หิมะขาวโพลนโปรยปรายลงมาหนักขึ้นเรื่อย ๆ เล่อเจาเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาทันที
“เฉินจิ่งสือ!” เธอตะโกนเรียก “รอก่อน!”
แต่เขาขึ้นรถไปแล้ว มุมถนนที่ทั้งคู่เคยเดินผ่านด้วยกันเวลานี้ว่างเปล่า พื้นถูกปกคลุมด้วยหิมะบาง ๆ ราวกับไม่เคยมีใครผ่านมา
—
พอกลับถึงโรงแรม เยี่ยเชี่ยนก็สะดุ้งกับคนที่ยืนอยู่หน้าประตู
“เธอเป็นอะไรไป? ทำไมขอบตาแดงขนาดนี้?”
เธอมองไปด้านหลังเล่อเจา ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดที่เสื้อคลุมบนตัวอีกฝ่าย แล้วก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
“ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะ? ไม่ได้ไปรับหัวหน้าห้องเหรอ? แล้วเขาล่ะ?”
เล่อเจาสูดจมูกเบา ๆ แล้วส่ายหน้าอย่างช้า ๆ “เขา...”
พอได้ยินเสียงของเธอ ทั้งคู่ก็นิ่งงันไปพร้อมกัน
“ทำไมเสียงแหบขนาดนี้? ตกลงเกิดอะไรขึ้น?”
เยี่ยเชี่ยนดึงเธอเข้ามาในห้องทันที ปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้สูงขึ้น แล้วรินน้ำอุ่นให้แก้วหนึ่ง แม้จะรู้ว่าระหว่างทั้งคู่ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ ๆ แต่เธอก็ไม่อยากบังคับให้เล่อเจาพูด จึงเพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ
เล่อเจานั่งอยู่นาน จนในที่สุดอารมณ์ที่อัดอั้นค่อย ๆ สงบลง เธอถึงสะอื้นเอ่ยปาก
“เฉินจิ่งสือ...จะไปเรียนต่อต่างประเทศแล้ว”
เยี่ยเชี่ยนพ่นน้ำอัดลมออกมา เบิกตาค้างอยู่นานกว่าจะได้สติ
“อะไรนะ? แต่เขาเพิ่งเข้าสอบคัดเลือกเพื่อรับสิทธิ์เข้ามหาวิทยาลัยโดยไม่ต้องสอบไม่ใช่เหรอ? ทำไมกะทันหันแบบนี้?”
มิน่าล่ะ เล่อเจาถึงได้กลับมาทั้งที่อารมณ์หม่นหมอง