ไม่นานก็ถึงเวลารวมตัว เล่อเจาอ้อยอิ่งจนเป็นคนสุดท้ายกว่าจะขึ้นรถ พอก้มหน้าลงก็เห็นว่าเฉินจิ่งสือจัดที่นั่งข้างตัวเองเรียบร้อยแล้ว แถมยังก้มหน้าปอกส้มอยู่ด้วย
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องปอกให้เธอแน่
เธอเหลือบมองโจวเนี่ยนเนี่ยนโดยไม่รู้ตัว พอเห็นอีกฝ่ายกำลังมองมาทางนี้เหมือนกัน สัญญาณเตือนภัยในใจก็ดังลั่น เธอรีบเดินข้ามตัวเฉินจิ่งสือไปนั่งแถวที่สอง แล้วเตะเหรินเซียวไปทีหนึ่ง
“นี่ นายไปนั่งข้างหน้า”
“หา?” เหรินเซียวทำหน้างง
เฉินจิ่งสือเองก็หันกลับมามอง แววตาลึกล้ำจนดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร
แต่เห็นชัดว่าไม่พอใจ
“เร็ว ๆ สิ” เล่อเจาเตะเขาอีกที “รีบหน่อย พวกเราสองคนมีเรื่องจะคุยกัน”
ทั้งคู่สลับที่นั่งกันอย่างรวดเร็ว พอเธอนั่งลง มือเรียวยาวที่ข้อนิ้วเด่นชัดก็ยื่นเข้ามา พร้อมส้มที่ปอกเปลือกเรียบร้อยแล้ว
เธอปฏิเสธอย่างเด็ดขาดอีกครั้งโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ฉันไม่กิน ขอบคุณนะหัวหน้าห้อง”
เฉินจิ่งสือเม้มปากแน่น ไม่พูดอะไรสักคำก่อนจะนั่งกลับไป เหรินเซียวที่อยู่ข้าง ๆ รีบยื่นหน้าเข้ามาออดอ้อนขอทันที “ฉันกิน ๆ ให้ฉันเถอะ หัวหน้าห้อง”
เขายื่นส้มให้ แล้วกอดอกหลับตาพักผ่อน ไม่พูดอะไรอีก
ที่จริงเล่อเจารู้สึกเปรี้ยวใจจนแทบทนไม่ไหว เธอก็อยากกินส้มที่เฉินจิ่งสือปอกให้ อยากนั่งฟังเพลงข้าง ๆ เขา แล้วก็อยากแอบสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขาเพื่อให้มืออุ่น
เธอรู้ว่าเขาต้องไม่ปฏิเสธแน่
เขาเป็นคนดีขนาดนั้น ไม่ถนัดปฏิเสธคนอื่นอยู่แล้ว
เพราะอย่างนั้นเธอถึงต้องระวังตัว ห้ามปล่อยให้โจวเนี่ยนเนี่ยนเข้าใกล้เขาเด็ดขาด!