ซ่งอี้หนงถูกเลขาของสวีเหยี่ยนดักไว้ตรงหน้าห้องน้ำหญิงในบริษัท
“ฉันท้องได้ 8 สัปดาห์แล้วค่ะ เด็กเป็นลูกของประธานสวี”
“ซ่งอี้หนง คุณแต่งงานกับประธานสวีมาตั้ง 6 ปี แต่ยังมีลูกไม่ได้ ไม่รู้จักเจียมตัวบ้างหรือคะ?”
“ประธานสวีไม่ได้รักคุณ คุณยึดตำแหน่งคุณนายสวีไว้แบบนี้ มีความหมายอะไรหรือคะ?”
……
หลินอวิ๋นเวยเชิดหน้าท้าทายซ่งอี้หนงอย่างวางอำนาจ
ซ่งอี้หนงสวมกางเกงขากว้างกับเสื้อเชิ้ตสีขาว ดูคล่องแคล่วและสง่างาม
ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอเพียงปรายตามองอย่างเฉยชา
“หลินอวิ๋นเวย” ซ่งอี้หนงเห็นป้ายชื่อของอีกฝ่ายจึงพยักหน้า แล้วถามว่า “เป็นเลขาของสวีเหยี่ยนมานานแค่ไหนแล้ว?”
สิ้นเสียงถาม สายตาของเธอจึงค่อยกวาดมองหลินอวิ๋นเวย
สร้อยคอแบรนด์ทีที่คอ ชุดชาแนลทั้งตัว เครื่องสำอางประณีตเสียจนแต่งแต้มครบทุกอณู
ใบหน้านั้นช่างคล้ายเธอในอดีต จนซ่งอี้หนงเกือบคิดว่าได้เห็นตัวเองเมื่อก่อน
“ซ่งอี้หนง!” หลินอวิ๋นเวยเริ่มร้อนใจ “ฉันเตือนให้รู้จักดูสถานการณ์ รีบเซ็นใบหย่า อย่ามาตามตื๊อประธานสวีอีก!”
ซ่งอี้หนงพลันหัวเราะออกมา แววตายังคงเฉื่อยชา
เห็นชัดว่าไม่เคยเห็นหลินอวิ๋นเวยอยู่ในสายตา
“คุณหลิน ในหนึ่งปีสวีเหยี่ยนเปลี่ยนเลขาอย่างน้อย 30 คน ทุกคนล้วนมาหาฉันแล้วหาวิธีสารพัดมาท้าทาย คุณเป็นคนที่ 18 ของปีนี้”
สีหน้าของหลินอวิ๋นเวยเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ซ่งอี้หนงไม่ใส่ใจ ก้าวเข้าไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว
หลินอวิ๋นเวยถอยหลังอีกหนึ่งก้าว
“เพราะฉะนั้น คุณไม่ใช่คนแรกที่พูดแบบนี้กับฉัน และก็ไม่ใช่คนสุดท้าย” รอยยิ้มของซ่งอี้หนงยิ่งสดใสขึ้น
มือเรียวขาวราวต้นหอมพลันลูบลงบนหน้าท้องแบนราบของหลินอวิ๋นเวย
“ซ่งอี้หนง คุณจะทำอะไร!” หลินอวิ๋นเวยตกใจขึ้นมาจริง ๆ
ซ่งอี้หนงดูอ่อนโยนและรังแกง่าย ทั้งยังยิ้มอยู่แท้ ๆ
แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่เคยไปถึงดวงตา ความอ่อนโยนแฝงความเย็นเยียบ
ชวนให้คนขนลุก
“คุณแน่ใจหรือว่าเด็กเป็นลูกของสวีเหยี่ยน?” ซ่งอี้หนงชักมือกลับ แล้วถามต่อ
“นั่น...นั่นก็ต้องแน่ใจสิคะ” น้ำเสียงของหลินอวิ๋นเวยเริ่มไม่มั่นคง
ซ่งอี้หนงพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้น คุณหลินรู้หรือเปล่าว่าสวีเหยี่ยนทำหมันไปนานแล้ว?”
สีหน้าของหลินอวิ๋นเวยเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
“แต่ในเมื่อคุณหลินมั่นใจว่าเด็กเป็นลูกของสวีเหยี่ยน ก็คลอดออกมาอย่างกล้าหาญเถอะ อย่างไรเสียคุณหลินก็รู้ว่าฉันไม่มีลูกมาหลายปีแล้ว ถ้าคุณหลินคลอดลูกชายได้ ตำแหน่งคุณนายสวีก็คงเป็นของคุณไม่ช้าก็เร็วไม่ใช่หรือ?”
แม้แต่คำพูดเช่นนี้ ซ่งอี้หนงก็ยังพูดออกมาอย่างไม่แยแส
จากนั้นเธอยังยิ้มพลางว่า “แต่ฉันขอพูดไว้ก่อนนะ ถ้าคุณหลินโกหกขึ้นมา รู้ไหมว่าจะเกิดผลอะไรตามมา?”
เมื่อถึงคำสุดท้าย น้ำเสียงของซ่งอี้หนงก็เย็นเยียบขึ้นอย่างยิ่ง
“สวีเหยี่ยนเกลียดที่สุดเวลาถูกหลอก และยิ่งไม่ชอบให้ใครยัดเยียดลูกให้ เข้าใจไหม?” เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ
หลินอวิ๋นเวยกลัวจนขาอ่อน หันหลังวิ่งหนีไปทันที
ไหนเลยจะยังเหลือท่าทีวางอำนาจเหมือนตอนมา
จากนั้นซ่งอี้หนงก็ได้ยินเสียงปรบมือ
สวีเหยี่ยนสวมสูท กระดุมเสื้อเชิ้ตติดไม่เรียบร้อย ดูมีความกรุ้มกริ่มเพิ่มขึ้นหลายส่วน
บนแผงอกกำยำมีรอยจูบกับรอยเล็บอย่างเห็นได้ชัด
กลิ่นน้ำหอมบนตัวเขาเหมือนกับของหลินอวิ๋นเวยไม่มีผิด
ส่วนหลินอวิ๋นเวยที่วิ่งหนีไป ตอนนี้ยืนอยู่ข้างสวีเหยี่ยน
ไม่รู้ว่าสวีเหยี่ยนปลอบเธอหรือมีอะไรอย่างอื่น
หมาที่เพิ่งวิ่งหางจุกตูดเมื่อครู่กลับมาวางอำนาจได้อีกครั้ง
ซ่งอี้หนงแค่นหัวเราะเบา ๆ ราวกับไม่เห็นสวีเหยี่ยนเลย ก่อนหันหลังจะเดินจากไป
“จะไปไหน?” สวีเหยี่ยนคว้าข้อมือซ่งอี้หนงไว้
“ปล่อยมือ สวีเหยี่ยน” ซ่งอี้หนงมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา
สวีเหยี่ยนไม่ใส่ใจ มือใหญ่บีบคางเธอทันที
ทั้งคู่ยืนใกล้กันมาก
กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงบนตัวเขาปนกับกลิ่นอายของความใคร่หลังดื่มด่ำรสรัก
ฉุนจนซ่งอี้หนงแทบหายใจไม่ออก
“หึงเหรอ?” สวีเหยี่ยนถามอย่างยียวน
ซ่งอี้หนง: “?”
จากนั้นเธอก็ยิ้มให้สวีเหยี่ยนอย่างขอไปที
“ไม่ถึงขนาดนั้น แค่หวังว่าคราวหน้าผู้หญิงที่รุมล้อมประธานสวีจะเปลี่ยนวิธีที่เหนือชั้นกว่านี้หน่อย ทุกครั้งก็อ้างว่าท้อง ดูน่าเบื่อ” ซ่งอี้หนงพูดอย่างไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย
เธอมองสวีเหยี่ยนอย่างสงบนิ่ง ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่หลบเลี่ยง
สีหน้าของหลินอวิ๋นเวยยิ่งดูย่ำแย่ลง
“ประธานสวี เธอดุมาก ฉันกลัวจริง ๆ กลัวว่าเธอจะตบฉันขึ้นมา” หลินอวิ๋นเวยพูดพลางทำท่าจะร้องไห้ ดวงตาแดงก่ำ
ซ่งอี้หนงมองหลินอวิ๋นเวยซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของสวีเหยี่ยน
สวีเหยี่ยนก้มมองหลินอวิ๋นเวย น้ำเสียงอ่อนโยนดุจสายน้ำ “เธอรังแกคุณเหรอ? กลัวอะไร ผมจะจัดการเธอให้เอง”
ดวงตาของหลินอวิ๋นเวยเป็นประกายขึ้นมาทันที
ตอนมองซ่งอี้หนง เธอก็ยิ่งหยิ่งผยอง
“ซ่งอี้หนง ขอโทษเธอ” สวีเหยี่ยนสั่งเสียงแข็ง ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“ให้ฉันขอโทษเหรอ?” ซ่งอี้หนงถามสวีเหยี่ยน
“ไม่อย่างนั้นล่ะ?” สวีเหยี่ยนหัวเราะเยาะแล้วถามกลับ
“ได้สิ” ซ่งอี้หนงรับคำจริง ๆ
มือที่สวีเหยี่ยนสอดไว้ในกระเป๋ากางเกงกำแน่นขึ้น แต่สีหน้ากลับไม่แสดงอาการ
หลินอวิ๋นเวยมองซ่งอี้หนงอย่างได้ใจ
ซ่งอี้หนงเดินไปหยุดตรงหน้าหลินอวิ๋นเวย “คุณหลิน”
หลินอวิ๋นเวยยังไม่ทันได้พูดอะไร ซ่งอี้หนงก็ตบหน้าเธออย่างแรง
จากนั้นเธอก็เอ่ยอย่างไม่จริงจังสักนิด “ขอโทษนะ มือพลาดไปตบคุณเข้า”
หลินอวิ๋นเวยตะลึงงัน
บนผิวขาวผ่องมีรอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏขึ้นในพริบตา
แล้วเธอก็ร้องไห้ด้วยความตกใจ
“ซ่งอี้หนง แกมัน...” สวีเหยี่ยนมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ
“ขอโทษแล้ว ยังจะให้ฉันทำอะไรอีก?” ซ่งอี้หนงย้อนถามสวีเหยี่ยนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
สวีเหยี่ยนสะบัดมือหลินอวิ๋นเวยออก แล้วพุ่งเข้าหาซ่งอี้หนง
ซ่งอี้หนงไม่แม้แต่จะหลบ
เธอมองสวีเหยี่ยนแน่วนิ่ง มองมือที่เขากำลังจะเงื้อขึ้น
แล้วหัวเราะเยาะออกมา
เธอรู้จักสวีเหยี่ยนมา 8 ปี แต่งงานกันมา 6 ปี
เมื่อก่อนสวีเหยี่ยนไม่เคยลงมือกับเธอ
กระทั่งพูดเสียงดังใส่ก็ยังไม่เคย
ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไร เขาจะขวางอยู่ตรงหน้าเธอเป็นคนแรก คอยปกป้องเธอ
ยอมตายเองก็ไม่ยอมให้เธอได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย
แต่หลังจากเธอคลอดลูกโดยไม่ได้แต่งงานเมื่อ 6 ปีก่อน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
ความรักหวานชื่นระหว่างพวกเขามอดสลายไปจนหมดสิ้น
ตอนนี้เหลือเพียงความเกลียดชังที่มีต่อกัน
กับชีวิตแต่งงานที่ผูกมัดทั้งคู่เอาไว้
แต่สวีเหยี่ยนไม่มีวันรู้ว่า เงินลงทุน 50 ล้านที่ทำให้เขากลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง
ได้มาจากการที่เธอคลอดลูกโดยไม่ได้แต่งงาน
เธอเคยคิดจะอธิบาย แต่กลับไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไร เพราะสวีเหยี่ยนไม่เคยให้โอกาส
นานวันเข้า เธอก็ยอมแพ้
คนที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดแล้ว ย่อมไม่มีทางลุกขึ้นมาแก้ต่างได้
ช่างน่าขัน และน่าเวทนา
สุดท้ายฝ่ามือของสวีเหยี่ยนก็ไม่ได้ฟาดลงมา แต่สายตาที่มองซ่งอี้หนงกลับเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“ซ่งอี้หนง อย่าทำเหมือนตัวเองสูงส่งกว่าหลินอวิ๋นเวยนักเลย อย่างน้อยเธอก็ยังบริสุทธิ์ ส่วนคุณล่ะ? คลอดลูกก่อนแต่งงาน พัวพันกับผู้ชายคนอื่นไม่เลิก แล้วยังหน้าด้านเกาะติดผมไม่ยอมปล่อยอีก เข้าใจไหม?”
ถ้อยคำเหล่านั้นเชือดเฉือนถึงกระดูก
สิ้นเสียงลง เสียงตบดังเพียะก็ก้องขึ้นในอากาศ
คราวนี้ฝ่ามือของซ่งอี้หนงฟาดลงบนใบหน้าสวีเหยี่ยน
“ใช่ ฉันหน้าด้าน แล้วคุณเกลียดฉันขนาดนี้ ยังนอนกับฉันมาตั้ง 6 ปี คุณเองก็ชอบทำเรื่องต่ำช้าเหมือนกันนี่” ซ่งอี้หนงสวนกลับอย่างไม่ไว้หน้า
สีหน้าของสวีเหยี่ยนพลันมืดครึ้ม “ซ่งอี้หนง คุณ...”
ซ่งอี้หนงไม่เปิดโอกาสให้สวีเหยี่ยนพูดต่อแม้แต่น้อย
แววตาของเธอกลับมาสงบนิ่งแล้ว
“สวีเหยี่ยน ชีวิตแต่งงานของเราเหมือนละครตลก เล่นกันมานาน 6 ปี พอแล้ว” เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ “เราหย่ากันเถอะ”