ฉินจิ่วขึ้นไปอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงลำลองสีเทาเข้ม แล้วมองตัวเองในกระจก
รูปร่างสูงสง่า หล่อเหลาโดดเด่น เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ใกล้เที่ยงแล้ว พอลงมาชั้นล่างก็เห็นหวังฝูวางกุญแจรถไว้บนโต๊ะกลางเรียบร้อย
ฉินจิ่วหยิบกุญแจเดินไปยังโรงจอดรถ รถเบนท์ลีย์สีขาวจอดนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาสตาร์ตรถแล้วขับออกจากประตูหมู่บ้าน
เขาเลี้ยวขึ้นถนนปินเจียง เส้นทางไปโรงแรมจวินเยว่คุ้นเคยดี
ฉินจิ่วขับรถเบนท์ลีย์สีขาวเลี้ยวเข้าประตูโรงแรมจวินเยว่ วนอยู่สองรอบกว่าจะหาที่จอดว่างได้
วันนี้ไม่รู้เป็นวันอะไร ลานจอดรถแทบเต็ม เขาถอยรถเข้าช่อง ดับเครื่อง ลงจากรถแล้วจัดปกเสื้อ ก่อนเดินไปยังประตูใหญ่ของโรงแรม
ยังไม่ทันถึงประตู ก็เห็นลู่ผิงชวนยืนรออยู่ข้างประตูหมุน
วันนี้หมอนี่สวมเสื้อฮาวายสีสันฉูดฉาด ลายต้นปาล์มกับนกฟลามิงโกเต็มตัว ใส่คู่กับกางเกงขาสั้นสีขาว ดูราวกับเพิ่งกลับจากพักร้อนริมทะเล
เขายืนอยู่หน้าโรงแรม มือสองข้างล้วงกระเป๋า กวาดตามองไปรอบ ๆ พอเห็นฉินจิ่ว ใบหน้าก็พลันยิ้มกว้าง ก่อนจะก้าวฉับ ๆ เข้ามาหา
«พี่ฉิน! รอตั้งนานแล้ว!»
ลู่ผิงชวนตบไหล่ฉินจิ่วแรง ๆ แล้วกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง
«ไอ้หมอนี่ ไม่เจอกันเดือนเดียว ทำไมรู้สึกว่าหล่อขึ้นอีกแล้วล่ะ แอบไปทำศัลยกรรมมาหรือไง?»
ฉินจิ่วปัดมือเขาออก «พอเลย ไม่ต้องประจบ มีเรื่องอะไรถึงได้คิดมากขนาดนี้?»
«ตอนคุยโทรศัพท์ก็อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่เหมือนนายเลย»