เกมบุกโลกจริง: ผมคือผู้เล่นคนแรก

ตอนที่ 7 เกมบุกโลกจริง: ผมคือผู้เล่นคนแรก

6 นาที· 1.4K คำ

ฉินจิ่วลืมตาขึ้น ตรงหน้าคือจอโค้งในห้องเล่นเกมที่คุ้นเคย

หน้าจอเข้าสู่โหมดสแตนด์บายโดยอัตโนมัติแล้ว ไฟแสดงสถานะตรงมุมขวาล่างกะพริบเป็นจังหวะ ส่วนพัดลมในเคสยังคงหมุนหึ่ง ๆ

เขายกมือขึ้นคลำขอบหมวก ก่อนจะออกแรงยกมันขึ้น

ทันทีที่หมวกหลุดออก ก็รู้สึกเหมือนมีแรงดูดเบา ๆ

เขาวางหมวกไว้บนโต๊ะ แล้วหมุนคอไปมา กระดูกต้นคอดังกรอบแกรบสองครั้ง

จากนั้นก็เงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง

เข็มสั้นชี้เลขห้า เข็มยาวชี้เลขสิบสอง

ห้าโมง!

ฉินจิ่วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจดูอีกครั้ง

ไม่ผิดแน่ ห้าโมงสามนาทีตอนเย็น เขาจำได้แม่นว่าตอนสวมหมวกนั้นเพิ่งเลยสิบเอ็ดโมงเช้ามาไม่นาน

ผ่านไปหกชั่วโมงกว่าแล้ว

ฉินจิ่วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ วางมือบนหน้าผากแล้วหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง

ในเกม เขาผ่านทั้งการข้ามมิติ การลงชื่อรับรางวัล และการถูกลอบสังหาร รู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปนานมาก แต่ในโลกความจริงกลับเพิ่งผ่านไปแค่หกชั่วโมง

ความรู้สึกเรื่องเวลาที่คลาดเคลื่อนเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกเหลือเชื่ออย่างประหลาด ทั้งที่ยังจำกลิ่นไม้จันทน์จาง ๆ ในห้องโดยสารของรถม้าได้อย่างชัดเจน

รายละเอียดเหล่านั้นสมจริงเกินไป สมจริงจนไม่เหมือนเกมเลยสักนิด

ท้องร้องขึ้นมาคราหนึ่ง

ฉินจิ่วลูบท้อง ก่อนตัดสินใจพักความคิดเหล่านั้นไว้ก่อน

เขาลุกขึ้นเดินออกจากห้องเล่นเกม ระหว่างผ่านโถงทางเดินก็เอื้อมมือกดเปิดไฟห้องนั่งเล่น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป