“หลินหว่านเอ๋อร์!”
เสียงของเซียวอี้สั่นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเพราะโมโหหรือร้อนใจ “หลายปีมานี้เธอกินของฉัน ใช้ของฉัน ตอนเรียน ค่าใช้จ่ายสารพัดก็เป็นฉันที่จ่ายให้ทั้งนั้น”
“วันนี้เธอจะเลิกกับฉัน แล้วไปกับฉู่เทียนอวี่ให้ได้เลยใช่ไหม?”
เสียงของเขาไม่ได้ดังมาก แต่ฉินจิ่วเปิดกระจกรถไว้พอดี ลมยามค่ำพัดมาจากทางนั้น ทุกคำจึงได้ยินชัดเจน
หลินหว่านเอ๋อร์กอดอก ไม่ได้รีบตอบ กลับกวาดตามองเซียวอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า
จากนั้นก็ถอนหายใจเบา ๆ ในเสียงถอนหายใจนั้นมีแววเสียดายอยู่บ้าง แต่ไม่มีความเศร้าเลย
“นายมีตรงไหนเทียบฉู่เทียนอวี่ได้บ้าง?”
น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ราวกับกำลังพูดถึงข้อเท็จจริงที่ไม่ต้องพิสูจน์
“ชาติตระกูลของนาย เงินเดือนของนาย มีตรงไหนเทียบเขาได้บ้าง?”
มือของเซียวอี้ยังจับข้อมือเธอไว้ แต่ปลายนิ้วเริ่มคลายออกแล้ว
หลินหว่านเอ๋อร์ฉวยโอกาสดึงมือกลับ แถมยังสะบัดมือสองสามที ราวกับกำลังปัดสิ่งสกปรกออก
แววตาที่เธอมองเซียวอี้แฝงความดูแคลนปนเวทนา “เลิกงานทุกวันก็รู้จักแต่กลับห้องเช่าไปเล่นเกม” เธอพูดต่อด้วยจังหวะเนิบช้า
“หลายปีที่คบกับนาย ถือว่าฉันลดตัวให้แล้ว นายยังไม่รู้จักพออีก!”
เซียวอี้ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือยังค้างอยู่ในท่ากำแน่น แต่ในมือกลับไม่เหลืออะไรแล้ว
หลินหว่านเอ๋อร์พูดจบก็ไม่มองเขาอีก หันหลังเดินไปยังประตูโรงแรม