เลือกรสเสน่หา ถอนพิษจุมพิตเขา
ชั่วพริบตา เลือดก็ซึมออกมาจากบาดแผล กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นในปากยิ่งชัดเจนขึ้น
แต่เธอไม่ยอมคลายฟัน
ราวกับความรักที่เธอมีให้สวีเหยี่ยนมาตลอดหลายปี ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง
“กัดฉันเหรอ?” สวีเหยี่ยนหัวเราะเยาะ
ดูเหมือนเขาจะไม่ใส่ใจ ทั้งยังยิ่งลงมือรุนแรงกว่าเดิม
ท้ายที่สุด ทั้งคู่ก็กลายเป็นสัตว์ที่ถูกขังอยู่ในกรง ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมปล่อยอีกฝ่ายไป
จนกระทั่งหมดแรงกันทั้งคู่
ซ่งอี้หนงมองสวีเหยี่ยนด้วยดวงตาแดงก่ำ “สวีเหยี่ยน นี่คุณกำลังบังคับฉัน!”
“คุณก็ชอบแบบนี้ไม่ใช่หรือไง!” สวีเหยี่ยนตอบอย่างไม่แยแส
เขานอนหอบหายใจอยู่บนโซฟา
รอยฟันบนหัวไหล่เห็นได้ชัดเจน
ไม่ใช่แค่บนหัวไหล่เท่านั้น แต่ตามร่างกายยังมีรอยอีกหลายแห่ง
แผลเก่ายังไม่ทันหายดี ก็มีแผลใหม่เพิ่มขึ้นมาอีก
พอพูดจบ สวีเหยี่ยนก็ลุกขึ้นนั่ง มองซ่งอี้หนงที่ล้มลงบนพื้นจากมุมสูง
“ซ่งอี้หนง ฉันยกอพาร์ตเมนต์หลังนี้ให้คุณ อีกอย่างจะเพิ่มเงินใช้จ่ายรายเดือนให้อีกแสนหยวน” สวีเหยี่ยนยื่นมือไปบีบคางเธอ น้ำเสียงราวกับกำลังยื่นทาน “เลิกหาเรื่องฉันได้แล้ว ทำตัวว่าง่ายหน่อย ไม่ใช่เพราะอยากได้เงินนั่นหรอกหรือ ไม่ใช่เพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากฉันหรอกหรือ ฉันไม่มีเวลามาเล่นอะไรแบบนี้กับคุณ”
“หึ… คุณคิดว่าฉันต้องการหรือไง?” ซ่งอี้หนงสะบัดมือสวีเหยี่ยนออก “ฉันบอกแล้วว่าฉันต้องการหย่า”
พูดจบ ซ่งอี้หนงก็รีบหยิบเสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวม
ทันทีที่มือของสวีเหยี่ยนแตะตัวเธอ เธอก็สะบัดเขาออก
คราวนี้สวีเหยี่ยนจึงมองซ่งอี้หนงอย่างจริงจัง “คุณพูดจริงเหรอ?”
ซ่งอี้หนงไม่ตอบ แต่ท่าทีเช่นนั้นก็ให้คำตอบสวีเหยี่ยนแล้ว
“ได้ ได้” สวีเหยี่ยนหัวเราะด้วยความโมโห เขาปรบมือ “ซ่งอี้หนง อยากหย่าก็หย่า แต่แกอย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน!”
“สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดคือการได้รู้จักคุณ” ซ่งอี้หนงตอบสั้น ๆ ชัดเจน
“คุณ…” สีหน้าสวีเหยี่ยนเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง “ไสหัวไป!”
ซ่งอี้หนงลุกขึ้นยืนจริง ๆ แม้จะเซไปเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่หยุดแม้แต่วินาทีเดียว
จากนั้นซ่งอี้หนงก็จากไป
สวีเหยี่ยนทุบทุกสิ่งทุกอย่างในอพาร์ตเมนต์ที่พอจะทุบได้จนพังยับ
ร่องรอยของซ่งอี้หนงอยู่ทั่วทุกแห่ง
แต่กลับไม่มีเงาของเจ้าตัวอีกแล้ว
สวีเหยี่ยนกระสับกระส่ายจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ตลอดครึ่งเดือนต่อมา ชีวิตของสวีเหยี่ยนก็ยุ่งเหยิงไปหมด
“ซ่งอี้หนง นาฬิกาของฉันอยู่ไหน?”
“ซ่งอี้หนง กระดุมข้อมือของฉันอยู่ไหน?”
“ซ่งอี้หนง คุณเอาสูทของฉันไปไว้ที่ไหน!”
…
คนที่ถูกทอดทิ้งไปแล้วคนหนึ่ง กลับยังคงหยั่งรากลึกอยู่ในโลกของเขา
สวีเหยี่ยนยิ่งทำเกินกว่าเดิม เที่ยวคบหาผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า
ข่าวซุบซิบบนหน้าหนังสือพิมพ์แท็บลอยด์เกือบครึ่งหนึ่งเป็นเรื่องของสวีเหยี่ยน
จนกลายเป็นข่าวครึกโครมไปทั่วเมือง
ตอนซ่งอี้หนงเห็นข่าว เธอก็ชินเสียแล้ว
เรื่องวุ่นวายที่สวีเหยี่ยนก่อขึ้นทั่วเมืองไม่เกี่ยวข้องกับเธออีกต่อไป
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอต่างหากที่ทำให้ซ่งอี้หนงรู้สึกลำบากใจ
เธอก้มมองผลตรวจเลือดในมือ ตัวอักษรสี่คำที่ระบุว่า【ยืนยันการตั้งครรภ์】สะดุดตาอย่างยิ่ง
เมื่อหกปีก่อนเกิดเหตุไม่คาดฝัน เธอตกเลือดหลังคลอด
ลูกยังถูกคนลึกลับพาตัวไปอีก
แพทย์วินิจฉัยว่าเธอจะไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีก
ตลอดหกปีที่แต่งงานกับสวีเหยี่ยน แรงกดดันเรื่องการมีทายาทของตระกูลสวีตกอยู่บนบ่าซ่งอี้หนง
ตอนแรกซ่งอี้หนงคิดอยากกลับไปคืนดีกับสวีเหยี่ยน
ดังนั้น ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนเธอก็อดทน
แต่สวีเหยี่ยนไม่ให้ความร่วมมือ
เขาไม่เคยมอบโอกาสให้ซ่งอี้หนงเลย ทุกครั้งที่มีเพศสัมพันธ์ก็ป้องกันอย่างรัดกุมที่สุด
ในสภาพการณ์เช่นนี้ ซ่งอี้หนงจะตั้งครรภ์ได้อย่างไร
แต่สุดท้ายพวกเขาก็หย่ากันแล้ว เธอกลับตั้งท้องลูกของสวีเหยี่ยน
ช่างน่าขันสิ้นดี
ซ่งอี้หนงกำใบผลตรวจในมือแน่น
แพทย์ดูเหมือนจะเห็นเรื่องแบบนี้จนชิน “ถ้าไม่ต้องการเด็กคนนี้ ก็รีบจัดการเสียแต่เนิ่น ๆ ถ้าจะเก็บไว้ สภาพร่างกายของคุณไม่ค่อยดี ต้องพักรักษาครรภ์”
ซ่งอี้หนงเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของแพทย์ แล้วเอ่ยอย่างหนักแน่นเป็นพิเศษ “ฉันไม่ต้องการค่ะ รบกวนคุณช่วยนัดวันผ่าตัดให้ฉันด้วย”
“พวกคนหนุ่มสาวสมัยนี้ทำอะไรไม่คิดเลย ผู้ชายของคุณนี่ช่างไร้ความรับผิดชอบจริง ๆ ทำให้คนอื่นท้องแล้วก็ไม่รับผิดชอบ” แพทย์พูดอย่างไม่เกรงใจ พลางนัดวันให้เธอ
ซ่งอี้หนงไม่ได้โต้แย้ง เธอนิ่งเงียบเป็นพิเศษ
เมื่อเห็นเช่นนั้น แพทย์ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
ไม่นานซ่งอี้หนงก็ถือใบนัดผ่าตัดเดินออกจากห้องตรวจ
“อี้หนง?” จู่ ๆ ก็มีคนเรียกเธอไว้
ซ่งอี้หนงเงยหน้าขึ้น พอเห็นอีกฝ่ายก็ชะงักไปเล็กน้อย
เธอคงไม่คิดว่าจะได้พบเสิ่นเซียวเช่อที่นี่
“ไม่สบายเหรอ?” เสิ่นเซียวเช่อมองซ่งอี้หนงแล้วถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “สวีเหยี่ยนไม่ได้มาด้วยหรือ?”
คำถามนั้นทำให้ซ่งอี้หนงยิ่งลำบากใจ
นับดูแล้ว เธอรู้จักเสิ่นเซียวเช่อนานกว่าสวีเหยี่ยนเสียอีก
สมัยนั้นเสิ่นเซียวเช่อได้รับบาดเจ็บ และมาพักรักษาตัวที่อำเภอจี้ เขาอาศัยอยู่ที่บ้านคุณยายของเธอครึ่งปี
ทั้งคู่เคยมีใจให้กัน แต่ความสัมพันธ์นั้นก็จบลงโดยไม่มีโอกาสเริ่มต้น
เมื่อหกปีก่อน ตอนที่เธอคลอดเกิดเหตุไม่คาดฝัน ลูกถูกพาตัวไป
เธอตกเลือด และเป็นเสิ่นเซียวเช่อที่ช่วยชีวิตเธอไว้
หลังจากนั้น เพราะเธอแต่งงานกับสวีเหยี่ยน จึงขาดการติดต่อกับเสิ่นเซียวเช่อไปโดยสิ้นเชิง
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบเสิ่นเซียวเช่ออีกครั้งในสถานการณ์เช่นนี้
“เปล่าค่ะ ฉันมาโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมคน” ซ่งอี้หนงไม่ได้อธิบายอะไรมาก
เสิ่นเซียวเช่อไม่ได้ถามต่อ เพียงรับคำเบา ๆ “ผมไปส่ง”
ซ่งอี้หนงไม่ได้ปฏิเสธ เพราะเธอเหนื่อยล้าจริง ๆ ใบหน้าซีดขาวจนน่าตกใจ
เสิ่นเซียวเช่อเปิดประตูรถให้ซ่งอี้หนง เธอก็ขึ้นรถไปอย่างเงียบ ๆ
เพราะร่างกายอ่อนเพลีย ตอนขึ้นรถซ่งอี้หนงจึงเซไปเล็กน้อย
เสิ่นเซียวเช่อไหวตัวทัน รีบประคองเอวเธอไว้
ซ่งอี้หนงฝืนยิ้มให้เสิ่นเซียวเช่อ “ขอบคุณค่ะ”
“ไม่เป็นไร” เสิ่นเซียวเช่อตอบเสียงเรียบ
เขามองซ่งอี้หนงขึ้นรถเรียบร้อยแล้วจึงปิดประตู อ้อมไปนั่งที่เบาะคนขับและขับรถออกไป
ตลอดเวลานั้น สวีเหยี่ยนมองเห็นทุกอย่างจากฝั่งตรงข้ามถนนอย่างชัดเจน
ตั้งแต่ซ่งอี้หนงย้ายออกไป ทั้งคู่ก็ไม่ได้ติดต่อกันมาครึ่งเดือนแล้ว
แต่ตอนนี้เขาแค่แวะมาโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมใครสักคน
กลับได้เห็นซ่งอี้หนงยิ้มแย้มขึ้นรถของผู้ชายอีกคน
รอยยิ้มนั้นมาจากใจจริง
สีหน้าของสวีเหยี่ยนยิ่งมืดครึ้ม
เขาสตาร์ตรถโดยไม่คิดอะไร แล้วขับตามไปทันที
…
เสิ่นเซียวเช่อขับรถมาส่งซ่งอี้หนงถึงใต้อาคารอพาร์ตเมนต์
นี่คืออพาร์ตเมนต์ที่ซ่งอี้หนงเช่าเองหลังย้ายออกมา
เสิ่นเซียวเช่อกวาดตามอง “สวีเหยี่ยนให้คุณอยู่ในที่แบบนี้เหรอ?”
นี่เป็นครั้งแรกในรอบครึ่งเดือนที่ซ่งอี้หนงได้ยินชื่อสวีเหยี่ยน
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองเสิ่นเซียวเช่อ “เราหย่ากันแล้ว ฉันก็เลยย้ายออกมา”
เมื่อได้ฟังคำตอบ เสิ่นเซียวเช่อก็ประหลาดใจอยู่บ้าง
ไม่นานเขาก็พยักหน้า “ถ้าต้องการอะไร โทรหาผมได้”
“ได้ค่ะ” ซ่งอี้หนงรับคำ
ไม่นานซ่งอี้หนงก็ลงจากรถ เสิ่นเซียวเช่อไม่ได้ห้ามเธอ
เขามองเธอเดินเข้าไปในทางเดินของอาคาร จึงขับรถจากไป
อาคารอพาร์ตเมนต์เก่าคร่ำคร่าไม่มีลิฟต์
ซ่งอี้หนงเดินมาถึงหน้าห้อง เธอก็ชะงักนิ่ง
เพราะเห็นสวีเหยี่ยนอยู่ตรงนั้น
พื้นด้านนอกอพาร์ตเมนต์เต็มไปด้วยก้นบุหรี่
กลิ่นบุหรี่ฉุนจมูก
เธอขมวดคิ้ว เพราะทนกลิ่นบุหรี่ไม่ได้
เมื่อก่อนสวีเหยี่ยนไม่เคยสูบบุหรี่ เพราะรู้ว่าเธอไม่ชอบ
ต่อให้ตระกูลสวีล้มละลาย ต่อให้เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของสวีเหยี่ยน เขาก็ไม่เคยสูบบุหรี่ต่อหน้าเธอ
ในตอนนั้นซ่งอี้หนงได้รับการทะนุถนอมจากสวีเหยี่ยนราวกับเป็นแก้วตาดวงใจ
นับตั้งแต่เกิดเหตุไม่คาดฝันเมื่อหกปีก่อน ไม่ว่าเธอจะเกลียดอะไร สวีเหยี่ยนก็ยิ่งทำสิ่งนั้น
เพราะตราบใดที่เธอไม่มีความสุข สวีเหยี่ยนก็จะรู้สึกสะใจ
ไม่นานสวีเหยี่ยนก็ได้ยินเสียงฝีเท้า เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นซ่งอี้หนงเช่นกัน
เขาหัวเราะเยาะ ก่อนเดินตรงเข้าไปหาเธอ