เสพติดเธอ เลิกเสพจูบเขา

ตอนที่ 5 สวีเหยี่ยนรุนแรงเกินไป

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

สวีเหยี่ยนกับหนิงหนานซินพัวพันกันมานานถึง 6 ปี จะไม่รักกันได้อย่างไร

แต่สวีเหยี่ยนเป็นผู้ชายเฮงซวยที่คบซ้อนหลายคนได้อย่างหน้าด้าน ๆ ไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น

ถึงอย่างนั้นหนิงหนานซินก็ทนได้

ตอนนี้หนิงหนานซินตั้งท้องอีกครั้ง สวีเหยี่ยนก็ยอมให้เด็กคนนี้เกิดมา

ท่าทีนี้ยังไม่ชัดเจนอีกหรือ?

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เด็กในท้องของหนิงหนานซินก็น่าจะได้รับการยืนยันแล้วว่าเป็นผู้ชาย

หลิวหว่านจือดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่

แทบจะทันทีที่หนิงหนานซินกลับประเทศ เธอก็ไปดูแลด้วยตัวเอง พร้อมกับทีมโภชนาการ

ทั้งหมดก็เพื่อคุ้มครองหลานชายคนนี้ให้ปลอดภัย

ซ่งอี้หนงจึงกำลังเดิมพัน เดิมพันว่าสวีเหยี่ยนยังใส่ใจ และเดิมพันว่าเขาจะไม่ไปทำให้หนิงหนานซินสะเทือนใจ

แต่ผลที่ได้คือสวีเหยี่ยนเพียงจ้องเธอด้วยสายตาหนักอึ้ง

กลับเป็นเธอเสียเองที่เริ่มนั่งไม่ติด

“ซ่งอี้หนง คุณกำลังขู่ผมเหรอ?” สวีเหยี่ยนหัวเราะเยาะ

เขาไม่เคยเห็นซ่งอี้หนงอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

“ไม่กล้าหรอกค่ะ แค่หวังว่าคุณสวีจะไม่มาหาเรื่องฉัน ต่างคนต่างอยู่ให้สบายใจกันดีกว่า” ซ่งอี้หนงตอบอย่างใจเย็น

“ผมไปหาเรื่องคุณ?” น้ำเสียงของสวีเหยี่ยนเย็นชาขึ้นอีกหลายส่วน

ซ่งอี้หนงขมวดคิ้ว “ไม่อย่างนั้น...”

เธอยังพูดไม่ทันจบ สวีเหยี่ยนก็พลันก้มลงจูบริมฝีปากนุ่มของเธอ

ซ่งอี้หนงมองสวีเหยี่ยนอย่างตะลึง เบิกตากว้าง

สวีเหยี่ยนไม่สนใจเลยสักนิด

ทั้งสองกำลังพัวพันกัน แม้แต่ตรงหน้าประตูอพาร์ตเมนต์

ระหว่างที่พัวพันกัน มือของซ่งอี้หนงก็ไปแตะปุ่มรับสายเข้าโดยตรง

“อาเหยี่ยน ฉันปวดท้องนิดหน่อย คุณไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนฉันได้ไหม?” เสียงออดอ้อนของหนิงหนานซินดังขึ้น

ซ่งอี้หนงได้ยิน

สวีเหยี่ยนก็ได้ยิน

ซ่งอี้หนงคิดว่า เมื่อก่อนเธอก็เคยออดอ้อนสวีเหยี่ยนแบบนี้เหมือนกัน

ความเป็นชายของสวีเหยี่ยนย่อมได้รับการเติมเต็ม

เธอเลิกออดอ้อนตั้งแต่เมื่อไรกันนะ?

คงเป็นตอนที่สวีเหยี่ยนเยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเธอไร้ยางอาย และเริ่มทรมานเธอด้วยสารพัดวิธี

เธอจึงค่อย ๆ ยอมแพ้

ท่ามกลางการต้มกบในน้ำอุ่นเช่นนี้ ซ่งอี้หนงทำให้ความรักของพวกเขาตายลง

“อื้อ...” จู่ ๆ ซ่งอี้หนงก็เจ็บจนร้องออกมา

เธอได้ลิ้มรสคาวเลือดในปาก

สวีเหยี่ยนกัดริมฝีปากเธอจนแตก

นั่นคือการระบายความไม่พอใจและลงโทษเธอ

“อะไร นอนกับผมแล้วยังคิดถึงผู้ชายคนนั้นอยู่เหรอ?” สวีเหยี่ยนยิ่งทวีความโหดร้าย

วินาทีต่อมา เสียงตกใจของหนิงหนานซินก็ดังออกมาจากโทรศัพท์

จากนั้นเธอก็รีบยกมือปิดปาก เสียงสะอื้นดังตามมา ฟังแล้วชวนให้รู้สึกสงสารยิ่งกว่าเดิม

“คิดสิ” ซ่งอี้หนงไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย “ส่วนคุณ ไม่ไปปลอบคนรักของคุณหน่อยเหรอ? ไม่กลัวหรือว่าเดี๋ยวเธอโกรธจนแท้งขึ้นมา?”

ไม่ใช่แค่สวีเหยี่ยนที่พูดจาเชือดเฉือนเป็น

ซ่งอี้หนงเองก็ทำได้เหมือนกัน

หนิงหนานซินไม่ชอบเธอ ช่างบังเอิญที่เธอก็ไม่ชอบหนิงหนานซินเหมือนกัน

ใครจะชอบมือที่สามในชีวิตแต่งงาน แถมยังเป็นคนที่รู้ทั้งรู้แล้วยังทำอีกล่ะ

สวีเหยี่ยนจ้องซ่งอี้หนงอยู่อย่างนั้น

สายตาแบบนี้ทำให้เธอเดาไม่ออกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

จากนั้นเธอก็ถูกสวีเหยี่ยนจูบอีกครั้ง

สวีเหยี่ยนไม่มีทีท่าว่าจะสนใจหนิงหนานซินเลย

เสียงจูบพัวพันของชายหญิง เมื่อดังผ่านไมโครโฟนโทรศัพท์ก็ฟังดูคลุมเครือชวนใจสั่นเป็นพิเศษ

“อาเหยี่ยน... ขอโทษนะ... ฉันรบกวนคุณแล้ว” หนิงหนานซินร้องไห้ออกมาแล้ว แต่ดูเหมือนกำลังฝืนอดทน

วินาทีถัดมา หนิงหนานซินก็เป็นฝ่ายวางสายไป

ส่วนสวีเหยี่ยนกับซ่งอี้หนงยังคงจูบกันอยู่

เธอได้ยินเสียงลูกบิดประตูหมุน

จากนั้นสวีเหยี่ยนก็ผลักประตูเข้าไป ทั้งจูบเธอไปด้วยและปิดประตูไปด้วย

ระหว่างที่ทั้งสองผลักดันกัน ซ่งอี้หนงก็ถูกเหวี่ยงลงบนโซฟา

แรงกระแทกทำให้เธอเจ็บไม่น้อย

สวีเหยี่ยนไม่สนใจเลย เขากระทำกับเธออย่างรุนแรง

เพียงชั่วพริบตา คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากัน

“ซ่งอี้หนง หึ ไหนบอกว่าไม่ใส่ใจแล้วไง? รหัสประตูของคุณยังเป็นวันเกิดผมอยู่เลยนะ” สวีเหยี่ยนยิ้มอย่างโหดร้าย ถามตรง ๆ

ซ่งอี้หนงเองก็หอบหายใจ

เพราะความเจ็บปวด

สวีเหยี่ยนรุนแรงเกินไป

เธอกำลังตั้งครรภ์ ต่อให้ไม่ต้องการเด็กคนนี้ ตอนนี้ร่างกายก็ไม่สบายอยู่แล้ว

ยังถูกสวีเหยี่ยนเหวี่ยงลงกับพื้น แล้วกระทำอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้อีก

ท้องของเธอปวดบีบเป็นระลอก ถึงขั้นเหงื่อเย็นผุดพรายเต็มตัว

“สวีเหยี่ยน...” เธอเอ่ยปาก

แต่สวีเหยี่ยนไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดเลย

ยิ่งซ่งอี้หนงเอ่ยปาก สวีเหยี่ยนก็ยิ่งโหดร้ายขึ้น

โซฟายุบลึกลงไป

โอบรัดทั้งสองไว้จนมิด

ความคลุ้มคลั่งเช่นนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกสุขสม มีแต่ความอึดอัดจนแทบขาดใจ

ซ่งอี้หนงถึงขั้นรู้ตัวแล้วว่าเริ่มมีเลือดออก

สัมผัสเหนียวข้นท่ามกลางความบ้าคลั่งกลับดูคล้ายสารหล่อลื่น

สวีเหยี่ยนไม่รู้สึกอะไรเลย

ซ่งอี้หนงเจ็บจนแทบทนไม่ไหว ขอบตาก็แสบร้อน เหงื่อเย็นยิ่งผุดออกมาชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

จู่ ๆ เธอก็หัวเราะออกมา

เมื่อคนเราไม่รักกันแล้ว ก็ย่อมไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดของอีกฝ่ายเลย

เธอยังหวังอะไรอยู่อีก?

เมื่อเห็นความโหดร้ายของสวีเหยี่ยนอีกครั้ง ซ่งอี้หนงก็เลิกสนใจทุกสิ่งอย่างสิ้นเชิง

“รหัส... เป็น... วันเกิดของคุณ แค่เคยชินเท่านั้น คุณคิดมากไปเอง” ซ่งอี้หนงพูดอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับไม่แยแสอะไรทั้งนั้น

แต่ความเจ็บปวดทางร่างกายและจิตใจก็ทำให้บาดแผลในใจที่เพิ่งสมานกลับปริแตกและเลือดไหลอีกครั้ง

ยิ่งเป็นเช่นนี้ สวีเหยี่ยนก็ยิ่งไม่พอใจ

ทั้งสองเหมือนสัตว์ร้ายที่ติดกับ ไม่มีใครยอมปล่อยอีกฝ่ายไป

ภายในอพาร์ตเมนต์เก่าทรุดโทรม เหลือเพียงเสียงหายใจของกันและกัน

ซ่งอี้หนงแทบไม่รู้สึกเจ็บแล้วด้วยซ้ำ

จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์สั่นก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศประหลาดในตอนนี้อีกครั้ง

คราวนี้เป็นโทรศัพท์ของซ่งอี้หนง

สติของเธอค่อย ๆ กลับคืนมา

เธอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์โดยไม่คิดอะไร

เพราะกลัวว่าอาจเป็นสายจากโรงพยาบาล

คุณยายของเธอยังอยู่ที่โรงพยาบาล รอเข้ารับการผ่าตัดหัวใจ

ช่วงนี้อาการของคุณยายย่ำแย่มาก

แน่นอนว่าสวีเหยี่ยนก็เห็นโทรศัพท์ที่สั่นเช่นกัน

เขาเอียงหน้ามองโทรศัพท์ บนหน้าจอแสดงหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย

ไม่รู้ทำไม สวีเหยี่ยนถึงนึกถึงผู้ชายที่ขับรถไปส่งซ่งอี้หนงก่อนหน้านี้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ซ่งอี้หนงเองก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าจอ

เธอรู้ว่านี่คือเบอร์ของเสิ่นเซียวเช่อ

เบอร์ที่เธอไม่เคยบันทึกไว้ แต่กลับจำได้ขึ้นใจ

“รับสาย” สวีเหยี่ยนสั่งเสียงเข้ม

แต่เขาไม่ได้หยุดทรมานซ่งอี้หนง

เขายังคงทำร้ายเธออยู่

ทั้งที่รู้ชัดว่าตอนนี้ใบหน้าของซ่งอี้หนงซีดเผือด สวีเหยี่ยนก็ยังไม่คิดจะปล่อยเธอไป

ซ่งอี้หนงไม่อยากพูดอะไรสักคำ เธอพลิกมือจะกดวางสาย

สวีเหยี่ยนหัวเราะเย็นชา คว้ามือเธอไว้ แล้วกดรับสายแทน

“อี้หนง กระเป๋าใส่บัตรของคุณตกอยู่ในรถผม ผมเอาไปให้ไหม?” เสียงของเสิ่นเซียวเช่อดังขึ้นอย่างสุขุม

จากนั้นซ่งอี้หนงก็ร้องกรี๊ดออกมา

เธอเจ็บจนร้องไห้

โทรศัพท์ร่วงหล่นลงบนพื้น

สีหน้าของสวีเหยี่ยนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในคราวนี้

เพราะเขาเห็นแล้วว่าซ่งอี้หนงกำลังเสียเลือดอย่างหนัก

ก่อนหน้านี้ที่สัมผัสเหนียวข้น ไม่ใช่ความสุขสม แต่เป็นสัญญาณเตือนก่อนเลือดออก

“บ้าจริง!” สวีเหยี่ยนสบถเสียงต่ำ

เสิ่นเซียวเช่อเองก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ “อี้หนง? เกิดอะไรขึ้น?”

จากนั้นสวีเหยี่ยนก็กดวางสาย

สวีเหยี่ยนไม่ลังเล รีบสวมเสื้อผ้าแล้วอุ้มซ่งอี้หนงขึ้นทันที

เสื้อสูทคลุมลงบนร่างของเธอ

เลือดยังคงหยดลงจากตัวซ่งอี้หนงไม่ขาดสาย

พื้นเต็มไปด้วยเลือดสด

ภาพที่เห็นชวนให้ใจหายจนแทบไม่กล้ามอง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป