่ยนยาแล้วหรือยัง? ฉันไปตามพยาบาลให้ไหม?”
“เปลี่ยนแล้ว” เฉินจิ่งสือยกมือที่พันผ้าก๊อซขึ้น ก่อนยื่นกระดาษทิชชูให้เธอ
“เช็ดหน่อย”
เขาชี้ไปที่มุมปาก
เล่อเจาแตะริมฝีปากตัวเองอย่างงุนงง พอเห็นว่ามือเปียกชื้นไปหมด เธอก็แข็งค้างไปทั้งตัว
เธอลืมไปว่าตัวเองน้ำลายไหลตอนนอน
“……”
เธอรีบพลิกตัวลงจากเตียง วิ่งพรวดพราดเข้าห้องน้ำ คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ถึงได้รู้ว่าตอนนี้เก้าโมงกว่าแล้ว
เดี๋ยวนะ ทำไมนาฬิกาปลุกไม่ดัง?!
เธอแทบคลั่ง กดเข้าไปดูโทรศัพท์ แล้วพบว่าปุ่มตั้งปลุกซ้ำถูกปิดไปแล้ว แต่เธอจำไม่ได้เลยสักนิด
ความเป็นไปได้เดียวก็คือ นาฬิกาปลุกทำให้เฉินจิ่งสือตื่น แล้วเขาก็ปิดมันให้ เพื่อให้เธอนอนต่ออีกสามชั่วโมงกว่าอย่างเอาใจใส่
นี่เธอยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย?
เล่อเจาแทบหมดแรง ล้างหน้าแล้วรีบกลับไป พอเห็นเฉินจิ่งสือเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว กำลังพิงกำแพงดูโทรศัพท์อยู่
“หมอบอกว่าออกจากโรงพยาบาลได้แล้วเหรอ?” เธอรีบเก็บข้าวของ เตรียมออกไปข้างนอก “ฉันไปจัดการเรื่องเอกสารนะ”
“ไม่ต้อง” เฉินจิ่งสือเรียกเธอไว้ “จัดการเรียบร้อยแล้ว”
“งั้นฉันเรียกรถตอนนี้เลยนะ จะได้ลงไปแล้วไม่ต้องรอ”