ฉินจิ่วเอนพิงพนักเก้าอี้ จ้องแสงไฟในโถงโรงแรมที่อยู่อีกฟากของกระจก ความคิดหนึ่งวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด
พล็อตที่เขาเคยเห็นในนิยาย—การเกิดใหม่
คนที่ย้อนเวลากลับไปในอดีต พร้อมความทรงจำจากอนาคต
เมื่อก่อนเขาคิดว่านี่เป็นเรื่องไร้สาระ เป็นพล็อตที่นักเขียนหยิบมาใช้หลอกคนอ่านตอนคิดเนื้อเรื่องไม่ออก
แต่ตอนนี้ ตัวอย่างที่เห็นกันชัด ๆ นอนอยู่บนสนามหญ้าตรงหน้า พึมพำถึงเรื่องในอนาคต แถมยังมองเขาด้วยสีหน้าราวกับเห็นผี
ถ้าเซียวอี้เป็นผู้กลับชาติมาเกิดจริง ๆ เรื่องนี้ก็น่าสนใจขึ้นมาแล้ว
เมื่อครู่แววตาที่เซียวอี้มองเขามีทั้งความประหลาดใจ ความระแวดระวัง และความไม่แน่ใจบางอย่าง คล้ายกำลังยืนยันว่าฉินจิ่วที่อยู่ตรงหน้าใช่ฉินจิ่วคนเดียวกับในความทรงจำของเขาหรือไม่
ฉินจิ่วนวดขมับ ข้อสันนิษฐานพวกนี้วนไปวนมาจนชวนปวดหัว
เขาสตาร์ตรถ
รถเบนท์ลีย์สีขาวค่อย ๆ แล่นเข้าไปในลานจอดรถใต้ดินของโรงแรม เลี้ยวลงตามทางลาดสามโค้ง ก่อนจะจอดในช่องจอดส่วนตัว
ช่องจอดนี้พ่อของเขาจัดสรรให้ตอนเข้าซื้อโรงแรม เสาข้างช่องจอดมีป้ายโลหะติดอยู่
บนป้ายเขียนว่า «สำหรับคุณชายฉิน» ทุกครั้งที่เห็น ฉินจิ่วก็อยากแกะมันทิ้ง ช่างเชยสิ้นดี
เขาล็อกรถแล้วเดินไปที่ลิฟต์ กดปุ่มเรียก ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดอย่างเงียบเชียบ
ในลิฟต์มีเขาอยู่คนเดียว เขากดชั้น 8 แล้วพิงผนังลิฟต์ ล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋า คิดต่อเรื่องเมื่อครู่