เยี่ยเชี่ยนถามอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบ จึงใช้ศอกกระแทกเธอด้วยความโมโห
“เฮ้! ฉันถามแกอยู่ ไม่ได้ยินหรือไง!”
เล่อเจายังคงไม่ตอบสนอง เอาแก้มวางบนมือเหม่อลอย สมองเต็มไปด้วยท่าทางตอนที่เฉินจิ่งสือพูดเมื่อครู่นี้
บนใบหน้าเขาไม่ค่อยมีอารมณ์นัก บางครั้งเจอคนที่ไม่ชอบก็จะทำท่าเย็นชาใส่ให้ห่างไกล
แต่ตอนที่ช่วยเธออธิบายเมื่อครู่นี้ เขาดูอ่อนโยนและจริงจัง น้ำเสียงก็หนักแน่นไม่สั่นคลอน
เหมือนกับว่า...
เหมือนกับว่าเขาห่วงใยเธอจริง ๆ
เล่อเจาก้มหน้าลงกับโต๊ะ ไม่รู้ว่าความรู้สึกในใจคืออะไร รู้สึกจุก ๆ แต่อีกใจก็มีความสุขที่พูดไม่ถูก
เยี่ยเชี่ยนเห็นเธอเหม่อลอยสลับกับยิ้มคนเดียว ก็พึมพำว่า “ช่วยไม่ได้จริง ๆ”
แต่พอพูดจบ แขนเสื้อก็ถูกดึง
เล่อเจากะพริบตา แอบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากลิ้นชัก
“แกมีเบอร์เจ้าของร้านปี้เฟิงถังหน้าประตูไหม?”
——
ข่าวลือในโรงเรียนแพร่เร็วที่สุดเสมอ
ก่อนที่คาบเช้าจะจบสิ้น เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องพักครูก็ถูกนักเรียนที่มาสายแล้วโดนดุหลายคนเอามาเล่าต่อในห้องเรียนแล้ว
นักเรียนแถวหน้าพูดอย่างมีสีสัน:
“หัวหน้าห้องเราบอกเอง! คืนวันศุกร์ไปเดินเล่นกับเล่อเจา ห้องแปด ตอนดึก! ตามลำพัง!”
หลี่อีอีเสยหน้าม้า ไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง
“พูดน้อย ๆ หน่อย เดี๋ยวก็โดนจดชื่อเอา”
ห้องเรียนที่วุ่นวายเงียบลงทันที หลี่อีอีหันไปมองด้านหลัง ได้ยินว่าเฉินจิ่งสือออกจากห้องพักครูไปเมื่อครู่นี้ แต่ทำไมยังไม่กลับมาอีก