ฉินจิ่วลืมตาขึ้น ตรงหน้าคือจอโค้งในห้องเล่นเกมที่คุ้นเคย
หน้าจอเข้าสู่โหมดสแตนด์บายโดยอัตโนมัติแล้ว ไฟแสดงสถานะตรงมุมขวาล่างกะพริบเป็นจังหวะ ส่วนพัดลมในเคสยังคงหมุนหึ่ง ๆ
เขายกมือขึ้นคลำขอบหมวก ก่อนจะออกแรงยกมันขึ้น
ทันทีที่หมวกหลุดออก ก็รู้สึกเหมือนมีแรงดูดเบา ๆ
เขาวางหมวกไว้บนโต๊ะ แล้วหมุนคอไปมา กระดูกต้นคอดังกรอบแกรบสองครั้ง
จากนั้นก็เงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง
เข็มสั้นชี้เลขห้า เข็มยาวชี้เลขสิบสอง
ห้าโมง!
ฉินจิ่วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจดูอีกครั้ง
ไม่ผิดแน่ ห้าโมงสามนาทีตอนเย็น เขาจำได้แม่นว่าตอนสวมหมวกนั้นเพิ่งเลยสิบเอ็ดโมงเช้ามาไม่นาน
ผ่านไปหกชั่วโมงกว่าแล้ว
ฉินจิ่วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ วางมือบนหน้าผากแล้วหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง
ในเกม เขาผ่านทั้งการข้ามมิติ การลงชื่อรับรางวัล และการถูกลอบสังหาร รู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปนานมาก แต่ในโลกความจริงกลับเพิ่งผ่านไปแค่หกชั่วโมง
ความรู้สึกเรื่องเวลาที่คลาดเคลื่อนเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกเหลือเชื่ออย่างประหลาด ทั้งที่ยังจำกลิ่นไม้จันทน์จาง ๆ ในห้องโดยสารของรถม้าได้อย่างชัดเจน
รายละเอียดเหล่านั้นสมจริงเกินไป สมจริงจนไม่เหมือนเกมเลยสักนิด
ท้องร้องขึ้นมาคราหนึ่ง
ฉินจิ่วลูบท้อง ก่อนตัดสินใจพักความคิดเหล่านั้นไว้ก่อน
เขาลุกขึ้นเดินออกจากห้องเล่นเกม ระหว่างผ่านโถงทางเดินก็เอื้อมมือกดเปิดไฟห้องนั่งเล่น