เฉินจิ่งสือเงยหน้าขึ้น ตอนนี้เขาไม่ได้ใส่คอนแทคเลนส์ สายตาจึงพร่าเล็กน้อย
“เอ่อ...” เล่อเจาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดออกมา “บ่ายนี้ฉันเห็นแม่ของคุณ”
เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหลุบตาลงแล้วตอบรับเสียงเบา “อืม”
“ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบมอง ฉันแค่เป็นห่วงว่าคุณจะลำบากใจ...”
“ผมรู้”
“ฉันไม่ได้คิดอะไรหรอก แค่สงสัยนิดหน่อย... พวกคุณทะเลาะกันเหรอ ฉันเห็นแม่ลงมือกับคุณ...”
บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะ เล่อเจากลืนคำพูดที่เหลือลงคอ รีบโบกมือ “ถ้าคุณไม่สบายใจ ไม่พูดก็ได้นะ...”
“เปล่า”
“อะไรนะ?” เธอไม่ทันเข้าใจ
เฉินจิ่งสือค่อย ๆ วางตะเกียบในมือลง สีหน้าสงบนิ่งขณะพูดว่า “เราไม่ได้ทะเลาะกัน”
ไม่ได้ทะเลาะกันงั้นเหรอ?
ความโกรธในใจเธอพลุ่งขึ้นมาทันที “ถ้าอย่างนั้นทำไมแม่ถึงทำกับคุณแบบนั้น?”
เฉินจิ่งสือไม่ได้ตอบคำถามของเธอ เพียงเงยหน้าขึ้นอย่างสงบนิ่งแล้วอธิบายว่า “เพราะความสัมพันธ์ของเรา... ไม่ได้ดีขนาดนั้น”
“แล้วไง?” เล่อเจาขมวดคิ้ว สีหน้าจริงจัง “แค่ความสัมพันธ์ไม่ดี ก็ลงไม้ลงมือกับคุณตามใจชอบได้เหรอ? คุณเป็นลูกของเธอนะ ไม่ใช่ของเล่น! คุณไม่คิดจะขัดขืนบ้างเลยหรือไง?”
เฉินจิ่งสือไม่พูดอะไรสักคำ เขาก้มหน้าหลุบตา นั่งเงียบอยู่ตรงนั้น
เธอโกรธจริง ๆ แต่พอเห็นเขาทำท่าราวกับเป็นฝ่ายทำผิด หัวใจก็อ่อนยวบลงทันที
พูดให้ถึงที่สุด ความคิดของเธอมาจากผู้หญิงวัย 28 ปีที่เป็นผู้ใหญ่ มีอิสระและไม่หวาดกลัวอะไร แต่ตอนนี้เฉินจิ่งสือเพิ่งอายุ 17 ปี จะให้กล้าหาญเหมือนเธอคงไม่ได้