บริเวณบันไดแคบมาก เสียงรอบข้างถูกกั้นออกไป ไกลบ้างใกล้บ้าง ราวกับนอกจากคนตรงหน้าแล้ว ทุกสิ่งรอบตัวเริ่มพร่าเลือนไม่ชัดเจน
เล่อเจาถีบขาไปมา แต่ก็ดิ้นไม่หลุด จึงก้มลงกัดนิ้วเขาเต็มแรง
“ซี๊ด—”
เขาสูดหายใจเฮือกใหญ่ ปลายนิ้วทั้งเจ็บทั้งคัน แถมยังเปียกชื้นด้วยน้ำลาย
“คุณดื่มเยอะแล้ว ผมจะพาคุณกลับบ้าน”
“ไม่เอา!”
เธอถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน พอเห็นสีหน้าที่เป็นห่วงเธอของเขา กลับยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ
“ข้ออ้างทั้งนั้น...”
“ในเมื่อคุณไม่ได้ชอบฉัน แล้วจะตกลงเป็นเพื่อนกันทำไม เรื่องแค่นี้ฉันรับไหวอยู่แล้ว...”
เฉินจิ่งสือโอบเธอไว้ คิ้วตาคมเข้มดำสนิทใต้แสงไฟที่กะพริบวูบวาบยิ่งดูลึกล้ำมืดหม่น สายตาเลื่อนผ่านใบหน้าที่เต็มไปด้วยความน้อยใจของเธอ ริมฝีปากยังคงเม้มแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ
เสื้อผ้าเลอะก็แค่เปลี่ยนชุดใหม่ แล้วค่อยกอดเธอก็ได้
แต่ชีวิตสกปรกมืดมน เขาเปลี่ยนมันไม่ได้
เขาไม่ได้รังเกียจเธอ คนที่เขารังเกียจคือตัวเอง
“ไม่พูดอีกแล้ว...”
ความเงียบทำให้เล่อเจาหงุดหงิด พอถูกเขาพามายังที่เงียบ ๆ สติของเธอก็แจ่มชัดขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้ทั้งโกรธทั้งอับอาย ขอบตาพลันเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ
เฉินจิ่งสือชะงักไปครู่หนึ่ง ทำท่าจะยกมือขึ้น แต่สุดท้ายก็ลดมือลง
“คุณควรกลับได้แล้ว”
เล่อเจากำหมัดแน่น ทิ้งท้ายว่า “ฉันรู้แล้ว!” ก่อนผลักเขาออกอย่างแรง แล้วเดินฉุนเฉียวไปทางห้องน้ำ ตั้งใจจะล้างหน้าแล้วกลับบ้าน แต่ยังไม่ทันถึงหน้าประตูห้องน้ำ จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากด้านหลัง