เฉินจื้อหลานจิบชาอย่างไม่รีบร้อน น้ำเสียงเบาหวิว แต่กลับทำให้คนฟังขนลุกซู่
“เฉินเหยียนถิงเป็นพ่อของเขาในนาม เธอคงสืบเรื่องนี้มาแล้วสินะ เขายังมีน้องชายอีกคนที่พิการมาตั้งแต่กำเนิด ไม่อย่างนั้นตำแหน่งผู้สืบทอดก็คงไม่ตกเป็นของเขา...”
“แต่ถ้าเขากลายเป็นคนพิการขึ้นมาด้วย หรือหมดคุณสมบัติที่จะเป็นผู้สืบทอดเพราะเหตุผลอื่น พวกเขาก็จะไม่ต้องหวาดระแวงเขาอีกต่อไป...”
เล่อเจารู้สึกราวกับมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในอก จากความตกตะลึงกลายเป็นความโกรธ สุดท้ายแขนของเธอก็สั่นเทาไปด้วย
เห็นได้ชัดว่าเธอยังประเมินเส้นแบ่งความเป็นคนของครอบครัวนี้สูงเกินไป
ไม่นึกเลยว่าสักวันหนึ่ง เธอจะได้ยินคำข่มขู่แสนเหี้ยมโหดเช่นนี้จากปากของย่าบังเกิดเกล้าของใครคนหนึ่ง!
“พวกคุณบ้าไปแล้วเหรอคะ?! พูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้ยังไง? พวกคุณเป็นทั้งย่าแท้ ๆ และพ่อแท้ ๆ ของเขานะคะ! ต่อให้ไม่รักเขา ก็ไม่เห็นต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยนี่?!”
เล่อเจาอารมณ์พลุ่งพล่าน นิ้วมือกำที่วางแขนเก้าอี้แน่น โกรธจนแทบหายใจไม่ออก
“พวกคุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?! เห็นเขาเป็นอะไรกัน? พอต้องการก็เรียกใช้เป็นหมาก พอไม่ต้องการก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระ แล้วยังคิดจะ...คิดจะทำลายเขาอีกเหรอ?! พวกคุณมันเดรัจฉานชัด ๆ!”
เฉินจื้อหลานพอใจกับสีหน้าของเธอในตอนนี้มาก จิบชาอย่างไม่รีบร้อน แววตาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจว่าตนถือไพ่เหนือกว่า
“คุณหนูเล่อ ฉันรู้ว่าคุณเป็นหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนของเขา และยังจริงใจต่อเขา ฉันถึงได้บอกเรื่องพวกนี้กับคุณ หวังว่าคุณจะลองพิจารณาข้อดีข้อเสียให้ดี แล้วช่วยเกลี้ยกล่อมเขาให้ฉันหน่อย...”