เกมบุกโลกจริง: ผมคือผู้เล่นคนแรก

ตอนที่ 16 มันเทศ

7 นาที· 1.5K คำ

แสงแดดยามเที่ยงส่องผ่านหน้าต่างชั้นสองเข้ามา

ฉินจิ่วนอนเหม่อมองเพดานอยู่บนเตียง เสียงหวังฝูตะโกนมาจากชั้นล่าง «คุณชาย ได้เวลากินข้าวแล้ว!»

ฉินจิ่วพลิกตัวลุกขึ้น สวมรองเท้าแตะแล้วเดินลงบันได

ยังไม่ทันถึงห้องอาหาร เขาก็ได้กลิ่นหอมฉุนเข้มข้น กลิ่นรมควันของเนื้อหมักเค็มคลุกเคล้ากับกลิ่นเปรี้ยวหอมของผักดอง ทั้งยังมีกลิ่นหวานอ่อน ๆ ของข้าวเหนียวลอยปะปนมา

หวังฝูกำลังยกอาหารจานสุดท้ายมาวางบนโต๊ะ ผ้ากันเปื้อนยังไม่ทันถอด เหงื่อเม็ดเล็กผุดอยู่บนหน้าผาก

บนโต๊ะมีอาหารหกอย่าง แต่ละจานมีปริมาณไม่มาก ทว่าล้วนประณีต หวังฝูชี้ไปยังจานเนื้อหมักเค็มนึ่งตรงกลางแล้วบอกว่า «คุณชาย นี่เป็นเนื้อหมูบ้านที่ผมเอากลับมาจากบ้านเกิด รมควันด้วยกิ่งสน ลองชิมดูครับ»

จากนั้นก็ชี้ไปยังผักดองสีน้ำตาลเข้มจานหนึ่ง «นี่ภรรยาผมดองเองครับ กรอบมาก กินกับข้าวอร่อย»

ฉินจิ่วนั่งลง คีบเนื้อหมักเค็มชิ้นหนึ่งใส่ปาก เขาอดครางออกมาไม่ได้ แล้วคีบใส่ปากอีกสองคำติด ๆ กัน

«อาหวัง ฝีมือดีขึ้นทุกวันเลยนะ»

หวังฝูยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มกว้างจนหน้าบาน «คุณชายชอบกินก็ดีแล้วครับ»

«กินอีกหน่อยนะครับ ช่วงสองสามวันนี้ผมเห็นคุณชายเหมือนจะผอมลงอีกแล้ว»

ฉินจิ่วพยักหน้า ก่อนก้มหน้าก้มตากินต่อ

หลังกินเสร็จ ฉินจิ่วใช้กระดาษเช็ดปาก «อาหวัง คืนนี้ไม่ต้องทำเยอะนะ เอาแบบรสอ่อน ๆ ก็พอ»

«ได้เลยครับ!»

ฉินจิ่วขึ้นไปบนห้อง หยิบหมวกเล่นเกมขึ้นมาแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง สวมมันเข้ากับศีรษะ

ช่วงบ่ายเขาไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ นอกจากนั่งคุยกับหลิวอี้และฉินฉยงบนรถม้า

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป