ในช่วง 5 ชั่วโมงที่แยกจากเล่อเจา เฉินจิ่งสือก็พลันตระหนักขึ้นมา—
ความเคยชินเป็นสิ่งที่น่ากลัวมาก
เขาเคยชินกับความมืดมิดรอบตัวมาตลอดสิบกว่าปีได้ และก็เคยชินกับแสงสว่างที่เธอนำมาให้ได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่วันเช่นกัน
แต่วันฟ้าใสย่อมอยู่ได้ไม่นาน
หลังจากช่วงบ่ายที่เธอส่งข้อความมาบอกว่า “ฉันถึงบ้านแล้ว” หน้าต่างแชตก็ไม่เด้งขึ้นมาอีกเลย
สามวันแล้ว เธอเงียบผิดปกติ
เฉินจิ่งสือคิดถึงสาเหตุอยู่หลายข้อ ข้อแรกคือวันนั้นเลขาฯเฉินพูดอะไรกับเธอหรือเปล่า คงเป็นคำพูดทำนองให้เธอรักษาระยะห่างจากเขา ข้อสองคือเธอเห็นด้านที่น่าสมเพชและน่าขันของเขาแล้วรู้สึกรำคาญ
หว่างคิ้วของเขาขมวดมุ่น มือค่อย ๆ กำแน่น
——
ช่วงปลายฤดูร้อนต่อต้นฤดูใบไม้ร่วงแทบไม่มีช่วงเปลี่ยนผ่าน
หลังสอบประจำเดือน ทุกอย่างในโรงเรียนราวกับถูกกดปุ่มเร่งความเร็ว เล่อเจาเคยคิดว่าตัวเองเริ่มปรับตัวกับชีวิตชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายได้แล้ว แต่จังหวะที่เร่งขึ้นกะทันหันก็ยังทำให้เธอตั้งตัวไม่ทัน
โดยเฉพาะเมื่อใกล้ถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้านศิลปะเข้าไปทุกที
นอกจากการเรียนตามปกติที่โรงเรียนแล้ว เธอยังต้องแบ่งเวลาเรียนภาคค่ำสัปดาห์ละ 2 วันออกไปซ้อมเต้น พอหมดวันก็ไม่เพียงปวดหัว ขาทั้งสองข้างยังล้าจนสั่น กลับถึงบ้านก็ล้มตัวลงนอนทันที
จนกระทั่งวันศุกร์ เธอถึงนึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้แทบไม่ได้คุยกับเฉินจิ่งสือเลย ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไร
ชีวิตแสนลำบากแบบนี้จะให้เธอรับมืออยู่คนเดียวได้ยังไง!