แต่เล่อเจาก็ยังสูงค่าตัวเองเกินไป
วันเสาร์นอนจนเที่ยง ตื่นขึ้นมาคว้าข้าวมากินสองสามคำ ตั้งใจจะชวนเยี่ยเชี่ยนออกไปเดินเล่น แต่กลับโดนบอกว่าต้องไปเรียนวิชาพิธีกร
เธอเลยต้องออกไปเดินเล่นคนเดียว ซื้อของไปเรื่อยเปื่อยจนมืด พอกลับมาถึงบ้านก่อนนอนก็เพิ่งนึกได้...ลืมการบ้านไปเลย
กว่าจะลอกเสร็จก็ตีสองเข้าไปแล้ว
วันรุ่งขึ้นก็เลยไม่ได้ตื่นเช้า แถมปลุกตั้งหลายรอบ กว่าเล่อเจาจะลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงงก็ปาเข้าไปแล้ว
7:50 แล้ว วิชาเช้าวันอาทิตย์เริ่ม 8 โมง
“...”
ต้องสายแน่ๆ
กว่าจะรู้สึกตัวก็ตอนนี้เอง
แทนที่จะเป็นวัยรุ่นและอิสระ คำนิยามที่ใหญ่กว่าของ ม.6 คือ——
ความทุกข์ทรมาน
วิ่งไปโรงเรียนแบบแทบไม่หายใจ เกือบไม่ทันระฆัง แถมยังได้กลิ่นคาวเลือดในคอ
โชคดีที่คาบแรกเปลี่ยนเป็นวิชาเรียนฟรี เล่อเจาเลยได้แต่นอนราบกับโต๊ะเพื่อหายใจ
บรรยากาศในห้องดูหดหู่ เพื่อนข้างๆ ไม่อยู่ กระเป๋าของเยี่ยเชี่ยนวางอยู่บนพื้น แต่ตัวเธอไม่อยู่
กำลังจะถามไถ่อยู่พอดี หัวหน้าห้องหลิวจิ้งก็เดินเข้าจากประตูหลัง
“เล่อเจา คุณครูเรียกไปห้องพักครู ฉันเห็นสีหน้าเขาไม่ค่อยดี เธอระวังตัวด้วย”
ระวังตัว?
เล่อเจาเริ่มรู้สึกว่ามีเรื่องแน่ๆ พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเยี่ยเชี่ยนถูกยืนด่าในมุมห้องจริงๆ
หูลู่หยางทุบโต๊ะ สีหน้าโกรธจัด:
“พวกเธอคิดว่าเหลือเวลาให้ ม.6 อีกเท่าไหร่? ถึงได้กล้าทำตัวแบบนี้? แล้วอีกอย่างต้องสำนึกตัวเสมอว่าเป็นใคร! โตเป็นผู้ใหญ่หรือยัง? ถึงได้กล้าไปบาร์กัน?!”