ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถบัสก็มาถึงจุดพักรถตามกำหนด
พอดีเป็นช่วงเที่ยง คุณครูจึงให้เวลาทุกคนพักผ่อนอย่างเต็มที่ แถมยังเปิดโอกาสให้จัดการมื้อกลางวันกันด้วย แล้วค่อยกลับมารวมตัวกันที่รถอีกครั้งในอีก 2 ชั่วโมง
ที่จุดพักรถมีร้านขายอาหารอยู่ไม่กี่ร้าน อาการไม่สบายของเล่อเจาเพิ่งทุเลาลง พอเห็นอะไรก็ไม่รู้สึกอยากกิน เธอเลยตัดสินใจไปต่อแถวซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับเยี่ยเชี่ยน แต่ในร้านมีคนเบียดกันแน่น ทั้งคู่จึงหาศาลาเล็ก ๆ ด้านนอกที่พอนั่งพักได้
ไม่นานนัก อีก 2 คนก็ตามมา
ตั้งแต่ลงจากรถมา เหรินเซียวก็ตามติดเฉินจิ่งสือแจไม่ยอมห่าง แม้แต่ไปห้องน้ำก็ยังต้องไปด้วยกัน ปกติเฉินจิ่งสือชอบอยู่คนเดียวที่โรงเรียน ครั้งนี้กลับไม่ปฏิเสธอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้จะเงียบอยู่บ่อย ๆ แต่ก็ยังรับคำพูดของอีกฝ่ายเป็นระยะ
เหรินเซียวจึงยิ่งมั่นใจว่าหัวหน้าห้องมองเขาเป็นเพื่อนซี้แล้ว
เฉินจิ่งสือก็กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเหมือนกัน เขานั่งลงข้างเล่อเจาอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนหันมาถามว่า “รู้สึกดีขึ้นหรือยัง?”
เธอลูบท้องตัวเอง “ดีขึ้นหน่อยแล้ว แต่รู้สึกแน่นท้องมากเลย”
“โธ่เอ๊ย แบบนี้ก็เรอออกมาสักสองสามทีก็หายแล้ว” เหรินเซียวพูดพลางเรอให้ดูเสียเลย เยี่ยเชี่ยนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอดยกมือบีบจมูกไม่ได้
“หุบปากไปเลย! ฉันได้กลิ่นซาลาเปากุยช่ายที่นายกินเมื่อเช้าแล้วเนี่ย!”
เล่อเจาก็ทำหน้าเอือมระอาเช่นกัน
“ไม่มีวิธีที่ดูดีกว่านี้บ้างเหรอ?”
“มีสิ” เหรินเซียวซู้ดเส้นบะหมี่ “ถ้าเรอไม่ออก ก็กลั้นไว้แล้วผายลมออกมาแทน”