ชกต่อยแพ้ได้ แต่ห้ามขี้ขลาด นี่คือคำพูดของพี่เหลิ่งถง
พอนึกถึงตรงนี้ เลือดหนุ่มก็พลุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบทะลุหัว
“ไปตายซะ! คิดว่าเรียกพวกนักเลงกระจอกมาสองสามคนแล้วฉันจะกลัวหรือไง?”
คนที่เดือดก่อนคือพวกวัยรุ่นหลายคนซึ่งมีเจ้าหัวเหลืองเป็นหัวโจก “ไอ้เด็กเวร แกกล้าด่าปู่เหรอวะ ฉันจะอัดแกให้ตาย!”
เจ้าหัวเหลืองด่าจบก็พุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อฉัน
ฉันย่อตัวหลบ แล้วต่อยเข้ากลางลำตัวเต็มแรง
เจ้าหัวเหลืองโดนฉันชกจนร้อง “เชี่ย!” แล้วงอตัวงอเหมือนกุ้ง
แต่ฉันยังไม่ทันได้สะใจถึงหนึ่งวินาที ก็ถูกเตะจากด้านหลัง
ฉันเซถลา พอหันกลับไปจะอัดคนที่เตะฉัน แขนข้างหนึ่งก็รัดคอฉันไว้
ฉันเอื้อมมือไปจับคนที่รัดคอจากด้านหลัง แล้วก้มตัวลง คนด้านหลังก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป
ฉันยังไม่ทันยืดตัวขึ้นมา ก็มีอีกคนพุ่งเข้ามาชนจนฉันล้มลงกับพื้น
จากนั้นเท้าหลายคู่ก็รุมเตะฉันไม่ยั้ง ฉันทำอะไรไม่ถนัดสักอย่าง ได้แต่กอดหัว งอตัวรับแรงกระทืบ
“ไอ้เวร นึกว่าแกจะแน่ ที่แท้ก็มีดีแค่นี้เอง อัดมันให้ตายไปเลย!”
“ไอ้เหี้ย!”
“ไอ้เวร!” พวกมันด่าไปเตะไป
ฉันพยายามลุกขึ้นหลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายถูกกดลงกับพื้นทุกครั้ง
ที่จริงสถานการณ์แบบนี้ ฉันควรกลิ้งออกไปด้านข้างให้สุดแรง เพื่อหาพื้นที่ลุกขึ้นมาได้ แต่พอต้องเจอคนตั้งเยอะ ฉันก็โดนเตะจนมึนไปหมดแล้ว
สุดท้ายฉันถูกกระทืบอยู่นานกว่าสิบนาที ไม่รู้ว่าหัวกับตัวโดนไปกี่ครั้ง
พอพวกมันแยกย้าย เฉียวถิงฟางก็เดินมาวางเท้าลงบนหัวฉัน
“จำไว้นะ ตั้งแต่นี้ไปถ้าแกยังกล้ามาอีก ฉันเห็นแกเมื่อไรก็อัดเมื่อนั้น”
“ไปตายซะ!” ตอนนี้บนตัวฉันมีแค่เท้าของเฉียวถิงฟาง ฉันจึงปัดเธอล้ม แล้วรีบลุกวิ่งหนี
คนฉลาดย่อมไม่ยอมเสียเปรียบตรงหน้า ไม่ขี้ขลาดก็ไม่ได้แปลว่าต้องฝืนสู้ทั้งที่รู้ว่าเอาชนะไม่ได้
“จับมันไว้!”
เฉียวถิงฟางออกคำสั่ง พวกนักเลงก็ไล่ตามมาพร้อมสบถด่าไม่หยุด
ฉันไม่กล้าหันกลับไปมอง ได้แต่ทุ่มสุดแรงวิ่งไปข้างหน้า
เรื่องวิ่งนับว่าฉันได้เปรียบอยู่บ้าง
ตอนเรียนที่เมืองหลิน ฉันอาศัยวิ่งไปไหนมาไหนทุกวัน เพราะจะได้ประหยัดค่ารถเมล์สองหยวน
พอรวมกับความกลัว ความเร็วของฉันก็เพิ่มขึ้นกว่าปกติมาก
สุดท้ายฉันมุดเข้าไปในลานสเกตน้ำแข็งใต้ดิน คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เข้าไปในห้องน้ำหญิง
ทำไมถึงเป็นห้องน้ำหญิงน่ะเหรอ? ก็เพราะพวกนักเลงเป็นผู้ชาย ปกติคงไม่เข้าห้องน้ำหญิงกัน
อีกอย่าง ห้องน้ำหญิงมีห้องย่อยหลายห้อง มีที่ให้หลบ
โชคดีที่ข้างในไม่มีคน ฉันเข้าไปในห้องหนึ่งแล้วล็อกประตูทันที
ฉันพิงกำแพง หอบหายใจเฮือกใหญ่
ฉันเข้าไปได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเจ้าหัวเหลืองกับพวกมันจากด้านนอก
“ไม่มี! สงสัยหนีออกประตูหลังไปแล้ว”
“แม่งหนีเร็วชะมัด ไป!”
หลังเจ้าหัวเหลืองพูดจบ ฉันรออยู่อีกพักใหญ่ก็ไม่ได้ยินเสียงพวกมันแล้ว
แต่ฉันก็ยังไม่รีบออกไป ทนกลิ่นฉุนของปัสสาวะในห้องน้ำ แล้วหลบอยู่ข้างในนานถึงครึ่งชั่วโมง
ฉันอุตส่าห์นึกว่าตัวเองมีฝีมืออยู่บ้าง ถึงขั้นจัดการเฉียวไคไหลได้
ที่ไหนได้ แค่พวกนักเลงลูกน้องเฉียวไคไหลไม่กี่คนก็เล่นงานฉันจนเป็นสภาพนี้
ยังดีที่โดนอัดมาคราวนี้ก็ไม่เสียเปล่า ฉันหยิบเครื่องเล่นเอ็มพีสามที่เปลือกแตกยับออกมา
ฉันไม่มีเงินซื้อของใหม่ฟุ่มเฟือยแบบนี้หรอก เครื่องนี้ฉันไปคุ้ยได้มาจากร้านรับซื้อของเก่า ทั้งเปลือกกับแผงวงจรแตกหมดแล้ว ฉันเป็นคนซ่อมมันเอง
เมื่อกี้ตอนพวกมันรุมอัดฉัน ฉันอัดเสียงที่พวกมันพูดไว้ได้หมด
พอออกมาทั้งตัวสกปรกมอมแมม ฟ้าก็มืดแล้ว
ลานสเกตมีหนุ่มสาวแวะมาเล่นกันเยอะ พอเห็นฉันสภาพนี้ หลายคนก็ชี้ชวนกันมอง
ฉันก้มหน้า แก้มร้อนผ่าว ขาทั้งสองข้างเกร็งไปหมด
กว่าจะเดินออกมาถึงถนนใหญ่ได้ ฉันก็รู้สึกหมดกำลังใจ
พรุ่งนี้เจ้าหัวเหลืองกับพวกนั้นต้องมาดักฉันอีกแน่ ถ้าฉันยังจัดการนักเลงกระจอกไม่กี่คนไม่ได้ แล้วจะไปแก้แค้นบ้าอะไร แถมยังเรียนต่อไม่ได้อีก
ทั้งหมดก็เพราะจน ถ้าฉันมีเงิน ฉันจะซื้อพวกนักเลงมาสักแปดสิบร้อยคน แล้วอัดไอ้พวกเวรนั่นให้ตาย
แต่คนจนก็มีวิธีของคนจน
ฉันล้วงเงินไม่กี่หยวนที่มีติดตัวออกมา แล้วดูเวลา
นักเรียนประจำเลิกเรียนภาคค่ำตอนสามทุ่ม ฉันยังมีเวลา ต้องไปร้านอินเทอร์เน็ตก่อน เอาสิ่งที่อัดไว้มาใช้ให้เป็นประโยชน์
ที่สำคัญคือตัวกับหน้าฉันสกปรกไปหมด ต้องล้างให้สะอาดก่อนกลับ ไม่อย่างนั้นพี่เหลิ่งถงเห็นเข้าต้องเป็นห่วงแน่
ฉันหาร้านอินเทอร์เน็ตได้ร้านหนึ่ง แล้วเข้าไปทำความสะอาดตัวเองในห้องน้ำให้เรียบร้อย จากนั้นก็เปิดคอมพิวเตอร์ทั้งที่ยังใส่เสื้อผ้าเปียกอยู่
ฉันโอนไฟล์เสียงลงคอมพิวเตอร์ก่อน แล้วเปิดโปรแกรมตัดต่อเสียงที่ดึงมาจากพื้นที่เก็บข้อมูลออนไลน์เพื่อเริ่มลงมือ
แม่ฉันเป็นนักวิจัยด้านคณิตศาสตร์ ในสมุดบันทึกของแม่มีสูตรอยู่มากมาย ซึ่งประยุกต์ใช้กับโปรแกรมคอมพิวเตอร์ เคมี ฟิสิกส์ และอีกหลายด้านได้
พอเข้าใจสูตรพวกนั้น ฉันก็เรียนเขียนโปรแกรมด้วยตัวเอง
แค่ประยุกต์ใช้สูตรเหล่านั้น ฉันกลับค้นคว้าโปรแกรมออกมาได้หลายแบบจริง ๆ
ยิ่งศึกษาเรื่องโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ฉันก็ยิ่งรู้ลึกและสนใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
น่าเสียดายที่ฉันซื้อคอมพิวเตอร์ไม่ไหว ก่อนหน้านี้นอกจากใช้คอมพิวเตอร์ของโรงเรียนแล้ว ก็ทำได้แค่ประหยัดเงินไปร้านอินเทอร์เน็ตเพื่อเขียนโปรแกรม
ไม่นานฉันก็ทำไฟล์เสียงออกมาได้ เป็นบทสนทนาคล้ายเจ้าหัวเหลืองกับลูกน้องพวกนั้นกำลังดื่มเหล้าคุยกัน
พอจัดการไฟล์เสียงเสร็จ ฉันก็เช็กโปรแกรมสองสามตัวที่อัปโหลดไว้ขาย
นี่ก็เป็นอีกช่องทางหาเงินที่ฉันคิดขึ้นมาได้
เฮ้อ! มีคนดาวน์โหลดแค่สามครั้ง แต่ไม่มีใครซื้อสักคน
ยอดเงินในบัตรของฉันยังมีแค่สิบหยวนเท่ากับตอนเปิดบัญชี
ราคาที่ฉันตั้งไว้ก็แค่ครึ่งหนึ่งของซอฟต์แวร์ประเภทเดียวกัน ถ้าดาวน์โหลดโดยไม่จ่ายเงิน ก็จะใช้ได้แค่สามวัน
หรือว่าซอฟต์แวร์ของฉันยังไม่ดีพอ?
หาเงินไม่ได้ง่ายอย่างที่ฉันคิดจริง ๆ ด้วย!
ฉันถอนหายใจอยู่ในใจ เก็บของ ปิดคอมพิวเตอร์ แล้วกลับบ้าน
……
พี่เหลิ่งถงบอกว่าเฉียวไคไหลรู้ที่อยู่เก่าของบ้านเรา เราเลยอยู่ที่นั่นไม่ได้ จึงเช่าห้องชั้นบนสุดแบบหนึ่งห้องนอน
ช่วยไม่ได้ ฉันต้องเข้าเรียนมหาวิทยาลัย แถมยังมีข้าวของกับเสื้อผ้าอะไรอีกจิปาถะ ต้องใช้เงินก้อนโต เราจึงต้องประหยัดทุกทาง
แม้ห้องจะเล็กหน่อย แต่ก็ดีกว่าตอนอยู่ห้องใต้ดินมาก อย่างน้อยก็ยังเห็นแสงแดด
พอถึงหน้าประตู ฉันก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่ง
“เหลิ่งถง! แบบนี้จะเรียกว่าที่อยู่คนได้ยังไง ห้องรับแขก ห้องนอน ห้องครัวก็ไม่แยกกัน บางจุดยังยืนตัวตรงไม่ได้เลย
มีเตียงอยู่แค่เตียงเดียว แล้วพวกเธอสองคนจะนอนกันยังไง?”
แม่งเอ๊ย! หลัวปินอีกแล้ว
เขาเป็นผู้จัดการฝ่ายสินเชื่อของธนาคาร ตั้งแต่รู้จักพวกเรา ก็เกาะพี่เหลิ่งถงเป็นปลิงแทบอยากตามติดเธอทุกวัน
ไม่ใช่ว่าฉันจะห้ามพี่เหลิ่งถงคบเพื่อนนะ ฉันแค่ไม่ชอบหน้าหลัวปินคนนี้
แต่งตัวดูดีมีชาติตระกูล แต่ทุกครั้งที่อยู่กับพี่เหลิ่งถง เขากลับแอบจ้องคอเสื้อเธออยู่ตลอด
เขายังแก่กว่าพี่เหลิ่งถงห้าปี แถมเคยหย่ามาแล้ว เป็นตาแก่หื่นกามชัด ๆ
“เหลิ่งถง! จริง ๆ เธอไม่ต้องลำบากแบบนี้เลย เธอสวยขนาดนี้ แค่เธอเอ่ยปาก ไม่ต้องพูดถึงเลี้ยงน้องชายเธอคนเดียว ต่อให้ต้องเลี้ยงทั้งครอบครัว ฉันก็… ไม่สิ ใคร ๆ ก็ยินดีทั้งนั้น”
นี่แทบจะเป็นการสารภาพรักอยู่แล้ว ทำไมพี่เหลิ่งถงไม่ใช้มุกประจำตัวล่ะ?
ปกติพอพี่เหลิ่งถงได้ยินอะไรที่ไม่เข้าหู เธอต้องสวนกลับไปว่า “พูดเก่งจังนะ”
แต่วันนี้เธอกลับเงียบไปตั้งนาน อีกอย่าง ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมพี่เหลิ่งถงยังปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่อีก?
พี่เหลิ่งถงจะยอมรับข้อเสนอของเขา เพื่อส่งฉันเรียนมหาวิทยาลัยหรือเปล่า…
พอคิดถึงตรงนี้ ฉันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงกระชากประตูเปิดออก