บนถนนหลวงเบื้องหน้า มีม้าดำตัวหนึ่งกำลังเดินตรงมาทางนี้
ม้าตัวนั้นดำสนิท ขนเงางาม แผงคอพลิ้วไหวไปตามสายลม ราวกับหมึกที่กำลังไหล ทุกย่างก้าวของมันสงบนิ่งและมั่นคง
บนหลังม้ามีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ อายุราว 40 ปี ใบหน้าทรงเหลี่ยม คิ้วเข้มดุจกระบี่ ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำประหนึ่งบ่อน้ำโบราณสองบ่อ มองไม่เห็นคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย
ใบหน้าของเขามีเค้าโครงคมชัด ผิวหยาบกร้านราวกับถูกลมทรายขัดเกลามา สวมเกราะสีเงินหม่น เกล็ดเกราะสะท้อนแสงยามบ่ายเป็นประกายหนักแน่น
ด้านหลังสะพายกระบองเหล็กสีทองแดงคู่หนึ่ง บนตัวกระบองสลักอักขระแน่นขนัด เมื่อแสงแดดส่องกระทบ ก็มีประกายแสงเคลื่อนไหววูบไหวอยู่ราง ๆ
รูม่านตาของหลิวอี้หดเล็กลง
เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นทะลวงเร้นลับระยะกลาง ประสาทสัมผัสรับรู้พลังปราณจึงเฉียบไวยิ่งกว่าคนทั่วไป
พลังปราณที่สัมผัสได้จากชายผู้นี้หนักแน่นและมิอาจสั่นคลอน น่ากลัวยิ่งกว่าผู้แข็งแกร่งขั้นตำหนักปราณชุดเงินเมื่อครู่นี้เสียอีก
หลิวอี้สูดลมหายใจลึก ข่มความตกตะลึงและระแวดระวังที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจลงไป
เขากำด้ามดาบแน่น ก้าวออกไปต้อนรับ ไม่ว่าชายผู้นี้จะเป็นใคร เขาก็ช่วยขบวนรถไว้ทั้งขบวน บุญคุณนี้ย่อมต้องจดจำ
“ขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วยชีวิต!”
หลิวอี้เดินไปหยุดห่างจากม้าดำสามจั้ง ประสานหมัดค้อมกาย กล่าวเสียงดังด้วยความเคารพ “ขอเรียนถามนามอันสูงส่งของผู้อาวุโสได้หรือไม่?”
“บุญคุณในวันนี้ พวกเราจะจดจำไว้ในใจ!”
ม้าดำหยุดลง
ชายบนหลังม้าก้มมองหลิวอี้แวบหนึ่ง ก่อนพลิกตัวลงจากหลังม้า ท่วงท่าของเขาฉับไวคล่องแคล่ว ยามเท้าแตะพื้นกลับไร้เสียง