/>6Mนอกห้องเรียนแสงแดดจ้าเสียจนแสบตา อากาศเต็มไปด้วยไอความร้อนอบอ้าว แทบจะลวกผิวหนังให้ไหม้เกรียม
เล่อเจาวิ่งไปที่ประตูโรงเรียนก่อน ยัดอะไรบางอย่างไว้ในอก แล้วก็วิ่งขึ้นตึกไปทั้งชั้น หอบแฮ่กๆ เดินมาถึงหน้าห้อง 4
เพื่อนร่วมชั้นต่างคนต่างหลับ เฉินจิ่งสือนั่งอยู่ที่แถวหลังสุด ดูเหมือนกำลังอ่านหนังสืออยู่ แสงแดดสาดลงบนใบหน้าด้านข้าง สันจมูกที่อยู่ใต้เส้นผมที่ปรกหน้านั้นทั้งสูงและตรง
เล่อเจาย่อตัวลง ค่อยๆ ย้ายเท้าทีละนิด เดินโซเซเหมือนเพนกวินไปจนถึงด้านหลังของเขา แล้วก็ดึงชายกางเกงเขาเบาๆ
เธอเรียกเสียงเบา: “เฉินจิ่งสือ”
ร่างของวัยรุ่นแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลง ดวงตาที่แฝงความตกใจเล็กน้อยมองมาทางเธอ
เขายื่นมือจะดึงเธอขึ้น
“ลุกขึ้นเถอะ พื้นมันเย็น”
“ชู่วว์!”
เล่อเจาตบมือเขาทิ้ง ขยับเข้าไปอีกนิด จากนั้นก็หยิบถุงกระดาษออกมาจากอกอย่างมีความลับ ยื่นให้เขาเหมือนกำลังอวดสมบัติ
เฉินจิ่งซินั่งแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ กางขาออกคร่อมอยู่สองข้างไหล่เธอ อยากจะดึงเธอลุกขึ้น แต่พอเห็นดวงตาที่จริงจังและคาดหวังของเธอ ก็หดมือกลับไป
“นี่มันอะไร…”
เล่อเจาแกะถุงกระดาษออก แล้วยกแก้วเครื่องดื่มสีชมพูออกมา เครื่องดื่มใสแวววาว ราวกับแก้มที่แดงเพราะแสงแดดของเธอ
“โซดาพีช”
เธอกระซิบ แล้วก็ขยิบตาอย่างภาคภูมิใจ
“แก้วใหญ่ใส่เย็นๆ แก้ร้อนสุดๆ เลย!”
พอไม่เห็นอีกฝ่ายยื่นมือรับ เล่อเจาก็ยื่นเข้าไปอีกนิด
เธอหมอบอยู่นานจนขาชา ร่างกายเอียงเล็กน้อย เธอยื่นมือไปจับต้นขาเฉินจิ่งสือโดยไม่รู้ตัว และเริ่มหมดความอดทน