เฉินจิ่งสือนั่งอยู่บนโซฟา จ้องมองค่ำคืนมืดสนิทด้านนอก ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย
ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่นะ?
ความทรงจำล่องกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน พร้อมสายลมยามค่ำคืนในฤดูร้อน
ตอนนั้นเฉินซื่อกรุ๊ปยังไม่ยิ่งใหญ่รุ่งเรืองเหมือนทุกวันนี้ เพิ่งตั้งหลักในแวดวงธุรกิจของเมืองนี้ได้ไม่นาน ก็ถูกตระกูลอิ่นซึ่งเป็นคู่แข่งหมายหัวและกดดัน
เพื่อไม่ให้บริษัทถูกกลืนกินและแบ่งแยก เฉินเหยียนถิงจึงหมายตาลูกสาวคนเล็กของตระกูลอิ่น แล้วเริ่มตามจีบอย่างบ้าคลั่ง ไม่ถึงปี เฉินซื่อกับตระกูลอิ่นก็ประกาศแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ รวมกิจการกันจนกลายเป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในเมือง
แต่คนเราล้วนเห็นผลประโยชน์เป็นสำคัญ การแต่งงานที่เรียกกันว่าสานสัมพันธ์นั้น แท้จริงเป็นเพียงแผนหลอกลวงที่เฉินเหยียนถิงวางไว้เพื่อไต่เต้าขึ้นไปเท่านั้น
คำพูดเหล่านี้ แม่เป็นคนบอกเฉินจิ่งสือในปีที่เขาอายุ 3 ขวบ
ตอนนั้นเขายังไม่เข้าใจ รู้เพียงว่ากิจการของพ่อใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ แต่แม่กับคุณตากลับไม่มีความสุข วันที่บริษัทจัดประชุมผู้ถือหุ้น คุณตาถึงกับโกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาล
แม่พักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลครึ่งเดือน พอกลับไปถึงบ้านก็พบว่ามีผู้หญิงอีกคนเข้ามาอยู่ในห้องนอนของเธอ
เธอโกรธเกรี้ยว คลุ้มคลั่ง กรีดร้องเสียสติ ในที่สุดก็ได้เห็นธาตุแท้ของคนตรงหน้าอย่างชัดเจน แต่เมื่อเธอขอหย่า ผู้ชายคนนั้นกลับพูดอย่างดูแคลนว่า—
“คุณคลอดลูกของผมแล้ว คิดว่าตัวเองจะไปได้หรือไง?”
ดังนั้นในปีที่เฉินจิ่งสืออายุ 3 ขวบ แม่จึงบีบคอเขา กลางสวนดอกไม้อันงดงามแห่งนั้น เขาได้สัมผัสความรู้สึกของความตายเป็นครั้งแรก