พูดจบ เธอก็หันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้ง คล้ายกำลังระแวดระวังอะไรบางอย่าง
“ผมไม่ได้เอามือถือมา” เฉินจิ่งสืออธิบาย พอสังเกตเห็นสายตาของเธอ เขาก็เอื้อมมือไปเปิดประตูรถ ให้เธอเข้าไปนั่งก่อน แล้วอ้อมไปนั่งอีกฝั่ง
เมื่อรอบข้างเงียบลง เขาจึงพูดต่อ
“ตอนมาถึงผมตั้งใจจะบอกคุณ แต่คุณเดินเร็วเกินไป”
เล่อเจายิ้มแห้ง ๆ สองที “ขอโทษนะ พอดีตอนนั้นหน้าประตูมีคนในห้องเราอยู่ตั้งเยอะ ฉันกลัวพวกเธอเห็นเข้า…”
พูดจบ เธอก็กลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด รีบอธิบายต่อ “ไม่ได้หมายความอย่างอื่นนะ พวกเธอชอบซุบซิบกันสุด ๆ แถมหลายคนก็เป็นนักเรียนโรงเรียนเรา ถ้ามีข่าวลืออะไรแพร่ออกไป…จะไม่ดีกับคุณ”
ไม่ดีกับเขา
เฉินจิ่งสือเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นดี
ลำคอของเขาแห้งผาก “ผมไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก”
“ไม่ได้สิ!” เล่อเจาเบิกตากว้าง “โควตาแนะนำเข้ามหาวิทยาลัยของโรงเรียนปีนี้ คุณครูจับตาดูคุณกันทุกคน จะเกิดข้อผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด”
เธอเองก็ได้ยินเรื่องนี้มาจากเพื่อนผู้หญิงในห้อง ว่ากันว่ามหาวิทยาลัยที่รับนักเรียนแนะนำปีนี้คือมหาวิทยาลัยเอส ซึ่งอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยเอที่เธออยากสอบเข้าเพียงไม่กี่ถนน ถึงตอนนั้นทุกคนอาจรวมกลุ่มไปสอบด้วยกันก็ได้
พอพูดถึงเรื่องนี้ เพื่อนคนนั้นก็ถอนหายใจอย่างซาบซึ้ง
“ไม่นึกเลยว่าวันหนึ่งพวกเด็กเรียนไม่เก่งสายศิลปะอย่างเรา จะได้นั่งรถคันเดียวกับพวกนักเรียนคะแนนสูงสุด”
พอได้ยินเพื่อนพูดอย่างนั้น เล่อเจาก็นึกถึงเรื่องในอดีตขึ้นมา