ยังไม่ทันได้คิดอะไรดี โทรศัพท์ของเยี่ยเชี่ยนก็โผล่เข้ามา
เล่อเจาเช็ดผมอยู่ สะดวกมือกดสปีกเกอร์โฟนแล้ววางลงบนโต๊ะ
เสียงปลายสายอึกทึก ดูเหมือนเพิ่งเลิกเรียนพิเศษมา
"เพื่อน ไปร้องเพลงกันไหม เจอกันชุดเดิมอีกนะ"
"ไปอีกเหรอ?" เล่อเจาหัวเราะเบา ๆ จงใจแซว "เป็นไงบ้าง พวกเธอเขียนรายงานรับผิดชอบเสร็จกันแล้วหรือยัง?"
"ไปเถอะไปเถอะ อย่ามาล้อเลียนพวกเราเลย วันนี้ไม่มีรอบสอง รับรองว่าไม่เจอพวกโง่ ๆ แบบคราวที่แล้วแน่นอน มาสิ ซ่งจิ้นบอกว่าตอนนี้ไปรับเธอได้เลย"
เล่อเจายังลังเลอยู่ วางผ้าเช็ดตัวลงกำลังจะตอบ กลับมีข้อความเด้งขึ้นมาจากไอคอนดำ ๆ อีกครั้ง
[แผลหน้าร้อนอักเสบง่าย ไม่ควรดื่มเหล้านะ]
นางเผยอปาก จะพูดอะไรก็ชะงัก สายตาเผลอมองไปนอกหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว
ไฟดวงนั้นดับไปแล้ว มืดสนิท ราวกับมีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาที่นาง
แผ่นหลังเย็นวาบโดยไม่มีสาเหตุ สุดท้ายเล่อเจาก็เลือกอย่างหลังระหว่างของสนุกกับความปลอดภัย
"ฉันไม่ไปล่ะ วันนี้ฉันโดนอะไรข่วนที่ขา เดินไม่ค่อยสะดวก"
"บ้าเอ๊ย! ไม่เป็นไรใช่ไหม?!" เยี่ยเชี่ยนตกใจ "ไปโรงพยาบาลหรือยัง อีกอาทิตย์หน้าก็มีงานแข่งกีฬาแล้วนะ"
"ไม่เป็นไร แค่โดนข่วนนิดหน่อย แล้วก็..." นางหยุดไปครู่หนึ่ง ลดเสียงลงพูดว่า "เฉินจิ่งสือทายาให้ฉันแล้วล่ะ"
"......"
อากาศเงียบไปหลายวินาที ปลายสายก็ดังขึ้นด้วยเสียงตะโกนสุดตกใจของเยี่ยเชี่ยน
"บ้าเอ๊ย บ้าเอ๊ย บ้าเอ๊ย?? สถานะของพวกเธอสองคนคืออะไร?!"
"แค่ระหว่างทางกลับบ้านสั้น ๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่!"