ลมพัดในยามค่ำคืน เสียงใบไม้ไหวและเสียงจักจั่นปนกัน ในความเงียบของราตรีเหมือนเสียงกรีดร้องที่ไม่อาจเอ่ยออกมา
เล่อเจาเร่งฝีเท้าไม่หยุด หัวใจแทบกระโดดมาอยู่ที่ลำคอ
เธอเร่งเร็ว เสียงฝีเท้าด้านหลังก็ตามมาเร็วขึ้นด้วย
เพราะมีผู้อยู่อาศัยน้อย แถมบ้านในโครงการยังกระจายตัวอยู่รอบทะเลสาบ รปภ.จึงรวมตัวกันอยู่ที่ประตูใหญ่อีกฝั่งหนึ่ง
เล่อเจาตกใจรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา พอเปิดหน้าป้อนหมายเลข ก็ชนเข้ากับใครบางคนตรงหน้า
"อ๊า—ปล่อยฉัน!!"
เธอร้องกรี๊ดออกมา แต่กลับถูกคนคนนั้นประคองไหล่ไว้
"ไม่ต้องกลัว"
เสียงของคนคนนั้นคุ้นหู ทุ้มต่ำและอบอุ่น เล่อเจารีบเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่นิ่งสงบคู่นั้น
"เฉิน...เฉินจิ่งสือ!"
เหมือนเธอเจอที่พึ่งพิง มือข้างหนึ่งกำแขนเสื้อเขาไว้แน่น อีกข้างกุมหน้าอก หายใจหอบใหญ่
"ฉัน...ข้างหลังฉัน เมื่อกี้ฉัน..."
"ไม่เป็นไรแล้ว"
แขนของเฉินจิ่งสือโอบรอบหลังเธออย่างหลวมๆ เหมือนจะช่วยตบให้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้วางลง
"เอาล่ะ คนนั้นไปแล้ว" เขาพูดเสียงเบา
เล่อเจาค่อยๆ เหลียวมองไปด้านหลังอย่างระมัดระวัง จนแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาแล้ว จึงถอนหายใจยาว
"เมามายาไหนไม่รู้ บ้าไปแล้ว เมื่อกี้ตกใจแทบตาย โชคดีที่เจอ..."
พูดมาได้ครึ่งประโยค เธอก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
"เฉินจิ่งสือ! นายมาอยู่นี่ได้ยังไง?!"
เธอเข้าไปใกล้เกินไป ตอนเงยหน้าขึ้น ปอยผมหน้าม้าบางๆ เฉียดผ่านคางเขา กลิ่นหอมหวานปนกลิ่นเหล้าจางๆ ลอยวนเวียนอยู่ที่ปลายจมูกไม่หาย