ย้อนวัยเยาว์สามีซึมเศร้า

ตอนที่ 32 ถูกดัก

6 นาที· 1.4K คำ

บริเวณบันไดแคบมาก เสียงรอบข้างถูกกั้นออกไป ไกลบ้างใกล้บ้าง ราวกับนอกจากคนตรงหน้าแล้ว ทุกสิ่งรอบตัวเริ่มพร่าเลือนไม่ชัดเจน

เล่อเจาถีบขาไปมา แต่ก็ดิ้นไม่หลุด จึงก้มลงกัดนิ้วเขาเต็มแรง

“ซี๊ด—”

เขาสูดหายใจเฮือกใหญ่ ปลายนิ้วทั้งเจ็บทั้งคัน แถมยังเปียกชื้นด้วยน้ำลาย

“คุณดื่มเยอะแล้ว ผมจะพาคุณกลับบ้าน”

“ไม่เอา!”

เธอถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน พอเห็นสีหน้าที่เป็นห่วงเธอของเขา กลับยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ

“ข้ออ้างทั้งนั้น...”

“ในเมื่อคุณไม่ได้ชอบฉัน แล้วจะตกลงเป็นเพื่อนกันทำไม เรื่องแค่นี้ฉันรับไหวอยู่แล้ว...”

เฉินจิ่งสือโอบเธอไว้ คิ้วตาคมเข้มดำสนิทใต้แสงไฟที่กะพริบวูบวาบยิ่งดูลึกล้ำมืดหม่น สายตาเลื่อนผ่านใบหน้าที่เต็มไปด้วยความน้อยใจของเธอ ริมฝีปากยังคงเม้มแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ

เสื้อผ้าเลอะก็แค่เปลี่ยนชุดใหม่ แล้วค่อยกอดเธอก็ได้

แต่ชีวิตสกปรกมืดมน เขาเปลี่ยนมันไม่ได้

เขาไม่ได้รังเกียจเธอ คนที่เขารังเกียจคือตัวเอง

“ไม่พูดอีกแล้ว...”

ความเงียบทำให้เล่อเจาหงุดหงิด พอถูกเขาพามายังที่เงียบ ๆ สติของเธอก็แจ่มชัดขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้ทั้งโกรธทั้งอับอาย ขอบตาพลันเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ

เฉินจิ่งสือชะงักไปครู่หนึ่ง ทำท่าจะยกมือขึ้น แต่สุดท้ายก็ลดมือลง

“คุณควรกลับได้แล้ว”

เล่อเจากำหมัดแน่น ทิ้งท้ายว่า “ฉันรู้แล้ว!” ก่อนผลักเขาออกอย่างแรง แล้วเดินฉุนเฉียวไปทางห้องน้ำ ตั้งใจจะล้างหน้าแล้วกลับบ้าน แต่ยังไม่ทันถึงหน้าประตูห้องน้ำ จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากด้านหลัง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป