ท่ามกลางคนกลุ่มหนึ่ง โจวเนี่ยนเนี่ยนยืนอยู่ข้างเฉินจิ่งสืออย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
จริง ๆ แล้ววันนี้เธอไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร เรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้ ต่อให้พวกเธอยอมตกลงกันจริง ๆ คนจากทั้งสองโรงเรียนก็คงคืนดีกันไม่ได้แล้ว
แต่ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เป็นเธอที่เสนอขึ้นมา ถ้าต้องกลับไปแบบหงอย ๆ อย่างนี้ ไม่รู้ว่าพวกผู้หญิงในโรงเรียนจะเอาเธอไปหัวเราะเยาะกันแค่ไหน
พูดกันตามตรง ศักดิ์ศรีสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด
ตอนนี้เขาปรากฏตัวขึ้นมา ศักดิ์ศรีของเธอก็ได้กลับคืนมาครึ่งหนึ่งแล้ว ขอแค่หาทางลงให้กันและกันอีกสักหน่อย เรื่องนี้ก็จบได้
เพราะอย่างนั้น ตอนเฉินจิ่งสือเอ่ยปฏิเสธ เธอจึงไม่ได้ลนลานมากนัก
“คุณครูเคยกำหนดไว้ว่า ห้องโยคะนี้ให้นักเรียนโรงเรียนเราใช้ได้เท่านั้น”
แม้เสียงของเด็กหนุ่มจะเย็นชาไร้ความรู้สึก โจวเนี่ยนเนี่ยนก็แสดงท่าทีเข้าใจอย่างอ่อนโยน พูดอย่างใจกว้างเป็นพิเศษว่า “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ไม่เป็นไรหรอก พวกเราก็แค่มาถามดู ขอบคุณที่อุตส่าห์มาถึงนี่นะ”
มุมปากของเด็กสาวโรงเรียนเดียวกันกระตุก เปลือกตาแทบจะกลอกขึ้นไปถึงฟ้า
เมื่อกี้พวกเธอก็พูดแบบนี้ไม่ใช่หรือไง ทำไมตอนนั้นถึงไม่เห็นเธอเข้าใจภาษาคนแบบนี้บ้าง?
ยัยชาเขียวตายยาก
บรรยากาศผ่อนคลายลง โจวเนี่ยนเนี่ยนจึงดึงแขนเด็กสาวสองสามคนที่อยู่ข้างกาย แล้วพูดอย่างมีน้ำใจว่า “คนรับผิดชอบอุตส่าห์มาถึงนี่แล้ว แถมยังบอกว่าช่วยไม่ได้ งั้นพวกเรากลับกันก่อนเถอะ...”
เธอเน้นคำว่า “คนรับผิดชอบ” กับ “อุตส่าห์” เป็นพิเศษ ความหมายชัดเจนว่าเธอพยายามเต็มที่แล้ว