เฉินจิ่งสือแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง: "หมายความว่ายังไง? ไม่ใช่จะมาเป็นเพื่อนกันหรอกหรือไง?"
"พ่ะย่ะค่ะ!" เล่อเจาทำหน้ากลอกตา ยกมือขึ้นจิ้มหน้าผากเขา วิเคราะห์ด้วยความเอาใจช่วยที่ปนความผิดหวัง: "นายเชื่อมันจริงๆ เหรอไง เห็นชัดๆ ว่ามันหมายตานายอยู่ มันโลภในความหล่อนายของนาย รู้ไหม? แล้วยังจะโง่ไปเป็นเพื่อนกับมันอีกเหรอ? กลับมาถูกมันจัดการจนเกลี้ยงก็รู้หรอกว่าทำไมถึงเรียกว่าซวย!"
เฉินจิ่งสือถูกเธอทำให้ขำ แต่ก็รีบกดมุมปากลง เหมือนกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ทันใดนั้นก็หันไปมองเธอ: "แล้วเธอล่ะ?"
"ฉันอะไร?"
"เธอก็ไม่ใช่จะมาเป็นเพื่อนกับฉันเหมือนกันเหรอ? เธอก็... มีแผนแอบแฝงกับฉันเหมือนกันรึเปล่า?"
เล่อเจาหัวสมองอื้อไปหมด รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี รีบหันหน้าหนี พูดอ้อมแอ้มไม่เป็นประโยค
นี่มันช่างเป็นการเอาหินทุ่มใส่เท้าตัวเองจริงๆ!
"ฉัน... ฉันก็แน่นอน..."
แน่นอนว่าเลวร้ายยิ่งกว่าเธอเสียอีก ไม่ได้แค่โลภในความหล่อของนาย แต่ยังโลภในมรดกของนายตอนนายตายอีกต่างหาก
นี่ไม่ใช่แค่มีแผนแอบแฝงแล้ว แต่เป็นแผนคิดร้ายต่อชีวิตเลยล่ะ
เล่อเจากัดริมฝีปากล่าง อยากจะหนีแต่กลับพบว่าตัวเองถูกเขาปิดมุมอยู่ ทำได้แค่ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง พยายามหาหัวข้อใหม่มาพูด
เฉินจิ่งสือมือข้างหนึ่งถือสายสะพายกระเป๋านักเรียนที่พาดอยู่บนไหล่ ไม่มีการกระทำที่ล้ำเส้นอะไร เพียงแค่ยืนนิ่งๆ แต่สายตากลับจ้องมองเธอไม่วางตา
ในบางเวลาเขามักจะดื้อรั้นเกินไป เช่น ยอมใช้เวลาทั้งบ่ายเพื่อแกะโจทย์ข้อหนึ่ง และในตอนนี้ก็ยืนหยัดรอคำตอบของเธอต่อไป