เฉินจิ่งสือเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าหุนหันพลันแล่นเกินไป ลูกกระเดือกขยับ ก่อนรีบอธิบายเพิ่มอีกประโยค
“ฉันหมายถึง... มาบ้านฉัน... ติวหนังสือ”
เหรินเซียวหุบปากลงอีกครั้ง
บรรยากาศเงียบไปหลายวินาที ก่อนซ่งจิ้นที่อยู่ข้าง ๆ จะกดแตรเตือนเธอ “เป็นไงบ้าง จะไปตั้งแคมป์ไหม?”
“ไม่ไปแล้ว!” เล่อเจาตัดสินใจเลือกจากสองเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด แววตาหนักแน่น “ฉันจะอ่านหนังสือน่ะ พวกนายไปกันเถอะ”
ที่จริงการเรียนก็เป็นเหตุผลหนึ่ง แต่หลัก ๆ คือครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เฉินจิ่งสือเป็นฝ่ายชวนเธอก่อน แม้จะชวนไปติวหนังสือก็เถอะ แต่ก็ยังเป็นเรื่องที่หาได้ยากมาก ๆ อยู่ดี!
ใครจะคิดว่าตอนเขาอายุ 28 ปี กระทั่งกลายเป็นสามีคนอื่นไปแล้ว เขาก็ไม่เคยเป็นฝ่ายชวนเธอก่อนเลยสักครั้ง ทั้งที่เธอเป็นภรรยาของเขาแท้ ๆ
ในชีวิตประจำวัน นอกจากเรื่องบนเตียงแล้ว ไม่ว่าจะทำอะไรก็เป็นเธอที่เริ่มก่อน ต่อให้เขาอยากทำจริง ๆ ก็จะหย่อนคำพูดหยั่งเชิงขึ้นมาเงียบ ๆ แล้วรอให้เธอถามก่อน จากนั้นค่อยตอบตกลงตามน้ำ
มีครั้งหนึ่งเธอจงใจไม่ถาม อยากดูว่าเขาจะทำยังไง
ผลก็คือเขาโมโหขึ้นมาเล็กน้อย เก็บอารมณ์ขุ่นเคืองอยู่คนเดียวในห้องหนังสือ แล้วให้ผู้ช่วยมาบอกว่ามีประชุมเรื่อง “วิธีเพิ่มความอิ่มท้องให้เจ้านายกับภรรยาเจ้านาย” โดยนัดกันที่นั่งคู่รักในร้านอาหารร้านประจำของพวกเขา
คนปากแข็งและขี้เขินแบบนี้ แค่เป็นฝ่ายชวนสักครั้งก็เหมือนปาฏิหาริย์แล้ว เธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธเลย