ซ่งอี้หนงถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
สวีเหยี่ยนไหวตัวเร็ว ขวางทางเธอไว้ทุกด้าน
เสื้อสูทของเขาอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่ฉุนจัด
ซ่งอี้หนงสำลักจนทรมาน คิ้วขมวดแน่น ไอโขลกไม่หยุด
สวีเหยี่ยนไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เขาโยนก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้ดับ
เมื่ออาการทุเลาลง ซ่งอี้หนงก็ไม่อยากพูดกับสวีเหยี่ยนแม้แต่คำเดียว
แต่เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว
“ผู้ชายที่มาส่งคุณเป็นใคร?” เขาถามซ่งอี้หนงด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
แรงบีบจากฝ่ามือของสวีเหยี่ยนยิ่งแน่นขึ้น
เขาถามไล่เรียงไม่หยุด “ซ่งอี้หนง ใครอนุญาตให้คุณไปหว่านเสน่ห์ใส่ผู้ชายคนอื่น?”
น้ำเสียงแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับสามีที่ตามมาจับชู้
สวีเหยี่ยนจ้องมองซ่งอี้หนงอยู่อย่างนั้น
จู่ ๆ ซ่งอี้หนงก็หัวเราะ ทว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา
ต่างจากตอนที่หัวเราะกับผู้ชายคนนั้นเมื่อครู่ ดวงตากลมโตและริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอเปล่งประกายเจิดจ้า
ซ่งอี้หนงในวันวานเคยออดอ้อนน่ารักราวกับเด็กสาวตัวน้อยยามอยู่ต่อหน้าเขา ดวงตาสุกใสเป็นประกาย
เริ่มตั้งแต่เมื่อไรกัน ที่ดวงตาของเธอหม่นหมองลง
ยิ่งคิด สวีเหยี่ยนก็ยิ่งอึดอัดใจ
“สวีเหยี่ยน” ซ่งอี้หนงหัวเราะไปหัวเราะมา ก่อนจะสะบัดมือเขาออก “เราหย่ากันแล้ว ทำไมฉันจะหาคนใหม่ไม่ได้ ยังต้องร้องไห้เฝ้าหลุมศพของคนเก่าอย่างคุณอีกหรือไง?”
เธอพูดพลางมองสวีเหยี่ยนด้วยแววตาเป็นประกาย
“อีกอย่าง หนิงหนานซินกลับมาแล้วไม่ใช่หรือไง? คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าทันทีที่แต่งงานกับฉัน คุณก็ขึ้นเตียงกับหนิงหนานซินแล้ว ตลอดหลายปีมานี้ คุณเลี้ยงดูเธออย่างทะนุถนอมไว้ที่ลอนดอน อ้างว่าไปเรียนหนังสือ แต่ความจริงเป็นยังไง คุณไม่รู้แก่ใจหรือ?”
ซ่งอี้หนงฉีกหน้ากากจอมปลอมอย่างไม่ไว้ไมตรี “ทุกเทศกาลคุณก็ไปอยู่กับเธอ วันเกิดเธอห่างจากวันเกิดฉันแค่วันเดียว แค่เธอโทรมา คุณก็ไปลอนดอนทันที”
สีหน้าสวีเหยี่ยนเคร่งขรึมลงเล็กน้อย
ซ่งอี้หนงไม่สนใจเลย “คุณรู้อยู่เต็มอกว่าเธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน แต่ก็ยังทำเรื่องน่ารังเกียจใส่ฉัน ไม่ใช่หรือไง?”
ริมฝีปากบางของสวีเหยี่ยนขยับ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร
เสียงของซ่งอี้หนงก็ดังขึ้นข้างหู ตรงไปตรงมายิ่งกว่าเดิม
“ตอนนี้เธอท้องแล้วไม่ใช่หรือไง? ตระกูลสวีจะได้มีทายาท คุณก็มอบสถานะที่เปิดเผยให้ลูกได้ ส่วนเราต่างคนต่างไป แบบนี้ก็ดีแล้ว” ซ่งอี้หนงพูดจบ
ทุกถ้อยคำของเธอจริงจังอย่างยิ่ง
แต่ละคำราวกับคมมีด กรีดแทงเข้าอกตัวเองอย่างเลือดเย็น
ถึงจะหย่ากันแล้ว แต่ช่วงวัยสาวแปดปีและความรู้สึกที่เธอทุ่มเทให้เขาก็ไม่ได้สูญเปล่า
ความเจ็บปวดนั้นยังคงอยู่
ซ่งอี้หนงไม่อยากแม้แต่จะมองสวีเหยี่ยนอีก เธอกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้
เธอผลักเขาออกแล้วเดินไปทางอพาร์ตเมนต์
“ซ่งอี้หนง” จู่ ๆ สวีเหยี่ยนก็เรียกเธอไว้
มือของเธอวางอยู่บนลูกบิดประตู ชะงักไปเล็กน้อย
“คนที่คิดว่าเราหย่ากันแล้วคือคุณ” เสียงของสวีเหยี่ยนดังขึ้นอย่างราบเรียบ “ส่วนใบหย่า ผมยังไม่ได้เซ็น เรายังเป็นสามีภรรยากันอยู่ ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ผมก็ไม่ยอมให้คุณสวมเขาให้ผม”
ซ่งอี้หนง “...”
ความเงียบของเธอดังกึกก้องยิ่งกว่าเสียงใด
เธอคิดว่าสวีเหยี่ยนคงรีบเซ็นใบหย่าแทบไม่ทัน
ถึงอย่างไรตลอดหลายปีที่ผ่านมา คนที่ไม่ยอมปล่อยมือก็คือเธอ ส่วนสวีเหยี่ยนก็พยายามหาสารพัดวิธีบีบให้เธอหย่า
ตอนนี้เธอยอมปล่อยมือแล้ว สวีเหยี่ยนกลับมาพัวพันกับเธอเสียเองหรือ?
เขาเป็นอะไรไปหรือเปล่า?
สีหน้าของซ่งอี้หนงเปลี่ยนไปหลากหลาย ราวกับมีคำพูดอยากเอ่ยแต่ก็กลืนกลับลงไป
สวีเหยี่ยนก้าวเข้าหาเธอทีละก้าว
“อีกอย่าง ตั้งแต่ตระกูลสวีไปจนถึงบริษัท ใครบ้างไม่รู้ว่าคุณเป็นภรรยาของผม สวีเหยี่ยน? ถ้าคุณสวมเขาให้ผม แล้วผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?” เขายังคงซักไซ้ซ่งอี้หนง
ซ่งอี้หนงพิงประตูไว้
คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน แต่ไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย
“ง่ายมาก คุณเซ็นชื่อแล้วส่งให้ทนาย พอจัดการขั้นตอนเสร็จ เราก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว” ซ่งอี้หนงชี้ทางออกให้สวีเหยี่ยน
จากนั้นเธอก็ยิ้มให้เขาอย่างเปิดเผย “อีกอย่าง หนิงหนานซินกำลังท้อง ลูกในท้องเป็นหลานชายคนโตของตระกูลสวี คุณคงไม่ปล่อยให้หลานชายต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไม่มีสถานะหรอกใช่ไหม?”
ซ่งอี้หนงคิดว่า บนโลกนี้คงไม่มีอดีตภรรยาคนไหนดีกว่าเธออีกแล้ว
เธอคิดเผื่ออดีตสามีไว้ให้อย่างรอบคอบทุกเรื่อง
ทันทีที่สิ้นเสียง ก็ได้ยินสวีเหยี่ยนหัวเราะเยาะ
ข้อมือของเธอถูกเขาคว้าไว้อีกครั้ง
ข้อมือเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก
สวีเหยี่ยนออกแรงกระชาก ซ่งอี้หนงก็ถูกดึงเข้าไปอยู่ตรงหน้าเขา
เธอถูกบังคับให้แนบชิดกับร่างของสวีเหยี่ยน
กลิ่นน้ำหอมฉุนจัดจากตัวเขาแตะจมูก เป็นกลิ่นที่หนิงหนานซินใช้เป็นประจำ
เมื่อผสมกับกลิ่นบุหรี่แล้วพุ่งเข้ามาปะทะ ซ่งอี้หนงก็คลื่นไส้จนอยากอาเจียน
เพราะกำลังตั้งครรภ์
เธอจึงไวต่อกลิ่นมากขึ้นเรื่อย ๆ
เธอเลยอดไม่ได้ ผลักสวีเหยี่ยนออกไปอย่างแรง
จากนั้นก็หันไปขย้อนอยู่ข้าง ๆ
ท่าทีเช่นนี้ทำให้สีหน้าของสวีเหยี่ยนยิ่งไม่น่ามอง “ซ่งอี้หนง คุณหมายความว่ายังไง?”
“อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!” ซ่งอี้หนงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
สวีเหยี่ยนหัวเราะเย็นชา ก่อนจะบีบคางของซ่งอี้หนงอีกครั้ง บังคับให้เธอหันมามองเขา
“พูดมา ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร!” สวีเหยี่ยนไม่ได้คำตอบก็ไม่ยอมเลิกรา “คุณจะหย่ากับผมเพราะผู้ชายคนนั้นหรือ?”
“ใช่ เพราะงั้นรบกวนคุณสวีอย่าขวางทางฉัน อย่ามาขัดขวางความสุขของฉัน” ซ่งอี้หนงพยักหน้ารับอย่างไม่อ้อมค้อม “ถึงอย่างไรถ้าฉันบ้าขึ้นมา แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรลงไปบ้าง”
น้ำเสียงนั้นเหมือนคนที่ยอมพังไปด้วยกัน
ราวกับเธอไม่สนใจสวีเหยี่ยนอีกต่อไปแล้วจริง ๆ
ถึงอย่างไรแม้แต่ลูกที่เกิดขึ้นระหว่างที่ยังแต่งงานกัน เธอก็ยังไม่คิดจะบอกสวีเหยี่ยน
ดังนั้นซ่งอี้หนงจึงไม่สนใจเขาอีกแล้วจริง ๆ
ท่าทีเช่นนี้ทำให้สวีเหยี่ยนเดือดดาลอย่างสิ้นเชิง
พวกเขาอยู่ด้วยกันมาแปดปี ซ่งอี้หนงในอดีตยกเขาเป็นทุกสิ่ง
ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด ซ่งอี้หนงจะรอเขากลับมาทุกวันด้วยรอยยิ้มสดใส
ทำอาหารให้ ซักเสื้อผ้าให้ ใส่ใจทุกรายละเอียด
ต่อมาเธอนอกใจ แล้วยังมีลูกทั้งที่ไม่ได้แต่งงาน
ซ่งอี้หนงยิ่งวางตัวเองไว้ในจุดที่ต่ำต้อยที่สุด
ไม่ว่าเขาจะอาละวาดหรือทรมานเธอแค่ไหน เธอก็ไม่เคยส่งเสียงสักคำ
แม้แต่บนเตียง ต่อให้เขาเร่าร้อนรุนแรง เธอก็ยังคอยตอบสนอง
เขาจึงทำอะไรตามอำเภอใจ อยากรู้ว่าซ่งอี้หนงจะยอมได้ถึงขั้นไหน
ความเกลียดชังนั้นค่อย ๆ พอกพูนขึ้นพร้อมกับความชิงชัง
สุดท้ายมันก็กลายเป็นการทำตามใจตัวเองอย่างไร้เหตุผล
แต่ตอนนี้ซ่งอี้หนงกลับไม่ยอมอีกต่อไป ทำให้สวีเหยี่ยนตั้งตัวไม่ทัน
ความรู้สึกอับอายและขุ่นเคืองนั้นทำให้เขาเสียหน้าในพริบตา
เขาจ้องซ่งอี้หนงอย่างคาดคั้น “หึ เขารู้ไหมว่าคุณเคยแต่งงานแล้ว?”
“รู้สิ ทำไมจะไม่รู้” ซ่งอี้หนงไม่ได้โกหกแม้แต่น้อย “เขายังรู้ด้วยว่าฉันหย่าแล้ว”
แน่นอนว่าคำพูดนั้นทำให้ความโกรธปะทุขึ้นในดวงตาของสวีเหยี่ยน
มันค่อย ๆ กลืนกินซ่งอี้หนงทีละน้อย
แต่เธอไม่ใส่ใจเลย
พวกเขาเดินมาถึงทางตันแล้ว ต่อให้ฉีกหน้ากันให้ขาดก็ไม่เป็นไร
อากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ทันใดนั้นโทรศัพท์ของสวีเหยี่ยนก็สั่นขึ้น ทำลายความตึงเครียดระหว่างคนทั้งคู่
เธอก้มลงเห็นชื่อหนิงหนานซินปรากฏบนหน้าจอ
จู่ ๆ เธอก็หัวเราะ มองสวีเหยี่ยนแล้วเอ่ยว่า “คุณสวี ไม่รับสายหรือคะ?”
เธอยังมองสวีเหยี่ยนอย่างร้ายกาจอีกด้วย “แม่ของลูกคุณโทรมาหาแล้วนะคะ”
สวีเหยี่ยนยังคงมองซ่งอี้หนงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“ถ้าคุณไม่รับ ฉันรับให้ก็ได้นะคะ” ซ่งอี้หนงเอ่ยอย่างร้ายกาจ