หูลู่หยางมองเธอ ในใจทั้งอิจฉาและรู้สึกภูมิใจอยู่บ้าง
ดูสิ วันนี้เขาได้เป็นที่ปรึกษาชีวิตอีกแล้ว
ชีวิตวัยหนุ่มนี่ช่างสุขสันต์เสียจริง!
เล่อเจาเหลือบเห็นเขาหัวเราะขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย นึกว่าเขาเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา จึงกระตุกมุมปากแล้วถอยหลังไปสองก้าว
“เอ่อ... อาจารย์ไม่มีธุระแล้วก็กลับไปก่อนได้นะคะ บ้านฉันกับเพื่อนเฉินอยู่ใกล้กัน เดี๋ยวตักน้ำเสร็จเราก็กลับพร้อมกันค่ะ”
“ผู้ปกครองของเพื่อนเฉินไม่มาหรือ?”
เล่อเจาตอบตามตรง “มาแล้วค่ะ แต่กลับไปแล้ว”
ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่แน่ใจว่าผู้ชายคนนั้นจะนับเป็นผู้ปกครองของเขาได้หรือเปล่า...
หูลู่หยางไม่ได้พูดอะไร ดูเหมือนจะรู้สถานการณ์ครอบครัวของเธอดี จึงไม่ยืนกรานต่อ กำชับว่าถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาเขา แล้วค่อยกลับบ้าน
พอจัดการธุระเสร็จก็เที่ยงคืนแล้ว เล่อเจารีบกลับไปที่ห้องพักผู้ป่วย ก่อนหน้านี้หมอสั่งยาแก้อักเสบให้กินก่อนนอนหนึ่งครั้ง
เธอรีบไปตักน้ำ พอยกยากลับมา หมอเพิ่งเปลี่ยนยาให้เขาเสร็จ และกำชับพวกเขาว่า
“ยาต้องผึ่งไว้สักพัก พอแห้งแล้วก็ไม่ต้องพันผ้าก๊อซ ภายในครึ่งชั่วโมงนี้ห้ามไปโดนอะไร เข้าใจไหม?”
เฉินจิ่งสือขานรับเบา ๆ แล้วหันมองยาที่เธอยื่นให้
“...”
เล่อเจาเกลียดตัวเองที่มือไวเกินไป แทบร้องไห้ไม่มีน้ำตา “ยานี่ต้องละลายน้ำดื่มค่ะ รออีกครึ่งชั่วโมงก็เย็นหมดแล้ว แบบนี้จะทำยังไงดี...”
พยาบาลเหลือบมองแล้วตอบทันที “ไม่เห็นยากเลย ให้คนในครอบครัวป้อนให้ก็ได้นี่คะ?”
พูดจบเธอก็เดินออกไป ทิ้งให้คนทั้งสองในห้องจ้องหน้ากันตาไม่กะพริบ