อากาศพลันแข็งค้าง
สวีเหยี่ยนหรี่ตามองซ่งอี้หนง แม้แต่หลินอวิ๋นเวยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังตะลึงงัน
ซ่งอี้หนงดูราวกับไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
ต่อหน้าสวีเหยี่ยน เธอถอดแหวนแต่งงานของตัวเองออก
จากนั้นก็วางเอกสารที่เตรียมไว้ล่วงหน้าลงตรงหน้าเขาพร้อมกัน
“คุณพูดว่าอะไรนะ? พูดอีกครั้งสิ!” สวีเหยี่ยนเค้นถามซ่งอี้หนงทีละคำ
“สวีเหยี่ยน เราหย่ากันเถอะ” ซ่งอี้หนงกล่าวซ้ำอย่างใจเย็น “ฉันจะออกไปตัวเปล่า นี่คือข้อตกลงหย่า ฉันเซ็นชื่อแล้ว คุณแค่เซ็นชื่อแล้วส่งให้ทนายจัดการ จากนี้เราก็ไม่เกี่ยวข้องกันอีก”
ประโยคนี้เป็นสิ่งที่ซ่งอี้หนงต่อสู้กับตัวเองในใจมานานหลายปี แต่ไม่เคยพูดออกมาได้
ตลอดหกปีที่ผ่านมา เธอจัดการผู้หญิงมากหน้าหลายตาของสวีเหยี่ยนไปนับไม่ถ้วน
เธอคิดว่าสวีเหยี่ยนจะเข้าใจ จะเสียใจ และจะเปิดโอกาสให้เธออธิบาย
แต่สุดท้าย ทั้งหมดก็เป็นเพียงความคิดของเธอเอง
เธอเหนื่อยแล้ว เหนื่อยจนหมดแรง
ความรู้สึกที่มีต่อสวีเหยี่ยนเป็นครั้งสุดท้ายก็ถูกผลาญจนไม่เหลือ
สิ้นเสียง ซ่งอี้หนงก็หมุนตัวเดินจากไป
สวีเหยี่ยนคิดจะคว้าข้อมือเธอไว้ทันที แต่ซ่งอี้หนงกลับสะบัดมือเขาออกอย่างแรง
เธอหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมอง
แผ่นหลังบอบบางตั้งตรงอย่างหยิ่งทระนง
ไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย
สีหน้าของสวีเหยี่ยนยิ่งมืดครึ้มขึ้น ร่างทั้งร่างเกร็งแน่นขณะยืนนิ่งอยู่กับที่
ส่วนหลินอวิ๋นเวยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับดีใจ เธอมองสวีเหยี่ยนด้วยแววตาออดอ้อน
“คุณสวี เธอไปก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอคะ ยังไงคุณก็เกลียดเธออยู่แล้วนี่” หลินอวิ๋นเวยเป็นฝ่ายคล้องแขนสวีเหยี่ยน
ท่าทีเจือแววยั่วยวนและประจบเอาใจอยู่หลายส่วน
วิธีนี้ใช้ได้ผลทุกครั้ง
แต่สวีเหยี่ยนกลับหัวเราะเย็นชา แล้วสะบัดมือหลินอวิ๋นเวยออกทันที
เธอมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “คุณสวี...”
“ไสหัวไป! ทำเรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้ จะเก็บคุณไว้ทำไม?” สวีเหยี่ยนกล่าวอย่างไร้ความปรานี
สิ้นเสียง ผู้ช่วยของสวีเหยี่ยนก็ปรากฏตัวตรงหน้าหลินอวิ๋นเวยแล้ว “คุณหลิน เชิญครับ”
หลินอวิ๋นเวยตะลึงงันไปหมด
หลินอวิ๋นเวยถูกพาตัวออกไป
สวีเหยี่ยนกลับเข้าห้องทำงานด้วยสีหน้าเย็นชา
เขารีบดึงเอกสารออกจากซอง คำว่า ‘ข้อตกลงหย่า’ ปรากฏชัดตรงหน้า
เขาพลิกไปหน้าสุดท้าย ตรงช่องลายเซ็นมีลายมือประณีตของซ่งอี้หนง
ชัดเจนและหนักแน่น
เขามองมัน ก่อนจะหัวเราะเย็นชาออกมา
หย่าเหรอ?
ฝันไปเถอะ!
เมื่อหกปีก่อน ซ่งอี้หนงทรยศเขา ไปมีลูกกับผู้ชายคนอื่นทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงาน
ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดจะปล่อยมือไปให้หมด แต่เขาทำใจไม่ได้
ทำใจไม่ได้ที่ซ่งอี้หนงจะไปอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายคนอื่น
ความรู้สึกมืดมนเช่นนี้ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นไม่หยุด ทรมานสวีเหยี่ยน
เขาสรรหาวิธีต่าง ๆ มาทรมานซ่งอี้หนง
ตลอดหกปีที่ผ่านมา ซ่งอี้หนงไม่เคยปริปากบ่นสักคำ
เขาทรมานเธอบนเตียงจนเนื้อตัวบอบช้ำ เพื่อยืนยันว่าเธอเป็นของเขา
เวลาซ่งอี้หนงโกรธ เธอก็กัดเขาจนเลือดไหลไม่หยุด
เขาพูดจาดูหมิ่นเธอ ซ่งอี้หนงก็เพียงยิ้มรับ
พวกเขาราวกับสัตว์ร้ายที่ติดอยู่ในกรง คอยพัวพันกันไม่เลิกรา
ตอนนี้ซ่งอี้หนงมีสิทธิ์อะไรมาขอหย่ากับเขา?
เขามองข้อตกลงหย่าตรงหน้า แล้วโยนมันเข้าเครื่องทำลายเอกสารทันที
กระดาษแปรเปลี่ยนเป็นเศษชิ้นเล็กชิ้นน้อยในพริบตา
ไม่ต่างจากความรักของพวกเขาที่แตกสลายไม่มีชิ้นดีในตอนนี้
สวีเหยี่ยนมองแหวนวงนั้นอยู่อย่างนั้น
มันบันทึกเรื่องราวในอดีตของพวกเขา ครั้งที่ทั้งคู่ไม่มีอะไรเลย แต่กลับมีความสุขหวานชื่น
สวีเหยี่ยนหัวเราะเย็นชา แล้ววินาทีต่อมาก็โยนแหวนลงถังขยะอย่างแม่นยำ
……
เฟิงเฉิงในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงมีสายลมเย็นยะเยือกพัดปะทะร่าง
ฝนฤดูใบไม้ร่วงตกลงมาครั้งหนึ่ง อากาศก็หนาวลงอีกครั้ง
ตอนซ่งอี้หนงกลับถึงอพาร์ตเมนต์ ภายในนั้นเงียบเหงาวังเวง
ที่จริงเธอชินแล้ว
ตลอดหกปีที่แต่งงานกับสวีเหยี่ยน จำนวนครั้งที่เขากลับมาที่นี่มีน้อยเหลือเกิน
ต่อให้พวกเขามีอะไรกัน หลังเสร็จสิ้นสวีเหยี่ยนก็จะหันหลังจากไป
เธอไม่ได้คิดอะไรต่อ เพียงหยิบกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้องแต่งตัว
นี่คือสัมภาระที่ซ่งอี้หนงนำติดตัวมาตอนย้ายเข้ามา มีเพียงกระเป๋าเดินทางขนาด 26 นิ้วใบหนึ่ง
ตอนจากไป ก็ยังคงมีเพียงเท่านี้
เธอกวาดตามองไปรอบอพาร์ตเมนต์ ก่อนจะตัดใจไม่อาลัยอาวรณ์อีก
เธอลากกระเป๋าเดินทางไปที่ประตู แล้ววางคีย์การ์ดของอพาร์ตเมนต์ไว้ตรงโถงทางเข้า
นั่นหมายความว่าชีวิตคู่หกปีของเธอได้สิ้นสุดลงอย่างแท้จริง
เธอก้มตาลง มือขาวผ่องเปิดประตูอพาร์ตเมนต์
“ซ่งอี้หนง คุณหมายความว่ายังไง?” ร่างสูงใหญ่ของสวีเหยี่ยนปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
เขาคว้าข้อมือซ่งอี้หนงไว้ทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยการซักถาม
ตอนสวีเหยี่ยนปรากฏตัว ซ่งอี้หนงนิ่งงันไปชั่วขณะจริง ๆ
ความคิดเหลวไหลอย่างยิ่งผุดขึ้นในหัวเธอ
ผู้ชายคนนี้มาง้อเธอหรือ?
พอคิดเช่นนั้น เธอก็อดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้
เมื่อเงยหน้ามองสวีเหยี่ยนอีกครั้ง ซ่งอี้หนงก็สงบนิ่งที่สุดแล้ว
“ฉันจะย้ายออก” เธอตอบสั้น ๆ
พูดจบซ่งอี้หนงก็จะเดินออกไป
สวีเหยี่ยนยืนขวางหน้าเธอไว้ “มีคนอื่นแล้วหรือไง ถึงได้รีบร้อนจะหย่า?”
“ฉันจะมีใครก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ” ซ่งอี้หนงมองสวีเหยี่ยนด้วยสีหน้าเย็นชา
“ซ่งอี้หนง แม่งอย่าลืมสิว่าคุณยังเป็นภรรยาผม!” โทสะของสวีเหยี่ยนพลุ่งขึ้นทันที
คำพูดนั้นทำให้ซ่งอี้หนงหัวเราะออกมาอย่างฉับพลัน “คุณเห็นฉันเป็นภรรยาหรือไง? คนที่ไม่รู้คงคิดว่าฉันเป็นผู้ช่วยของคุณ ตลอด 365 วัน ฉันต้องใช้เวลาถึง 300 วันจัดการผู้หญิงที่คุณไปยุ่งเกี่ยวข้างนอก”
“แบบนี้ไม่เรียกว่าหึงหรือไง?” สวีเหยี่ยนหัวเราะเยาะขึ้นมา จู่ ๆ อารมณ์ก็ดีขึ้น
ซ่งอี้หนงขมวดคิ้ว
เธอไม่อยากเสียเวลาพูดกับสวีเหยี่ยน จึงผลักเขาแล้วจะเดินออกไป
แต่สวีเหยี่ยนกลับคว้าตัวซ่งอี้หนง แล้วลากเข้าไปในห้อง
“สวีเหยี่ยน!” ซ่งอี้หนงร้องด้วยความตกใจ “อื้อ...”
เธอเบิกตากว้างมองเขา จุมพิตของสวีเหยี่ยนโถมเข้าหาเธออย่างไม่ทันตั้งตัว กลบเสียงของซ่งอี้หนงจนหมดสิ้น
พละกำลังของผู้ชายกับผู้หญิงแตกต่างกันมาตั้งแต่กำเนิด
เมื่อเผชิญกับความแข็งกร้าวของสวีเหยี่ยน ซ่งอี้หนงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย
เพียงไม่กี่ครั้ง เธอก็ดิ้นรนจนร่วงลงบนโซฟา
โซฟานุ่มยวบรองรับร่างเธอไว้จนจมลึกลงไป
สวีเหยี่ยนคร้านจะพูด เขาถอดเนกไทของตัวเองออกทันที
ระหว่างจูบ เขาใช้เนกไทมัดข้อมือซ่งอี้หนงไว้
ดวงตาของซ่งอี้หนงแดงก่ำ ทั้งปวดแสบและคับแค้นใจ
เธอดิ้นรนสุดกำลัง ไม่สนใจความเจ็บที่ข้อมือหรือผิวหนังที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
แต่ก็ไร้ประโยชน์
สวีเหยี่ยนลงมือทรมานซ่งอี้หนงอย่างโหดเหี้ยม
เขาจูบเธออย่างดุดันและลึกล้ำ ชั่วพริบตาผิวขาวผ่องก็เต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำมากมาย
“ปล่อยฉัน!” ซ่งอี้หนงตะโกนเสียงหอบด้วยความโกรธ
สวีเหยี่ยนไม่สนใจเลยสักนิด
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา สวีเหยี่ยนไม่เคยเสียการควบคุมขนาดนี้มาก่อน
ราวกับซ่งอี้หนงที่เคยถูกเขารังแกอย่างไรก็ไม่ยอมไป ได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะจากเขาไป
สวีเหยี่ยนอธิบายความรู้สึกนี้ไม่ถูก
เด็กสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยประคองไว้กลางฝ่ามือราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า
ตอนนี้กลับทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ขึ้นมาในชั่วพริบตา
“รีบร้อนอะไร? ผู้ชายข้างนอกของคุณรู้หรือยังว่าคุณแต่งงานแล้ว?” สวีเหยี่ยนกล่าวหาใส่ซ่งอี้หนงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ท่ามกลางการยื้อยุด เสื้อผ้าของทั้งคู่ร่วงหล่นลงบนพื้น
รอยเขียวช้ำบนร่างซ่งอี้หนงยังไม่ทันจาง ก็มีรอยใหม่เพิ่มขึ้นอีกมากมาย
“พูดสิ ซ่งอี้หนง อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง” สวีเหยี่ยนบังคับให้ซ่งอี้หนงพูด
ดวงตาของเขาแดงก่ำ จ้องมองเธออยู่อย่างนั้น
จากนั้นสีหน้าของสวีเหยี่ยนก็บิดเบี้ยวไปในพริบตา
เพราะซ่งอี้หนงสุดจะทน กัดลงบนไหล่ของสวีเหยี่ยนอย่างแรง