แสงแดดยามเที่ยงส่องผ่านหน้าต่างชั้นสองเข้ามา
ฉินจิ่วนอนเหม่อมองเพดานอยู่บนเตียง เสียงหวังฝูตะโกนมาจากชั้นล่าง «คุณชาย ได้เวลากินข้าวแล้ว!»
ฉินจิ่วพลิกตัวลุกขึ้น สวมรองเท้าแตะแล้วเดินลงบันได
ยังไม่ทันถึงห้องอาหาร เขาก็ได้กลิ่นหอมฉุนเข้มข้น กลิ่นรมควันของเนื้อหมักเค็มคลุกเคล้ากับกลิ่นเปรี้ยวหอมของผักดอง ทั้งยังมีกลิ่นหวานอ่อน ๆ ของข้าวเหนียวลอยปะปนมา
หวังฝูกำลังยกอาหารจานสุดท้ายมาวางบนโต๊ะ ผ้ากันเปื้อนยังไม่ทันถอด เหงื่อเม็ดเล็กผุดอยู่บนหน้าผาก
บนโต๊ะมีอาหารหกอย่าง แต่ละจานมีปริมาณไม่มาก ทว่าล้วนประณีต หวังฝูชี้ไปยังจานเนื้อหมักเค็มนึ่งตรงกลางแล้วบอกว่า «คุณชาย นี่เป็นเนื้อหมูบ้านที่ผมเอากลับมาจากบ้านเกิด รมควันด้วยกิ่งสน ลองชิมดูครับ»
จากนั้นก็ชี้ไปยังผักดองสีน้ำตาลเข้มจานหนึ่ง «นี่ภรรยาผมดองเองครับ กรอบมาก กินกับข้าวอร่อย»
ฉินจิ่วนั่งลง คีบเนื้อหมักเค็มชิ้นหนึ่งใส่ปาก เขาอดครางออกมาไม่ได้ แล้วคีบใส่ปากอีกสองคำติด ๆ กัน
«อาหวัง ฝีมือดีขึ้นทุกวันเลยนะ»
หวังฝูยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มกว้างจนหน้าบาน «คุณชายชอบกินก็ดีแล้วครับ»
«กินอีกหน่อยนะครับ ช่วงสองสามวันนี้ผมเห็นคุณชายเหมือนจะผอมลงอีกแล้ว»
ฉินจิ่วพยักหน้า ก่อนก้มหน้าก้มตากินต่อ
หลังกินเสร็จ ฉินจิ่วใช้กระดาษเช็ดปาก «อาหวัง คืนนี้ไม่ต้องทำเยอะนะ เอาแบบรสอ่อน ๆ ก็พอ»
«ได้เลยครับ!»
ฉินจิ่วขึ้นไปบนห้อง หยิบหมวกเล่นเกมขึ้นมาแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง สวมมันเข้ากับศีรษะ
ช่วงบ่ายเขาไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ นอกจากนั่งคุยกับหลิวอี้และฉินฉยงบนรถม้า