คำขอโทษที่กำลังจะเอ่ยออกมากลับถูกกลืนลงคอ เล่อเจาหันไปมองคนที่นั่งอยู่บนม้านั่งข้าง ๆ แล้วพูดเสียงเบา
“ขอบคุณนะ”
ไม่ว่าจะเป็นเฉินจิ่งสือวัย 18 ปี หรือเฉินจิ่งสือวัย 28 ปี ความเย็นชาและห่างเหินก็ปิดบังสิ่งนี้ไม่ได้
ลึก ๆ แล้วเขาเป็นคนอ่อนโยน
เฉินจิ่งสือรับแก้วไปวาง แล้วลุกขึ้นแตะหน้าผากเธอ
“ยังตัวร้อนอยู่นิดหน่อย นอนต่อเถอะ”
คราวนี้ชายเสื้อไม่ได้ถูกดึงรั้งไว้ เขาจึงลุกขึ้นได้อย่างราบรื่น แต่พอเดินไปถึงหน้าประตู กลับได้ยินเธอพูดเสียงเบาอีกครั้ง
“เอ่อ…คุณจะกลับแล้วเหรอ?”
เขากำลังจะพยักหน้า แต่พอนึกถึงคำพูดเหล่านั้นที่เธอพูดตอนละเมอเมื่อครู่ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนคำพูด
“ผมไปนอนที่โซฟา ถ้ามีอะไรก็เรียกนะ”
“ห้องข้าง ๆ ก็ว่างนะ” เล่อเจาพูดจบก็แอบด่าตัวเองที่แสดงออกชัดเจนเกินไป จึงรีบอธิบาย “ข้างนอกเหมือนฝนยังตกอยู่ ฉันแค่กลัวว่าคุณกลับดึกขนาดนี้แล้วจะไม่ปลอดภัย…”
ถึงพวกเขาจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เดินอีกไม่กี่ก้าวก็ถึงบ้านแล้วก็ตาม
แต่เธอกลับรู้สึกว่า การมีใครสักคนอยู่เป็นเพื่อนที่บ้าน กับการนอนอยู่ตรงนี้ตามลำพังอย่างเดียวดายนั้นต่างกัน
ต่อให้เขาไม่ทำอะไรเลยก็ยังดี!
เฉินจิ่งสือขานรับ “อืม” แล้วบอกว่า “ผมไปนอนห้องข้าง ๆ” จากนั้นก็ปิดประตูเบา ๆ
คืนนั้นเล่อเจาหลับสนิทเป็นพิเศษ
ไม่มีฝันเลอะเทอะวุ่นวาย ไม่มีอาการเวียนหัวจากความตึงเครียด พอตื่นจากการหลับยาว อากาศนอกหน้าต่างก็แจ่มใสขึ้นตามไปด้วย