เฉินจิ่งสือหายใจหอบเล็กน้อย: "โทษที เมื่อกี้ฉันกำลังเปลี่ยนเสื้ออยู่"
เสื้อยืดสีขาวที่รีบสวม เปียกชื้นไปทีละน้อยบนตัวที่ยังเช็ดไม่ทันแห้ง
เล่อเจานิ่งไปครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้ น้ำจากชายคาก็หยดลงบนไหล่ของเขาพอดี
ร่างกายเขาค่อนข้างผอม แต่กล้ามเนื้อบนตัวกลับเจริญเต็มที่ ร่องรอบเอวดูชัดเจนเป็นพิเศษ ดูออกว่าเคยฝึกฝนมาโดยเฉพาะ
บ่าไหล่กว้าง เอวคอด
เธอกลืนน้ำลาย แล้วรีบหลบสายตาไปทางอื่น
ใครจะไปคิดว่า คนที่ปกติเงียบขรึมเก็บตัว จะมีร่างกายที่ดูดุดันแบบนี้
ฝนจากนอกชายคาหยดลงมา เฉินจิ่งสือยกมือกัน แล้วดึงเธอเข้ามาในโถงทางเข้า
"เป็นอะไรไป?"
เล่อเจาไม่ตอบสนอง จ้องเขาอย่างตั้งใจ
"เล่อเจา..." เฉินจิ่งสือเรียกอีกครั้ง "เธอมองอะไรอยู่?"
เธอสะดุ้งกลับมาอย่างกะทันหัน หน้าแดงก่ำ มีเส้นผมเปียกสองสามเส้นติดอยู่ที่หน้าผาก พูดตะกุกตะกัก:
"เอ่อ คือว่า เรากำลังทำหมาล่ากินกันอยู่ จะถามว่าเธออยากกินด้วยกันไหม!"
"พวกเธอ?"
เฉินจิ่งสือหรี่ตาลง แสงในโถงทางเข้ามืด เขาไม่ได้ใส่แว่น ตาคู่นั้นดูมืดหม่น เสียงแหบพร่า
อยู่ดีๆ เล่อเจาก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น
ราวกับว่าอีกวินาทีประตูบานนี้จะถูกล็อก และเธอจะถูกขังไว้ที่นี่ ไม่เห็นแสงอาทิตย์อีกต่อไป
"......"
คิดอะไรอยู่เนี่ย
เธอปัดความคิดแปลกๆ ในหัวทิ้ง แล้วพูดอธิบาย:
"คือเพื่อนฉัน เยี่ยเชี่ยน เธอเคยเห็นใช่ไหม? อยู่ห้องเดียวกับฉัน คนที่ผมสั้นน่ะ เธอเป็นคนดีมาก ฉันบอกเธอแล้ว คือว่าอาหารพวกเรามันไม่พอ... ถ้าบ้านเธอมี..."