พี่เหลิ่งถงขมวดคิ้วนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่พูดไม่จา หลัวปินหันมายิ้มให้ผม “เสี่ยวเหิงกลับมาแล้วเหรอ?”
ผมไม่สนใจหลัวปิน “พี่เหลิ่งถง! อย่าฝืนตัวเองเพราะผมเลย”
หลัวปินพูดว่า “เด็กคนนี้พูดอะไรแบบนั้น? ก็ทำไปเพื่อให้พวกเธอมีชีวิตที่ดีขึ้นไม่ใช่เหรอ
พี่เหลิ่งถงอายุเท่าไรแล้ว? เพราะเลี้ยงนายถึงได้เสียเวลาในชีวิตไปหมด นายยังอยากถ่วงเวลาเธอไปทั้งชีวิตอีกหรือไง?”
คำพูดของหลัวปินทำเอาผมพูดไม่ออกไปทันที
ผมเป็นภาระของพี่เหลิ่งถงจริง ๆ ถ้าไม่มีผม ไม่ต้องพูดถึงการหาคนมาเลี้ยงดูเธอเลย แม้แต่บาร์ของเธอก็คงไม่ถึงกับไปต่อไม่ไหว
ผมอยากเถียงหลัวปินมาก แต่ไม่มีความมั่นใจเลย ผมยังต้องให้พี่เหลิ่งถงเลี้ยงอยู่
ศักดิ์ศรีถูกทำร้าย ก็ต้องทนรับมันไว้
ทั้งหมดก็เพราะเงิน ถ้าผมมีเงิน ผมคงหยิบเงินฟาดหน้าหลัวปินไปแล้ว จะได้ทวงศักดิ์ศรีกับหน้าให้กลับคืนมา
แต่ตอนนี้ ความรู้สึกอัปยศอดสูถาโถมเข้ามาจนผมหายใจแทบไม่ออก
พี่เหลิ่งถงขมวดคิ้ว แล้วตวัดสายตาเย็นชาใส่หลัวปิน “พูดมากจริงนะ! ลู่เหิงเป็นน้องชายฉัน ฉันเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อเขา”
ผมอดตัวสั่นไม่ได้ ทั้งซาบซึ้งใจและเป็นห่วง ผมกลัวจริง ๆ ว่าพี่เหลิ่งถงจะยอมทำเรื่องที่ทำร้ายตัวเองเพื่อเงิน
หลัวปินปิดปากอย่างไม่พอใจนัก
พี่เหลิ่งถงเหลือบดูเวลา แล้วลุกขึ้นทันที “ใกล้ได้เวลาแล้ว ไปกันเถอะ”
“พี่เหลิ่งถง! จะไปไหนเหรอ?” ผมนึกถึงเรื่องที่กังวลขึ้นมาทันที
ดึกขนาดนี้แล้ว พี่เหลิ่งถงจะออกไปทำอะไรได้?
“เสี่ยวเหิง! อีกไม่นานก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ช่วงนี้อย่าคิดฟุ้งซ่าน
ค่าเล่าเรียนอะไรนั่นให้ฉันจัดการ หน้าที่ของนายคือสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ให้ฉันภูมิใจ”
พี่เหลิ่งถงพูดจบก็เดินออกไป
“แต่ว่า...” ผมยังพูดไม่ทันจบ พี่เหลิ่งถงก็ออกไปแล้ว
หลัวปินเดินตามออกไปด้วย ก่อนออกจากประตูยังหันมายิ้มเยาะให้ผม แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนและสะใจ
แล้วผมจะตั้งใจเรียนได้ยังไง? ใจผมปั่นป่วนไปหมด
เงิน เงิน เงิน! พี่เหลิ่งถงยังใช้หนี้ไม่หมด ยังต้องเลี้ยงผม แถมยังต้องหาเงินมาจ่ายค่าเล่าเรียนกับค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ผมควรแอบขายบ้านที่พ่อทิ้งไว้ให้ดีไหม?
แต่ถ้าพี่เหลิ่งถงรู้ เธอต้องโกรธแน่ เธอไม่ยอมให้ผมแตะต้องบ้านหลังนั้น
แล้วจะทำยังไงดี?
ผมไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ ต่อให้นอนอยู่บนเตียงก็หลับไม่ลง
ในหัวมีเด็กตัวจิ๋วสองคนกำลังเถียงกัน คนหนึ่งบอกว่าพี่เหลิ่งถงคงยอมให้คนอื่นย่ำยีเพื่อหาเงินค่าเล่าเรียนให้ผม
อีกคนบอกว่าพี่เหลิ่งถงจะเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง? ไม่ต้องกังวลหรอก
ไม่ว่าทางไหน พี่เหลิ่งถงก็ไม่กลับมาทั้งคืน ส่วนผมก็ไม่ได้นอนทั้งคืน
……
วันรุ่งขึ้น ผมไม่ได้กินข้าวด้วยซ้ำ สะพายกระเป๋านักเรียนไปโรงเรียนทั้งที่ยังมีเรื่องให้คิดเต็มหัว
ตรงหน้าประตูโรงเรียน เฉียวถิงฟางกับพวกหัวทองมาดักรอผมจริง ๆ สองคนถึงกับหาวหวอด ๆ สงสัยว่ามารอกันตั้งแต่เช้ามืด
เดิมทีผมก็หงุดหงิดเรื่องพี่เหลิ่งถงอยู่แล้ว พอเห็นพวกนั้น ไฟในตาผมก็ลุกพรึ่บ
ผมเกือบเลือดขึ้นหน้า พุ่งเข้าไปเอาเรื่องพวกนั้น แต่สุดท้ายก็ยังข่มใจไว้ได้
ผมเดินไปที่ตู้โทรศัพท์ หยอดบัตรโทรศัพท์แล้วกดหมายเลข ก่อนพูดเสียงเบาว่า
“ขอสายหูต้ากางเกงเป้าหน่อย!”
“ไอ้เวร! ฉายาพี่ใหญ่ของฉัน นายมีสิทธิ์เรียกด้วยเหรอ?”
ผมยิ้มเย็น หูต้ากางเกงเป้ากับน้องชายเป็นคู่อริของเฉียวไคไหลทั้งคู่
น้องชายของหูต้ากางเกงเป้าเป็นพวกหัวร้อน ผมตั้งใจโทรหาเขานั่นแหละ
จากนั้นผมก็ยกลำโพงตัวเล็กจ่อไว้หน้าหูโทรศัพท์ เครื่องเล่นเอ็มพีสามที่ต่ออยู่เริ่มเปิดไฟล์เสียงที่ผมตัดต่อไว้
ข้างในมีแต่เสียงพวกหัวทองด่าพี่น้องหูต้ากางเกงเป้า แถมยังพูดด้วยว่าถ้ามีโอกาสจะจัดการพวกเขาให้พิการ
ผมสืบมาแล้ว พวกนั้นตีกันเล็ก ๆ ทุกสามวัน ตีกันใหญ่ทุกห้าวัน
ผมมั่นใจว่าไม่ต้องบอกด้วยซ้ำว่าใครพูด แค่ฟังเสียง เขาก็จำได้
เป็นอย่างที่คิด ยังฟังไม่จบ หูเหล่เอ้อร์ก็ตะโกนมาจากปลายสายว่า
“ไอ้เวรเฉียวไคไหลอยู่ไหน?”
“หน้าโรงเรียนมัธยมชื่อดัง!” ผมพูดจบก็ตัดสาย
พี่น้องหูต้ากางเกงเป้าก็ไม่ใช่คนดีอะไร หลอกใช้พวกเขาแล้วผมไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
ผมหลบอยู่ตรงหัวมุม รออยู่สิบกว่านาที รถตู้ไห่ซือสีขาวสองคันก็ขับมาประกบพวกหัวทองไว้ตรงกลาง
หูเหล่เอ้อร์ถือกระบอง พาคนบุกลงมาจากรถโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้วลงมือทันที
หัวทองทั้งปัดป้องทั้งร้องว่า “พี่สอง พวกพี่ทำอะไร? มีเรื่องเข้าใจผิดกันหรือเปล่า?”
“เข้าใจผิดพ่องสิ!” หูเหล่เอ้อร์พูดไป มือก็ไม่หยุดแม้แต่น้อย กระบองฟาดใส่คนไม่ยั้ง ไม่กลัวว่าจะมีใครตาย
เฉียวถิงฟางกลัวจนแทบฉี่ราด ย่อตัวร้องไห้อยู่ข้างกำแพง
ผมนึกว่าพวกนั้นจะมีมารยาทบ้าง ไม่ลงมือกับเด็กผู้หญิง
ใครจะคิดว่าไม่นานเฉียวถิงฟางก็ถูกเตะล้มลงกับพื้น
หัวทองยังมีน้ำใจอยู่บ้าง พุ่งเข้าไปคร่อมตัวเฉียวถิงฟางไว้ทันที
ผลก็คือมีคนสี่คนรุมฟาดกระบองใส่หัวทอง จนร้องโหยหวนลั่น
สะใจชะมัด ถ้าไม่กลัวโดนลากเข้าไปพัวพัน ผมอยากคว้ากระบองขึ้นไปซ้ำสักสองสามทีจริง ๆ
พวกนั้นตีอยู่สิบนาทีเศษ หูเหล่เอ้อร์ก็ตะโกนว่า
“พอได้แล้ว! บอกเฉียวไคไหลด้วยว่าต่อไปเห็นพวกเราให้เลี่ยงไปซะ
ไม่งั้นฉันจะฟาดหัวมันยัดเข้าเป้ากางเกง! กลับ!”
หูเหล่เอ้อร์ถุยน้ำลายลงพื้น ก่อนพาคนขึ้นรถจากไป
ผมรู้ว่าความแค้นระหว่างพวกเขาครั้งนี้ยิ่งฝังลึกกว่าเดิม ต่อให้เฉียวถิงฟางไม่ได้บาดเจ็บ เฉียวไคไหลก็ไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ
แต่การยุให้พวกเขาโกรธจนลงไม้ลงมือกันไม่ใช่เป้าหมายสุดท้ายของผม นี่เป็นแค่ผลพลอยได้เท่านั้น
ผมกดปุ่มบันทึกเสียงของเครื่องเล่นเอ็มพีสามอีกครั้ง แล้วเดินตรงไปหาเฉียวถิงฟางกับพวกอย่างไม่สะทกสะท้าน
“อ้าว เป็นอะไรไปล่ะ? โดนคนซ้อมมาเหรอ? เมื่อวานยังกร่างอยู่เลย วันนี้ทำไมสภาพดูไม่ได้แบบนี้ล่ะ?”
“ไอ้เวร...” หัวทองยังด่าไม่ทันจบก็สูดปากฮือกุมแก้มซีกที่บวมช้ำ
เฉียวถิงฟางลุกขึ้นในตอนนั้น จ้องผมเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “หูเหล่เอ้อร์เป็นคนที่นายเรียกมาใช่ไหม?”
ผมยิ้มให้เธอแบบที่ทำเอาคนแทบกระอักเลือด “เดาสิ?”
เฉียวถิงฟางโมโหจนร้อง “อ๊า!” แล้วพุ่งเข้ามาหาผมทันที
ผมระวังเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้ว เลยยื่นมือไปจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้
“เธอมันโง่ชะมัด!” ผมค่อย ๆ โน้มเข้าไปใกล้ใบหน้าสกปรกบิดเบี้ยวของเธอ
“ฉันไม่มีเวลามาเสียกับคนโง่อย่างเธอ ยังต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ดี”
“ลู่เหิง! ถ้านายได้ไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างราบรื่น ฉัน เฉียวถิงฟาง ยอมใช้นามสกุลเดียวกับนายเลย!”
หึ ๆ ผมรอให้เธอพูดประโยคนี้อยู่พอดี ยัยบ้าดีเดือดนี่ให้ความร่วมมือดีจริง ๆ
ผมแสร้งทำท่าหวาดกลัวเล็กน้อย “เธอคิดจะทำอะไร?”
เฉียวถิงฟางกัดฟันแล้วหัวเราะหยัน “คอยดูก็แล้วกัน
ฉันจะทำให้นายเสียใจที่กลับมา เสียใจที่ได้มาเจอฉัน
ฉันเหยียบนายให้จมดินได้ ถึงตอนนั้นมาดูกันว่านายยังจะยิ้มออกไหม”
ผมสะบัดมือเธอออก แล้วแสร้งพูดอย่างรู้สึกผิดว่า
“ฉันขี้เกียจยุ่งกับเธอ!”
พอแล้ว แค่นี้ผมก็เดินหน้าตามแผนต่อได้