ตอนเล่อเจากลับไป อาจารย์จ้าวกำลังเรียกชื่ออยู่ที่โถงพอดี
เธอมองไปทางประตู พลางคิดว่าจะช่วยเฉินจิ่งสืออธิบายอย่างไรดี แต่กลับเหนือความคาดหมาย เพราะไม่มีการเรียกชื่อเขา
หลังจดชื่อคนที่มาสายเสร็จ อาจารย์จ้าวก็พูดถึงกำหนดการวันพรุ่งนี้อีกครั้ง พรุ่งนี้เช้า 7 โมงให้ทุกคนมารวมตัวกัน แล้วไปทำความคุ้นเคยกับสนามสอบด้วยกัน ส่วนช่วงบ่ายตามกำหนดแล้วเป็นเวลาว่าง แต่คุณครูของพวกเธอรู้จักคนที่โรงแรม จึงขอยืมห้องโยคะมาให้ใช้ซ้อมเต้น
เหรินเซียวทำหน้าตาอิจฉา “อาจารย์ แล้วพวกหนูที่เรียนกระจายเสียงล่ะคะ?”
“พวกเธอไม่ต้องใช้สถานที่ ซ้อมในห้องก็พอ” อาจารย์จ้าวโบกมือ ก่อนนึกอะไรขึ้นได้แล้วกำชับอย่างจริงจัง “ห้องนี้ครูของพวกเธอต้องอาศัยเส้นสายถึงยืมมาได้ ก็เพื่อให้พวกเธอสอบได้ดีและสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียน เพราะงั้นห้องนี้ให้พวกเธอใช้กันเองเท่านั้น จำไว้หรือเปล่า?”
เล่อเจารีบพยักหน้า
“จำได้ค่ะ”
ทุกโรงเรียนต่างอยากเพิ่มอัตราการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เรื่องดี ๆ แบบนี้ คุณครูย่อมไม่อยากแบ่งให้โรงเรียนอื่น
“เอาละ พรุ่งนี้ครูยุ่งมาก ถ้ามีอะไรก็ไปหาเฉินเพื่อนร่วมห้องสี่แล้วกัน แค่นี้ เลิกแถวได้”
พอได้ยินว่าเลิกแถว เยี่ยเชี่ยนก็รีบหอบของขึ้นไปชั้นบนทันที
แต่ก็ยังช้าไปหนึ่งก้าว โต๊ะสองสามตัวที่พวกเธอเล็งไว้ถูกคนอื่นจับจองหมดแล้ว โชคดีที่ยังเหลือโต๊ะหนึ่งตัวตรงมุมห้อง เพียงแต่โจวเนี่ยนเนี่ยนนั่งอยู่ข้าง ๆ
เธอนั่งอยู่กับเพื่อนร่วมโรงเรียนสองสามคน เห็นพวกเขาชัด ๆ แต่ก็รีบเบือนสายตากลับไป ทำเป็นมองไม่เห็น