ห้วงวันวานที่ยากลืมเลือน

ตอนที่ 4 คำนวณพลาดแล้ว

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“รอดูเถอะ!”

ตอนนี้เฉียวถิงฟางทำได้แค่พูดแบบนั้น นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีทางอื่นแล้ว

ฉันหันหลังเดินจากไป ตราบใดที่เรื่องยังไม่ถึงวินาทีสุดท้าย ฉันก็แสดงท่าทีอะไรออกมาไม่ได้ ยิ่งทำให้พวกนั้นคิดว่าฉันกลัวได้ก็ยิ่งดี

……

พรุ่งนี้ก็สอบเกาเข่าแล้ว วันนี้แค่จัดประชุมปลุกใจก่อนสอบ ไม่นานโรงเรียนก็ปล่อยพวกเรากลับบ้านไปเตรียมตัว

พอไม่มีพวกหัวทองอยู่ข้างกาย เฉียวถิงฟางก็ไม่ได้ก่อเรื่องอะไรอีก

ฉันเดินออกจากประตูโรงเรียนมาได้อย่างปลอดภัย แล้วก็หาร้านอินเทอร์เน็ตใกล้ ๆ เข้าไปจัดการไฟล์เสียงที่อัดไว้

พอจัดการไฟล์เสียงเสร็จ ฉันก็เปิดคิวคิว แล้วพบว่ามีคำขอเป็นเพื่อนจากคนที่ใช้ชื่อว่า “อี้ชิวเย่” ส่งมา:

[เทพคอม! ฉันอยากคุยกับนายเรื่องโปรแกรมการเงิน]

จะซื้อโปรแกรมของฉันเหรอ? ฉันรีบกดรับคำขอ ไม่นานอีกฝ่ายก็ส่งข้อความมา:

[ฉันอยากซื้อโปรแกรมของนาย ต้องซื้อขายกันยังไง?]

ในเว็บไซต์มีเลขบัญชีธนาคารของฉันอยู่แล้ว ยังจะถามอีก... เดี๋ยวก่อน บางทีอีกฝ่ายอาจกลัวโดนหลอกก็ได้

[ตอนแรกฉันคิดว่า ตอนคุณโอนเงินจะมีหลักฐานการโอน

พอฉันตรวจสอบเรียบร้อย ก็จะส่งหมายเลขซีเรียลให้ทางคิวคิว กรอกหมายเลขซีเรียลแล้วก็ใช้งานได้ตามปกติ

ตอนนี้ดูเหมือนคุณจะยังกังวลอยู่

ฉันตั้งใจจะทำธุรกิจนี้ระยะยาว หมายเลขซีเรียลแค่หมายเลขเดียว ฉันไม่หลอกคุณหรอก]

อี้ชิวเย่: [เทพคอม! ถ้านายหลอกฉัน ฉันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี]

“ฉัน...” มือฉันวางอยู่บนคีย์บอร์ด แต่พิมพ์อะไรไม่ออกสักคำ

อีกฝ่ายกังวลก็เป็นเรื่องปกติ แต่ฉันคงเอาบัตรประชาชนของตัวเองให้เธอดูไม่ได้หรอกมั้ง?

เธอกลัวว่าฉันเป็นมิจฉาชีพ ส่วนฉันก็กลัวว่าเธอจะเป็นเหมือนกัน

ถ้าเธอหลอกเอาข้อมูลส่วนตัวของฉันไป แล้วเอาไปทำเรื่องไม่ดี ฉันคงร้องไห้หาคนช่วยไม่เจอแน่

ถ้าเงื่อนไขต่าง ๆ ของเว็บไซต์นี้รัดกุมกว่านี้ก็คงดี

ตั้งบัญชีกลางขึ้นมา ลงทะเบียนข้อมูลร้านค้าให้ครบ ถ้าเกิดเรื่องขึ้น เว็บไซต์ก็จะช่วยลูกค้าตามเอาผิดได้

หรือไม่ก็ให้ร้านค้าวางเงินประกันไว้สักหน่อย แบบนี้ก็คงไม่เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นหรอกมั้ง?

สุดท้ายฉันถอนหายใจแล้วตอบไปว่า: [ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ!]

พอส่งข้อความนี้ไป ฉันก็หงุดหงิดขึ้นมา เงินมาจ่ออยู่ตรงหน้าแล้วแท้ ๆ แต่ฉันกลับคว้าไว้ไม่ได้

แต่หลังจากนั้นไม่นาน อี้ชิวเย่ก็ส่งข้อความมาอีกประโยค:

[งั้นฉันจะเชื่อนายสักครั้ง โอนเงินให้ก่อนนะ ถ้านายรักษาความน่าเชื่อถือได้ ฉันก็จะซื้อโปรแกรมของนายต่อไป]

ยังมีโอกาสอยู่เหรอ? ฉันตอบไปว่า “ได้” แล้วเปิดหน้าบัญชีธนาคาร จ้องตัวเลขบนหน้าจออย่างตื่นเต้น

มาแล้ว! 3,000 หยวน

ฉันรีบติดต่ออี้ชิวเย่: [ได้รับเงินแล้ว เดี๋ยวฉันส่งหมายเลขซีเรียลให้

คุณเป็นลูกค้าคนแรกของฉัน ต่อไปถ้ามีอัปเดตโปรแกรม ฉันจะไม่คิดเงิน]

อี้ชิวเย่: [ตกลง!]

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันหาเงินได้มากขนาดนี้ แถมยังหาได้จากโปรแกรมที่ตัวเองทำด้วย

ฉันต้องเอาเงินไปให้พี่เหลิ่งถงดู ต้องบอกเธอว่าฉันช่วยหาเงินได้แล้ว ไม่ต้องไปยุ่งกับไอ้แก่หื่นนั่นอีก

ฉันรีบไปถอนเงินที่ธนาคารก่อน แล้วก็แวะไปสถานีตำรวจ

ที่สถานีตำรวจฉันไม่ได้เสียเวลาอยู่นาน จากนั้นก็กลับบ้าน

พี่เหลิ่งถงยังไม่กลับมา ฉันฝืนกดความตื่นเต้นเอาไว้ แล้วนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างหน้าต่าง

พี่เหลิ่งถงเคยบอกว่าผู้ชายต้องใจเย็น อย่าเพิ่งออกอาการแค่หาเงินได้นิดหน่อย ถ้าเธอรู้คงโกรธแน่

ฉันพยายามบังคับตัวเองให้สงบ แต่พอมีรถขับผ่านมาก็อดชะโงกหน้าไปมองไม่ได้

จนถึงตอนกลางคืน พี่เหลิ่งถงกลับมาแล้วก็จริง แต่ไอ้หลัวปินตัวซวยก็ตามมาด้วย

พี่เหลิ่งถงวางกล่องอาหารซื้อกลับบ้านไว้ตรงหน้าฉัน:

“พรุ่งนี้ก็สอบเกาเข่าแล้วใช่ไหม เตรียมตัวพร้อมหรือยัง?”

พี่เหลิ่งถงพาหลัวปินกลับมาด้วย ฉันเลยหงุดหงิดขึ้นมา:

“ก็แค่สอบเกาเข่า ไม่ต้องเตรียมอะไรหรอก”

พี่เหลิ่งถงฟังออกว่าฉันไม่พอใจ เมื่อก่อนเวลาฉันหาเรื่อง เธอมักจะพูดว่า “ไม่รู้จักโตหรือไง”

แต่วันนี้เธอกลับมองหลัวปิน แล้วไม่พูดอะไรสักคำ แถมยังรินน้ำร้อนให้ฉันด้วย

ส่วนหลัวปินกลับไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ เขาพูดขึ้นมาข้าง ๆ ว่า:

“เหลิ่งถง! ฉันบอกแล้วว่าเธอน่าจะไปอยู่บ้านฉัน ไม่อย่างนั้นที่ซอมซ่อนี่ก็มีผลกับการเรียนของลู่เหิงเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

พูดจบเขาก็เหลือบมองเตียง

เห็นสายตาเขา ฉันก็รู้ทันทีว่ากำลังคิดอะไร

เตียงนั้นกว้างกว่าเตียงเดี่ยวธรรมดาไม่เท่าไร ถ้าเราสองคนนอนด้วยกันก็ต้องเบียดชิดกัน

เขาไม่อยากให้ฉันกับพี่เหลิ่งถงสนิทกันเกินไป

“พูดมากจริงนะ? ฉันกับน้องชายจะอยู่ที่ไหน ไม่ต้องให้คุณมาจัดการ”

พี่เหลิ่งถงพูดแบบนั้น หลัวปินก็รีบยิ้มประจบ “เหลิ่งถง! ฉันก็แค่อยากให้เธออยู่สบายขึ้น

อีกอย่าง เขาก็โตเป็นหนุ่มขนาดนี้แล้ว...”

ยังไม่ทันพูดจบ พี่เหลิ่งถงก็ปรายตามองเขา

หลัวปินถึงกับกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ

“ดึกแล้ว กลับไปเถอะ! ช่วงนี้ฉันต้องอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวเหิงเตรียมสอบเกาเข่า”

พอพี่เหลิ่งถงพูดจบ หลัวปินก็กลอกตาไปมา:

“เหลิ่งถง! ฉันรู้ว่าเธอเห็นลู่เหิงเป็นน้องชายแท้ ๆ

แต่คืนนี้เธอต้องไปอยู่เป็นเพื่อนฉันนะ ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดปัญหาขึ้นมาจะทำยังไง?”

พี่เหลิ่งถงได้ยินแล้วก็ทำหน้าอึดอัดใจ

อะไรคือจำเป็นต้องไปอยู่เป็นเพื่อนเขา?

ฉันไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน แต่พี่เหลิ่งถงคงทำไปเพื่อหาเงินค่าเล่าเรียนให้ฉันแน่

ฉันลุกพรวดขึ้นมา หยิบเงิน 3,000 หยวนออกมา:

“พี่! อย่าไปเลย ตอนนี้ผมหาเงินได้แล้ว เราไม่ต้องไปขอร้องเขา”

หลัวปินเหลือบมองปึกเงิน แล้วหัวเราะหึออกมาทันที:

“ลู่เหิง! โตขนาดนี้แล้ว ฉันไม่รู้จะพูดอะไรกับนายดี เงิน 3,000 หยวน คงไม่พอจ่ายค่าเล่าเรียนด้วยซ้ำมั้ง?”

“นาย...” ฉันถูกเขาพูดจนเถียงไม่ออกอีกครั้ง ช่วยไม่ได้ สิ่งที่เขาพูดก็เป็นความจริง

พี่เหลิ่งถงถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วจับไหล่ฉันไว้:

“ตั้งแต่เด็กจนโต เรื่องเรียนของเธอไม่เคยทำให้ฉันต้องเป็นห่วง

ครั้งนี้ตั้งใจสอบให้ดี ส่วนทางฉัน...”

พี่เหลิ่งถงพูดต่อไม่ออก

ฉันรู้ว่าถ้าฉันยืนกรานให้เธออยู่ พี่เหลิ่งถงก็ต้องยอมแน่ แต่ฉันไม่อยากทำให้เธอลำบากใจ

อีกอย่าง พรุ่งนี้เช้าเธอไม่อยู่ก็ดีเหมือนกัน

“พี่ ไปเถอะ!”

มือที่จับไหล่ฉันของพี่เหลิ่งถงกระชับแน่นขึ้น จากนั้นเธอก็คว้ากระเป๋าแล้วรีบเดินออกไป

ฉันรู้ว่าเธอกลัวว่าถ้าชะงักอยู่ต่ออีกนิดก็จะตัดใจไปไม่ได้

เห็นเธอเป็นแบบนั้น หัวใจฉันก็เจ็บเหมือนถูกเข็มทิ่ม

โทษตัวเองที่ไม่ได้เรื่อง ไม่อย่างนั้นพี่เหลิ่งถงจะต้องเป็นแบบนี้ได้ยังไง?

เหมือนเมื่อคืน ฉันไม่กล้าคิดเลยว่าเธอกับหลัวปินจะไปทำอะไรกัน

ในใจยิ่งเจ็บปวดกว่าเมื่อคืนเสียอีก

ฉันกินอะไรไปส่ง ๆ แล้วปีนขึ้นเตียง ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีพอลืมตาขึ้นมาก็เช้าแล้ว

ฉันเก็บของที่ต้องเอาไป แล้วเดินออกจากบ้าน

เพิ่งลงมาถึงข้างล่าง คนกลุ่มหนึ่งก็เข้ามาขวางทางฉัน

คนที่นำกลุ่มเป็นชายหัวล้าน ไม่ใช่เฉียวไคไหล ทำให้ฉันผิดหวังนิดหน่อย

“ไอ้เด็กเวร! คิดว่าพอหัวทองเข้าโรงพยาบาลแล้ว คุณเฉียวก็จัดการแกไม่ได้หรือไง?”

ฉันหันมองไปรอบ ๆ แปลกนี่นา เมื่อวานตำรวจบอกว่าจะมาไม่ใช่เหรอ แล้วคนหายไปไหน?

ชายหัวล้านยิ้ม “อะไร? แปลกใจใช่ไหมว่าทำไมไม่มีใครออกมาช่วยแก?

เมื่อวานแกทำอะไร พวกเรารู้หมดแล้ว คิดว่าพวกเราไม่เตรียมตัวไว้เลยหรือไง?”

แย่แล้ว ฉันคิดว่าพวกเขาจะสืบที่อยู่ของฉันแล้วค่อยมาดักเล่นงาน ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะแอบจับตาดูฉันอยู่

ตอนที่ฉันไปสถานีตำรวจก็ถูกพวกเขาเห็นด้วย

เมื่อวานฉันเอาไฟล์เสียงไปให้ตำรวจ แล้วบอกว่ามีคนอาจขัดขวางไม่ให้ฉันไปสอบเกาเข่า

การสอบเกาเข่าเป็นเรื่องสำคัญ แถมฉันยังกลับมาพร้อมคะแนนอันดับหนึ่งจากการสอบจำลองสามครั้งในเมืองข้าง ๆ ทางเบื้องบนก็น่าจะให้ความสำคัญ

เมื่อวานตำรวจก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้จริง ๆ แม้แต่หัวหน้าหน่วยของพวกเขายังออกมาพบฉัน แต่ทำไมวันนี้ถึงไม่มา?

หรือว่าเฉียวไคไหลถึงขั้นยื่นมือเข้ามายุ่งกับตำรวจได้ด้วย?

“พวกแกทำอะไร?”

พวกหัวล้านหัวเราะเสียงดัง

“ไอ้เด็กเวร! ตามพวกเรามาดี ๆ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกพี่ไม่เกรงใจ!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป