เฉินจิ่งสือตอบรับ "อืม" โดยไม่หยุดมือที่ทำอยู่
เล่อเจารู้สึกว่าเสียงกัมปนาทในใจดังขึ้นเรื่อยๆ จึงถามต่อ
"ฉันเองก็เหมือนกันนะ โรงเรียนก็ไม่ได้ใหญ่อะไร บางทีเราอาจจะเคยเจอกันมาก่อนก็ได้!"
"อืม"
"ฉันจำหน้าใครไม่ค่อยได้ นายความจำน่าจะดีกว่านะ จำฉันได้ไหม?"
เธอมองสีหน้าเฉินจิ่งสือ หัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาวางจานลง หันมามองด้วยแววตางุนงงเล็กน้อย
"จำไม่ได้"
พูดจบเขาก็ถอดผ้ากันเปื้อน ใช้ทิชชู่เช็ดมือ แล้วเตือนเสียงเบา "ไปเถอะ กินได้แล้ว"
เธอคิดไปเองสินะ
เยี่ยเชี่ยนเริ่มตะโกนมาจากในห้องนั่งเล่นว่า "หม้อเดือดแล้ว" พอเห็นเธอไม่ตอบสนองก็รีบวิ่งมาเรียก "เร็วๆ เข้ามาช่วยลงเนื้อก่อน!"
ด้วยความช่วยเหลือของเฉินจิ่งสือ หม้อไฟมื้อนี้จึงอุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ เยี่ยเชี่ยนยังคงเล่าเรื่องซุบซิบต่อไป แต่ก็ตั้งใจเล่าให้เกี่ยวข้องกับห้องสี่เพื่อให้เขามีส่วนร่วมด้วย
แต่เฉินจิ่งสือเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่นักเล่าข่าว เขาแค่กินข้าวเงียบๆ เลนส์แว่นตาถูกไอน้ำร้อนจนเป็นฝ้าขาว เขาเช็ดอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ยอมจำนน ถอดออกวางไว้บนโต๊ะ
เยี่ยเชี่ยนอุทาน "ว้าว! นักเรียนเฉิน ไม่ใส่แว่นแล้วหล่อมากเลยนะ!"
พูดจบเธอก็มองมาที่เล่อเจา เลิกคิ้วส่งสายตาแบบ "เธอช่างมีสายตาดีจริงๆ"
เล่อเจากะพริบตา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
แน่นอนอยู่แล้ว
"ไม่ต้องใส่แว่นเลยดีไหม?" เยี่ยเชี่ยนแซวต่อ "หน้าตาขนาดนี้ เป็นได้ถึงดาวเด่นประจำห้องเลยนะ เจาเจา เธอว่าไหม?"