เธอไม่กล้าพูดความจริง แต่ก็โกหกต่อไปไม่ไหวแล้ว ถึงขั้นไม่กล้ามองตาเขา ได้แต่ก้มหน้าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
เฉินจิ่งสือกลับก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าวกะทันหัน น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น
“พูดสิ”
“ที่คุณพูดเมื่อกี้ เป็นความรู้สึกจริง ๆ หรือเปล่า?”
เสียงของเธออู้อี้กว่าเดิม ฟังไร้ความมั่นใจแม้แต่น้อย
“ใช่...”
เกล็ดหิมะเหนือศีรษะโปรยถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ลมหนาวพัดกรูเข้ามา เธอหนาวจนตัวสั่น รีบก้มหน้าซุกลึกกว่าเดิม แทบอยากหดตัวเข้าไปอยู่ในเสื้อขนเป็ดให้หมด
วินาทีถัดมา มือคู่หนึ่งก็ยื่นเข้ามา ช่วยสวมฮู้ดเสื้อขนเป็ดให้เธอ จากนั้นเขาก็ถอนหายใจเบา ๆ
“เล่อเจา คุณเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าเพื่อนกันห้ามโกหก?”
“ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้าย นี่เป็นความรู้สึกจริง ๆ หรือเปล่า?”
เขาใช้ความอดทนทั้งหมดที่มีไปจนหมดแล้ว สายตากวาดผ่านใบหน้าซีดขาวแต่ดื้อรั้นของเธอ ราวกับได้คำตอบที่แท้จริงไปแล้ว
เสียงลมข้างหูค่อย ๆ เบาลง นิ้วมือของเล่อเจาที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นจนจิกฝ่ามือ เธอเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อย่าใจอ่อน
เธอกัดฟันแน่น ฝืนใจโกหกต่อไป
“ฉันไม่ได้โกหก นี่คือความรู้สึกจริง ๆ ของฉัน”
“อย่างนั้นเหรอ?” เฉินจิ่งสือถอยหลังไปก้าวหนึ่ง น้ำเสียงเจือแววเยาะหยัน “แต่เมื่อวานคุณบอกว่าอยากให้เราอยู่ที่นี่ด้วยกัน...”
“ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง” เล่อเจาไม่กล้ามองหน้าเขาอีก โชคดีที่ฮู้ดตัวใหญ่พอจะบดบังใบหน้าซีดไร้สีเลือดของเธอ