ฉินจิ่วมองเข้าไปในดวงตาของลู่ผิงชวน
ดวงตาคู่นั้นซึ่งปกติมักมีแววขบขันและไม่ยี่หระ บัดนี้กลับจริงจัง เปี่ยมด้วยความปรารถนา ถึงขั้นเจือความไม่ยินยอมอยู่เล็กน้อย
ฉินจิ่วกล่าวว่า “ใครบ้างไม่อยากมีพลังเหนือธรรมชาติ? เหาะเหินเดินอากาศ แยกภูเขาผ่าศิลา ไม่มีใครไม่อยากได้พลังแบบนี้หรอก”
“แต่เคยคิดไหมว่า ถ้าพลังนี้ควบคุมไม่ได้ จะส่งผลกระทบต่อระบบอารยธรรมที่เรามีอยู่ตอนนี้มากแค่ไหน?”
“กฎหมาย ระเบียบ และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่มีอยู่จะถูกพลิกคว่ำทั้งหมด”
“คนที่มีพลังจะมองข้ามกฎเกณฑ์ ส่วนคนไร้พลังทำได้แค่ปล่อยให้คนอื่นเชือดเฉือน นั่นไม่ใช่เทพนิยาย แต่เป็นวันสิ้นโลก”
ลู่ผิงชวนฟังแล้วอ้าปากเหมือนจะเถียง แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจ ไหล่ลู่ลง
ที่จริงฉินจิ่วเชื่อทุกคำที่เขาพูด
เสียงระเบิดในหมอก อย่างน้อยก็ต้องเกิดจากผู้ฝึกยุทธ์ขั้นรวมปราณขึ้นไปปลดปล่อยพลังปราณออกมาเต็มกำลัง
ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกายยังอยู่แค่ระดับหมัดเท้า มีเพียงเมื่อถึงขั้นรวมปราณและปล่อยพลังปราณออกนอกร่าง จึงจะปะทะกันจนเกิดเสียงทุ้มต่ำราวกับฟ้าร้องเช่นนั้นได้
ลู่ผิงชวนได้ยินเสียงพลังปราณสองสายปะทะกัน อีกทั้งแรงปะทะยังทำให้เขายืนไม่มั่นคงและพื้นสั่นสะเทือน แสดงว่าฝีมือของทั้งสองฝ่ายต้องอยู่ในขั้นรวมปราณระยะกลางขึ้นไปเป็นอย่างน้อย