ย้อนวัยเยาว์สามีซึมเศร้า

ตอนที่ 8 คืนนั้นเราอยู่ด้วยกัน

6 นาที· 1.4K คำ

แต่เล่อเจาก็ยังสูงค่าตัวเองเกินไป

วันเสาร์นอนจนเที่ยง ตื่นขึ้นมาคว้าข้าวมากินสองสามคำ ตั้งใจจะชวนเยี่ยเชี่ยนออกไปเดินเล่น แต่กลับโดนบอกว่าต้องไปเรียนวิชาพิธีกร

เธอเลยต้องออกไปเดินเล่นคนเดียว ซื้อของไปเรื่อยเปื่อยจนมืด พอกลับมาถึงบ้านก่อนนอนก็เพิ่งนึกได้...ลืมการบ้านไปเลย

กว่าจะลอกเสร็จก็ตีสองเข้าไปแล้ว

วันรุ่งขึ้นก็เลยไม่ได้ตื่นเช้า แถมปลุกตั้งหลายรอบ กว่าเล่อเจาจะลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงงก็ปาเข้าไปแล้ว

7:50 แล้ว วิชาเช้าวันอาทิตย์เริ่ม 8 โมง

“...”

ต้องสายแน่ๆ

กว่าจะรู้สึกตัวก็ตอนนี้เอง

แทนที่จะเป็นวัยรุ่นและอิสระ คำนิยามที่ใหญ่กว่าของ ม.6 คือ——

ความทุกข์ทรมาน

วิ่งไปโรงเรียนแบบแทบไม่หายใจ เกือบไม่ทันระฆัง แถมยังได้กลิ่นคาวเลือดในคอ

โชคดีที่คาบแรกเปลี่ยนเป็นวิชาเรียนฟรี เล่อเจาเลยได้แต่นอนราบกับโต๊ะเพื่อหายใจ

บรรยากาศในห้องดูหดหู่ เพื่อนข้างๆ ไม่อยู่ กระเป๋าของเยี่ยเชี่ยนวางอยู่บนพื้น แต่ตัวเธอไม่อยู่

กำลังจะถามไถ่อยู่พอดี หัวหน้าห้องหลิวจิ้งก็เดินเข้าจากประตูหลัง

“เล่อเจา คุณครูเรียกไปห้องพักครู ฉันเห็นสีหน้าเขาไม่ค่อยดี เธอระวังตัวด้วย”

ระวังตัว?

เล่อเจาเริ่มรู้สึกว่ามีเรื่องแน่ๆ พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเยี่ยเชี่ยนถูกยืนด่าในมุมห้องจริงๆ

หูลู่หยางทุบโต๊ะ สีหน้าโกรธจัด:

“พวกเธอคิดว่าเหลือเวลาให้ ม.6 อีกเท่าไหร่? ถึงได้กล้าทำตัวแบบนี้? แล้วอีกอย่างต้องสำนึกตัวเสมอว่าเป็นใคร! โตเป็นผู้ใหญ่หรือยัง? ถึงได้กล้าไปบาร์กัน?!”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป