ตอนฉันอายุ 9 ขวบ พ่อกอดผู้หญิงคนหนึ่ง ก่อนจะกระโดดลงมาจากดาดฟ้าโรงพยาบาลพร้อมกัน
เมื่อตำรวจตรวจเจอข้อความคลุมเครือที่ทั้งคู่ส่งหากันอยู่บ้าง ก็สรุปคดีว่าเป็นการฆ่าตัวตายเพราะเรื่องความรัก
แต่ฉันไม่เชื่อ พ่อเป็นรองหัวหน้าแผนกศัลยกรรมที่อายุน้อยที่สุดของโรงพยาบาลกลาง ทั้งยังตัวสูง หน้าตาดี
มีคุณน้าตั้งมากมายมาที่บ้านเพื่อขอเป็นแม่ฉัน แต่พ่อก็ไม่เคยตกลง
แม่ตายไปตั้งแต่ยังเร็ว พ่อยังสวมกระดุมเสื้อของแม่ไว้ที่คอ
สมุดบันทึกที่แม่ทิ้งไว้ พ่อก็หยิบออกมาลูบคลำอยู่บ่อย ๆ แล้วจะไปชอบผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง?
ในงานศพพ่อ มีผู้ชายคนหนึ่งพาคนกลุ่มใหญ่มาด้วย เขาด่าพลางทุบทำลายข้าวของไปด้วย
พวกเขาทุบพวงหรีด เผาหุ่นกระดาษ ทำลายเครื่องเซ่นไหว้ ฝ่ามือฉันชุ่มเหงื่อ คลื่นไส้จนแทบอาเจียน
ผู้ชายคนนั้นชื่อเฉียวไคไหล เป็นคนที่รวยที่สุดแถวนี้ ทำธุรกิจสถานบันเทิงครบวงจร
หลังพาคนมาทุบทำลายข้าวของจนเสร็จ เฉียวไคไหลก็ประกาศต่อหน้าทุกคนว่าพ่อฉันไปยั่วยวนเมียเขา จะเอาเถ้ากระดูกพ่อไปโปรย ให้พ่อเป็นผีก็ยังอยู่อย่างไม่สงบ
คนที่มาร่วมงานศพต่างตกใจกลัวจนเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม
แต่พอเฉียวไคไหลยกโกศกระดูกของพ่อขึ้นมา ฉันก็ไม่กลัวอีกต่อไป พุ่งเข้าไปแย่งโกศคืน
เสียดายที่ฉันเตี้ยเกินไป เอื้อมไม่ถึงแขนเขาด้วยซ้ำ
ฉันกอดขาเฉียวไคไหลแล้วกัด เขาผลักฉันออก ฉันก็พุ่งกลับเข้าไปใหม่
สุดท้ายเขาถีบฉันล้มลงกับพื้น แล้วเขวี้ยงโกศแตกต่อหน้าต่อตา
ฉันรู้สึกเหมือนเขาฆ่าพ่อต่อหน้าฉันอีกครั้ง
เดิมทีฉันก็ล้มจนตาพร่ามัวและแน่นหน้าอกอยู่แล้ว พอร้อนใจขึ้นมาอีกก็หมดสติไปเลย
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าสวยมากก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า งดงามจนตะลึง ไม่กล้าแม้แต่จะจ้องมอง
เธอบอกว่าเธอชื่อเหลิ่งถง พ่อฉันเคยช่วยชีวิตเธอไว้ ต่อจากนี้เธอจะเลี้ยงฉันเอง
เธอไม่ยอมให้ฉันเรียกน้า บอกให้เรียกพี่สาวแทน
เธอช่วยจัดการฝังศพพ่อ ฉันร้องไห้แทบฟ้าถล่มดินทลายอยู่หน้าหลุมศพ ส่วนเธอยืนคีบบุหรี่มาร์ลโบโรอยู่ข้าง ๆ มองฉันโดยไม่มีสีหน้าแม้แต่น้อย
ฉันเกลียดตัวเองที่ยังเด็กเกินไป แม้แต่เถ้ากระดูกพ่อก็ยังปกป้องไว้ไม่ได้ ได้แต่มองเฉียวไคไหลทุบโกศกระดูกพ่อ
ฉันแอบปฏิญาณกับตัวเองว่าจะต้องแก้แค้น และสืบให้รู้ว่าพ่อตายได้ยังไง
ปล่อยให้ฉันร้องไห้อยู่ 10 นาที เหลิ่งถงพี่สาวก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ลู่เหิง! ร้องพอแล้วก็ลุกขึ้น นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่นายจะร้องไห้ ต่อไปถ้าอยากร้องก็ต้องกัดฟันทนไว้
น้องชายของฉัน เหลิ่งถง ห้ามไม่มีความเอาไหนแบบนี้”
ตั้งแต่นั้นมา เหลิ่งถงพี่สาวก็บอกฉันหลายเรื่องว่าอะไรห้ามทำ
จะสู้แล้วแพ้ก็ได้ แต่อย่าขี้ขลาด
โดนด่าแล้วจะโกรธก็ได้ แต่อย่าแสดงออกมา
แม้แต่ตอนสอบได้คะแนนดี หรือได้รับรางวัล ก็ห้ามเหลิงจนลืมตัว
สรุปสั้น ๆ ผู้ชายต้องวางตัวให้สมกับเป็นผู้ชาย ต้องหนักแน่น!
ปกติเหลิ่งถงพี่สาวไม่ค่อยพูด ตอนแรกฉันกลัวเธอมาก
แต่สิ่งที่เธอควรทำให้ฉัน เธอก็ทำให้ครบทุกอย่าง
ทำกับข้าว ซักผ้า ของที่ควรซื้อให้ฉัน เธอก็ไม่เคยปล่อยให้ขาด
แม้แต่เวลาสูบบุหรี่ เธอก็ออกไปสูบที่ระเบียง กลัวควันจะทำให้ฉันสำลัก
ครั้งหนึ่งฉันฝันร้าย ทั้งร้องไห้ทั้งตะโกน เหลิ่งถงพี่สาวเป็นคนกอดฉันไว้ แล้วโอบฉันนอนตลอดทั้งคืน
วันนั้นฉันรู้สึกว่าเหลิ่งถงพี่สาวตัวนุ่มและหอมมาก ราวกับแม่กลับมาแล้ว
เดิมทีเหลิ่งถงพี่สาวเปิดบาร์อยู่ ช่วงแรกชีวิตของเราสบายมาก
เพราะเธอรับฉันมาเลี้ยง เฉียวไคไหลเลยไม่พอใจอย่างมาก
เขาพาคนมาก่อกวนอยู่บ่อย ๆ ไม่กี่วันบาร์ก็เจ๊ง เหลิ่งถงพี่สาวยังติดหนี้นอกระบบอีกเป็นแสนกว่าหยวน
ถึงจะตกอยู่ในสภาพนี้ เหลิ่งถงพี่สาวก็ยังไม่ยอมให้ฉันเอาบ้านของเราไปขาย
เพื่อหลบเฉียวไคไหล เธอพาฉันออกจากเมืองหลานไห่
ช่วงหลายปีนั้นเราลำบากมาก บ้านที่เช่าเป็นห้องใต้ดิน หลายครอบครัวต้องใช้ห้องน้ำร่วมกัน
หน้าร้อนทั้งชื้นทั้งอบอ้าว หน้าหนาวต้องกอดกันนอน ไม่อย่างนั้นก็หนาวจนหลับไม่ลง
เหลิ่งถงพี่สาวเลิกบุหรี่ด้วย เพื่อใช้หนี้ เธอทำงานโรงงานเสื้อผ้าตอนกลางวัน พอกลับมาทำข้าวเย็นให้ฉันเสร็จ ก็ต้องไปเป็นพนักงานบริการที่โรงแรมต่อ
บ่อยครั้งเธอกลับมาทิ้งตัวลงบนเตียง ไม่อยากขยับแม้แต่นิดเดียว แต่ไม่เคยบ่นสักคำ มีแต่พูดน้อยลงเรื่อย ๆ
ทุกครั้งที่เห็นเหลิ่งถงพี่สาวเป็นแบบนั้น ฉันก็ยิ่งเกลียดเฉียวไคไหล แทบอยากกัดเขาให้ตาย
เหลิ่งถงพี่สาวจะยิ้มอย่างพอใจให้เห็นยาก ๆ ก็ต่อเมื่อฉันเอาใบประกาศรางวัลกลับบ้าน
เพราะรอยยิ้มนั้น ฉันจึงตั้งใจเรียนสุดชีวิต ผลการเรียนอยู่หัวแถวเสมอ
ปี 2001 ฉันต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยตามข้อกำหนดของมณฑล จึงจำเป็นต้องกลับไปสอบที่ภูมิลำเนาตามทะเบียนบ้าน ฉันเลือกห้องหนึ่งของโรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังในเมืองหลานไห่
วันรายงานตัว ตอนครูพาฉันเข้าห้องเรียน เด็กผู้หญิงเกือบทั้งห้องก็ร้อง “ว้าว” ออกมา
ส่วนสูง 180 เซนติเมตร บวกกับใบหน้าคมเข้มมีมิติ ก็มีดีพอให้พวกเธอร้องทึ่งจริง ๆ
พอฉันแนะนำตัวเสร็จ ทันทีที่ได้ยินว่าฉันชื่อลู่เหิง ดวงตาของเด็กผู้หญิงหน้าตาสวยคนหนึ่งก็ราวกับมีไฟลุก
พอหมดคาบ เด็กผู้หญิงคนนั้นก็เดินหน้าบึ้งมาหาฉัน
“นายยังกล้ากลับมาอีกเหรอ?”
พอเพื่อนหลายคนได้ยินก็หันมามองด้วยความสงสัย
มีคนถามว่า “เฉียวถิงฟาง เธอรู้จักเขาเหรอ?”
พอได้ยินชื่อเฉียวถิงฟาง หัวใจฉันก็สะดุดวูบ
นี่มันเคราะห์ซ้ำกรรมซัดชัด ๆ! เฉียวไคไหลนิสัยแบบนั้น จะมีลูกสาวที่ได้เข้าโรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังได้ยังไง?
ฉันเลือกแล้วเลือกอีก สุดท้ายก็ยังมาเจอเฉียวถิงฟางจนได้
เฉียวถิงฟางพูดว่า “ฉันรู้จักเขาดีเกินไปแล้ว ตอนนั้นพ่อเขาเห็นว่าบ้านฉันรวยก็เลยยั่วยวนแม่ฉัน แถมยังทำให้แม่ฉันตายด้วย
เขาเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร ยังเด็กก็ไปอยู่กับผู้หญิงแพศยาคนหนึ่งแล้ว ความสัมพันธ์คลุมเครือไม่ชัดเจน”
“เชี่ย!”
“แรงขนาดนี้เลยเหรอ?”
“เด็กหนุ่มกับสาวใหญ่เหรอ?”
“ฮ่า ๆ...” เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นรอบด้าน
ฉันลุกพรวดขึ้นทันที จ้องเฉียวถิงฟางที่เตี้ยกว่าฉันครึ่งหัว
“ทำไม? นายอยากต่อยฉันเหรอ? เอาสิ!”
ถึงจะเดาไว้แล้วว่าเธอจะทำเกินไปขนาดนี้ แต่ชั่วขณะนั้นฉันก็ยังอยากลงมือ ทว่ารีบดึงสติกลับมาได้
ต่อยผู้หญิงแล้วจะเก่งตรงไหน? อีกอย่าง ถ้าทำให้ครูรู้เข้า คนที่เสียเปรียบก็เป็นฉัน ฉันไม่ทำตัวบ้าบิ่นแบบนั้นหรอก
ฉันสูดหายใจลึก ๆ ก่อนยิ้มเยาะให้เธอ “ที่นายพูดถึงคือพ่อนายสินะ? พ่อของนายเพิ่งไปเกาะผู้หญิงอ้วนรวย ๆ ไม่ใช่เหรอ?
ตอนนี้นายได้กินของดี ใส่เสื้อผ้าดี ๆ ก็เพราะผู้หญิงอ้วนคนนั้นไม่ใช่เหรอ?”
ฉันพอรู้เรื่องของเฉียวไคไหลอยู่บ้าง เลยหยิบมาโต้เธอได้พอดี
เฉียวถิงฟางหน้าแดงก่ำ ทั้งร้อนใจทั้งโมโห
“ไอ้สารเลว! ฉันจะสู้กับนายให้ตายไปข้าง!” เฉียวถิงฟางพุ่งเข้ามาหาฉันเหมือนตอนฉันยังเด็ก
ฉันเบี่ยงตัวหลบแวบเดียว เธอก็พุ่งหน้าคะมำลงพื้น
เฉียวถิงฟางล้มหน้าทิ่ม แล้วกัดฟันตะโกนอยู่กับพื้น
“คอยดูเถอะ ฉันจะจัดการนายยังไง!”
พูดจบเธอก็วิ่งออกไป
เพื่อนรอบห้องต่างทำหน้างง ไม่รู้เลยว่าระหว่างเราสองคนเคยเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ฉันนั่งลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจกำลังคิดหาทางรับมือเฉียวถิงฟาง
จู่ ๆ ก็มาเจอกันแบบนี้ ทำเอาฉันตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง
กว่าจะถึงเวลาเลิกเรียนตอนเย็น ฉันก็รอให้เพื่อนส่วนใหญ่กลับไปก่อน แล้วค่อยสะพายกระเป๋าออกมา
มองจากไกล ๆ ก็เห็นเฉียวถิงฟางพาพวกวัยรุ่นหลายคนยืนอยู่ตรงประตูใหญ่
เฉียวถิงฟางทำหน้าหาเรื่อง นักเรียนที่เดินผ่านต่างกลัวจนเลี่ยงไปอีกทาง
ยามโรงเรียนได้แต่มองจากป้อม ไม่มีใครกล้าออกมาแม้แต่คนเดียว
เพื่อแก้แค้น ฉันเคยทุ่มเทฝึกวิชาต่อสู้มาอย่างหนัก
ฉันยังไปเป็นคู่ซ้อมให้คนอื่นที่ชมรมต่อสู้ เรียนรู้เทคนิคต่อสู้มือเปล่ามามากมาย คิดว่าตัวเองพอมีฝีมืออยู่บ้าง
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนมากขนาดนั้น ก็อดประหม่าไม่ได้ ฝ่ามือชุ่มเหงื่อไปหมดแล้ว
ถึงอย่างนั้นฉันก็เตรียมใจ สูดหายใจลึกแล้วเดินออกไปทั้งที่ยังใจเต้นแรง
พอเห็นฉัน เฉียวถิงฟางก็ตะโกนว่า “ลู่เหิง! คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ แล้วตะโกนว่าผิดไปแล้ว 100 ครั้ง ฉันถึงจะลองคิดดูว่าจะยกโทษให้นายไหม”