ลิฟต์มาถึงชั้นใต้ดินหนึ่ง ประตูก็ค่อย ๆ เปิดออก
ฉินจิ่วก้าวออกไปก่อน หันกลับมาโบกมือให้ฉู่เทียนอวี่ «ไปก่อนนะ»
«เดินทางดี ๆ นะ คุณชายฉิน»
ฉู่เทียนอวี่โบกมือตอบ ก่อนจะโอบเอวหลินหว่านเอ๋อร์แล้วเดินไปอีกทาง
ก่อนจากไป หลินหว่านเอ๋อร์หันกลับมามองฉินจิ่วอีกครั้ง ฉินจิ่วแสร้งทำเป็นไม่เห็น
เมื่อเดินมาถึงช่องจอดรถของตัวเอง เขาก็เปิดประตูขึ้นไปนั่ง สตาร์ตเครื่องยนต์ รถเบนท์ลีย์สีขาวค่อย ๆ เคลื่อนออกจากช่องจอดอย่างเงียบเชียบ
พอขับออกจากโรงจอดรถ เขาก็เหยียบคันเร่ง มุ่งหน้าไปยังวิลล่า
ระหว่างทางกลับ รถค่อนข้างหนาแน่น เขาขับไปตามถนนปินเจียง หน้าต่างรถเปิดลงมาครึ่งหนึ่ง ลมกลางคืนพัดเข้ามา หอบเอากลิ่นเฉพาะตัวของสายน้ำมาด้วย
ฉินจิ่วขับรถเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรร ต้นปาล์มทอดเงายาวภายใต้แสงไฟหน้ารถ พุ่มไม้ดอกสองข้างทางไหวเอนเบา ๆ ไปตามลมกลางคืน
รถแล่นเข้าโรงจอด เขากดปุ่มบนผนัง ประตูโรงจอดรถค่อย ๆ เลื่อนลงมา จากนั้นก็ดับเครื่อง ลงจากรถ ล็อกประตู แล้วเดินเข้าไปในโถงลิฟต์
ลิฟต์เคลื่อนขึ้นอย่างราบรื่น ตัวเลขบนหน้าจอเปลี่ยนไปจนถึงชั้นหนึ่ง ฉินจิ่วก้าวออกจากลิฟต์ กลับเข้าห้องนั่งเล่น แล้วโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะน้ำชา
เขาเดินเข้าไปในห้องเล่นเกม จอมอนิเตอร์ยังอยู่ในโหมดพักหน้าจอ หมวกสีดำใบนั้นวางนิ่งอยู่บนโต๊ะ
วันหนึ่งลงชื่อรับรางวัลได้แค่ครั้งเดียว เมื่อครู่เขาถูกลอบสังหารในเกม ยังไม่มีโอกาสตรวจสอบฟังก์ชันลงชื่อรับรางวัลให้ละเอียด