เพียงคำเดียว หัวใจของเล่อเจาก็พลันบีบรัดแน่น
เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ น้ำเสียงทุ้มต่ำ ฟังดูเหมือนคนป่วย
เธอโยนเรื่องคะแนนสอบไว้ข้างหลังทันที แล้วถามด้วยความเป็นห่วงว่า “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? เสียงฟังดูแปลก ๆ ป่วยหรือเปล่า?”
เฉินจิ่งสือนอนหลับติดกันมาสองวัน ระหว่างนั้นมีแม่บ้านเอาอาหารมาให้ เขาฝืนกินไปไม่กี่คำ แล้วกลืนยาแก้ปวดลงไปอีกสองสามเม็ด ก่อนจะนอนต่อมาจนถึงตอนนี้
บาดแผลปวดร้าวราวกับจะฉีกขาด ที่สำคัญคือหัวของเขาก็หนักอึ้งมึนงง แม้แต่ตอนรับสายก็แทบไม่มีสติ ได้ยินเสียงของเธอแล้วถึงค่อย ๆ กลับมารู้สึกตัวขึ้นบ้าง
เขาไอสองครั้ง พยายามทำให้เสียงฟังดูเป็นปกติ
“...ฉันไม่เป็นไร”
“เสียงคุณฟังยังไงก็ไม่เหมือนคนไม่เป็นไรเลยนะ!” เล่อเจาร้อนใจ เมื่อนึกถึงความผิดปกติของเขาตลอดสองวันนี้ก็อดหงุดหงิดตัวเองไม่ได้ ว่าทำไมถึงไม่โทรหาเขาให้เร็วกว่านี้
“คุณไม่สบายตรงไหน? เสียงแหบขนาดนี้ เป็นไข้หรือเปล่า? ไปโรงพยาบาลมาหรือยัง?”
เฉินจิ่งสือเพิ่งนึกได้ จึงลองแตะหน้าผากตัวเอง ดูเหมือนจะร้อนอยู่จริง ๆ
ที่แท้ก็เป็นไข้นี่เอง มิน่าถึงกินยาแก้ปวดแล้วไม่หาย
“ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก เดี๋ยวฉันหายามากินก็พอ” ลำคอของเขาแหบจนแทบปริ พูดได้ไม่กี่คำก็ต้องหยุดหายใจหอบ
เล่อเจาแทบจะร้องไห้ เขาฟังดูอาการหนักมาก เธอจะไม่เป็นห่วงได้ยังไง?
“ที่บ้านมีใครดูแลคุณไหม?”
ถึงคนในบ้านของเขาจะพึ่งพาไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ยังช่วยเรียกหมอได้
เฉินจิ่งสือพยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ใช้มือจับโต๊ะแล้วดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง ในที่สุดลำคอก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง เขาจึงลดน้ำเสียงให้นุ่มลง แล้วปลอบเธอเบา ๆ