จนกระทั่งมองไปยังเด็กหนุ่มตรงมุมห้อง สีหน้าของเฉินจื้อหลานจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อยในที่สุด เธอถอนหายใจแล้วหันกลับมา “เธอ ตามฉันมา”
พอพาเขาไปที่ห้องของตัวเองและเรียกหมอมาจัดการบาดแผลให้คร่าว ๆ แล้ว เธอจึงยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนทอดสายตามองเขาอย่างครุ่นคิด
ครั้งนี้เฉินจิ่งสือทำผลงานได้ดีมากจริง ๆ
ดังนั้นหุ้น 3% ของอินหลาน ในแง่หนึ่งก็ถือเป็นรางวัลจูงใจให้เขา
แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้สนใจเรื่องนี้นัก
หลังห้ามเลือดเบื้องต้น เลขาฯ เฉินก็ถือกล่องยาออกไป เฉินจื้อหลานจิบชาแล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“ใกล้ถึงวันเกิดเธอแล้วใช่ไหม?”
เฉินจิ่งสือชะงักไปเล็กน้อย ความประหลาดใจวาบผ่านดวงตา
ในบ้านหลังนี้ ยังมีคนจำวันเกิดของเขาได้ด้วยหรือ
“ครับ” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนกว่าปกติอยู่บ้าง “คุณย่า”
เฉินจื้อหลานสังเกตเห็นแววดีใจของเขา กำลังจะลอบยินดีอยู่ในใจ แต่พอได้ยินคำว่า ‘คุณย่า’ จากปากเขา หัวใจก็พลันกระตุกวูบ
เธอจำวันเกิดของเขาไม่ได้
เธอจำได้เพียงว่าตอนนั้นอินหลานอยู่โรงพยาบาล พวกเขาฉวยโอกาสที่สถาบันกำลังเล่นงานตระกูลอิ่น จึงยึดอำนาจควบคุมตระกูลอิ่นมาได้
การเกิดมาของเขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในแผนการที่พวกเขาใช้เล่นงานอินหลานเท่านั้น
เฉินจื้อหลานกุมอำนาจในตระกูลเฉินมาหลายปี คิดมาตลอดว่าตัวเองมองเกมชิงไหวชิงพริบทะลุปรุโปร่งแล้ว และฝึกใจจนไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใด
แต่คำว่า “คุณย่า” นี้ก็ยังทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย
ถึงอย่างไรก็ยังเป็นเด็กคนหนึ่ง