“ไปตายซะไอ้เวร”
ผมยกเท้าเตะเป้าหมอนั่นเต็มแรง หัวโล้นร้องลั่น
พวกที่ตามหลังมันมายังไม่ทันตั้งตัว ผมก็ย่อตัวพุ่งหนีออกไปแล้ว
“จับมันไว้! แม่งเอ๊ย จับไอ้เด็กเวรนี่ให้ได้ เดี๋ยวกูตอนมันเอง!”
หัวโล้นตะโกนไล่หลัง ส่วนคนอื่น ๆ ก็พากันวิ่งตามผมมา
เมื่อกี้ผมลนจนวิ่งผิดทาง ยิ่งวิ่งไปข้างหน้า ก็ยิ่งห่างจากถนนสายหลัก
โชคดีที่วิ่งออกมาจากชุมชนแล้ว ด้านหลังเป็นโรงงานเก่า และถนนเส้นนี้ก็เชื่อมไปยังถนนสายหลักได้เหมือนกัน
แต่หัวโล้นตะโกนไล่หลังมาว่า “พวกแกสองคนไปดักทางถนนสายหลัก อย่าให้มันไปถึงสนามสอบ แค่นี้พวกเราก็ส่งงานได้แล้ว”
พวกมันปิดทางไปถนนสายหลักก่อน บีบให้ผมวิ่งไปทางชานเมือง
คนสิบกว่าคนล้อมผมไว้ ผมทำได้แค่วิ่งหนีสุดชีวิต
ในใจผมมีความคิดเดียว: อย่าให้พวกมันล้อมได้ ไม่งั้นผมรับมือไม่ไหวอีกแน่
“แม่งเอ๊ย ไอ้นี่เป็นกระต่ายหรือไงวะ วิ่งเก่งชะมัด!”
คนที่วิ่งตามผมเริ่มหอบจนแทบหมดแรง ถูกผมทิ้งห่างออกไปเรื่อย ๆ
เหลืออีกคนถือท่อเหล็ก ฟาดลงมาที่หัวผมเต็มแรง
ผมรู้สึกเจ็บแปลบที่หัว ก่อนจะล้มหน้าคะมำลงกับพื้น
จังหวะที่คนนั้นวิ่งเข้ามา เสียงไซเรนตำรวจก็ดังมาจากด้านหลัง
ผมหันไปมอง ตำรวจมาถึงสักที พวกหัวโล้นหันหลังวิ่งหนีทันที
คนที่ทำร้ายผมชะงักไป ผมกัดฟันเตะเข้าที่เข่ามันเต็มแรง
มันร้องลั่นแล้วล้มลง ผมพลิกตัวขึ้นคร่อมทันที
“ไอ้เวรเอ๊ย!” ในที่สุดผมก็เจอที่ระบายความแค้นที่อัดแน่นอยู่ในใจ กำปั้นทั้งสองข้างรัวใส่หน้ามันไม่ยั้ง
“อยากตีนักใช่ไหม กูอัดมึงให้ตายเลย!”
ตอนแรกมันยังพอยกแขนขึ้นมาปัดได้อยู่บ้าง แต่พอโดนต่อยไปไม่กี่หมัด ก็ได้แต่กุมหัว
“พอแล้ว ๆ!” ตำรวจรีบเข้ามาดึงผมออก
พอชกไม่ถึง ผมก็ใช้เท้าเตะต่อ
“พอได้แล้ว! ยังจะไปสอบอยู่ไหม?”
คำพูดของหัวหน้าตำรวจทำให้ผมได้สติ เวลาผ่านไปตั้งนานแล้ว การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็เริ่มไปแล้ว
“แล้วจะทำยังไงดี?”
ตำรวจรุ่นใหญ่ที่พูดด้วยลูบหัวผม พอชักมือออกมาก็มีเลือดเต็มมือ
“ส่งนายไปโรงพยาบาลก่อน”
“ไม่ได้! ผมต้องไปสอบ แผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก”
“ไอ้หนุ่มนี่...”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ตำรวจอีกคนก็เอ่ยขึ้นว่า “หัวหน้า ระหว่างทางช่วยทำแผลให้เขาหน่อย แล้วไปส่งที่สนามสอบเถอะ เรียนมาตั้งสิบกว่าปี เหลืออีกแค่นิดเดียวเอง”
ผมพยักหน้าตามด้วย
หัวหน้าตำรวจถอนหายใจ “ได้! นายไปส่งเขาที่สนามสอบ ส่วนพวกเราจะตามจับคนร้ายต่อ”
ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะสนใจแล้วว่าจับพวกมันได้กี่คน รีบกระโดดขึ้นรถตำรวจทันที
ตำรวจคนหนึ่งช่วยพันแผลให้ผม ส่วนอีกคนเปิดไซเรน ขับฝ่าไฟแดงมาตลอดทาง
ถึงอย่างนั้น ตอนที่ผมไปถึงสนามสอบก็สายไปกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว
ถ้าตำรวจไม่ช่วยอธิบายให้ฟัง ผมคงเข้าไปในสนามสอบไม่ได้ด้วยซ้ำ
เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ผมตั้งสมาธิเต็มที่ เสียงทุกอย่างจากข้างนอกถูกผมตัดออกไปโดยอัตโนมัติ
ผมเบิกตากว้าง เขียนคำตอบไม่หยุด ท่าทางของผมทำเอาครูคุมสอบขมวดคิ้วมองอยู่ตลอด
พอเสียงกริ่งหมดเวลาดังขึ้น ผมก็พ่นน้ำรสเปรี้ยวออกมาทันที
“นักเรียน!” ครูคุมสอบพยุงผมขึ้น “เร็วเข้า! ส่งโรงพยาบาล!”
“ไม่ ๆ ครับครู! ผมไม่เป็นไร แค่คลื่นไส้ ออกไปสูดอากาศเดี๋ยวก็ดีขึ้น”
ผมไปโรงพยาบาลไม่ได้ ถ้าถูกกักตัวไว้ที่นั่น แล้วตอนบ่ายผมจะไปสอบได้ยังไง?
บางคนสอบไม่ดีก็ยังสอบใหม่ได้อีกปี แต่ผมทำแบบนั้นไม่ได้ เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ต้องกลับไปอ่านหนังสืออีกปี แต่ยังเป็นการทำให้พี่ถงต้องเหนื่อยเพิ่มอีกปีด้วย
ต่อให้ผมต้องตาย ก็ต้องตายในสนามสอบนี่แหละ
“งั้นครูพยุงออกไปนะ”
ครูเรียกอีกคนมาช่วยกันพยุงผมออกไป
พอถึงหน้าประตู คนแรกที่พุ่งเข้ามาหาผมคือพี่ถง
ปกติไม่ว่าเจอเรื่องอะไร เธอก็ใจเย็นเสมอ แต่คราวนี้กลับตะโกนเรียก “เสี่ยวเหิง” แล้ววิ่งเข้ามาหาผมไม่กี่ก้าว ก่อนจะกอดผมไว้แน่น
“เป็นความผิดพี่เอง! พี่ควรอยู่กับนายสิ”
พี่ถงร้อนใจจนน้ำตาไหล ทั้งที่ตอนร้านเหล้าเจ๊งและมีหนี้สินติดตัวมากมาย เธอยังไม่เป็นแบบนี้เลย
ผมไม่เห็นว่าหลัวปินยืนอยู่ข้างหลัง สีหน้ามืดครึ้มแค่ไหน
ลมพัดมาแล้วผมรู้สึกสบายขึ้นมาก ผมพยุงไหล่เนียนหอมของพี่ถง ฝืนยิ้มออกมา
“พี่ ผมไม่เป็นไร”
“ไม่เป็นไรตรงไหน? ดูสิ ทั้งตัวทั้งหัวมีแต่เลือด ไป! ไปโรงพยาบาลก่อน”
“ไม่ต้องหรอกพี่ แค่แผลถลอกนิดหน่อย กินอะไรแล้วนอนพักสักหน่อยก็หาย ตอนบ่ายผมยังต้องสอบ ผมไม่เป็นไรจริง ๆ”
“ไม่เป็นไรได้ยังไง? ต่อให้ต้องสอบ ก็ต้องไปทำแผลให้เรียบร้อยก่อน”
พี่ถงไม่ฟังผมเลย เธอประคองกึ่งโอบผมเดินออกไป
หลัวปินเดินเข้ามาตอนนั้นพอดี “เหลิ่งถง คนทางนั้นยังรออยู่ที่โรงแรมนะ! เขาไม่เป็นไรก็พอแล้ว เรื่องหาเงินสำคัญกว่าไม่ใช่เหรอ?”
โรงแรม? ผมนึกถึงการเปิดห้องขึ้นมาทันที
ยังจะหาเงินอีก ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?
พี่ถงถลึงตามองหลัวปิน “ไสหัวไป! ต่อให้ได้เงินเท่าไรก็สำคัญน้อยกว่าเสี่ยวเหิง ช่วงสองสามวันนี้ฉันจะอยู่กับเขา”
“แต่...”
หลัวปินยังจะพูดอะไรต่อ พี่ถงก็ผลักเขาออกไปทันที แล้วพยุงผมไปโบกรถข้างทาง
หลัวปินถาม “งั้นฉันไปส่งพวกเธอไหม?”
พี่ถงไม่สนใจเขา พอแท็กซี่มาถึง เธอก็จับผมยัดเข้าไปในรถแล้วตามขึ้นมา
ที่จริงแผลบนหัวผมเป็นแค่แผลถลอก แต่เรื่องที่พี่ถงต้องไปหาเงินที่โรงแรมกลับกลายเป็นเรื่องค้างคาใจผม
ผมอยากถาม แต่ก็ไม่กล้า กลัวจริง ๆ ว่าถ้าถามแล้วจะได้คำตอบที่ทำให้ผมรับไม่ไหว
อีกอย่าง ปกติพี่ถงทำอะไรไม่ค่อยบอกผมอยู่แล้ว เหมือนตอนที่กลางวันไปทำงาน กลางคืนยังไปเสิร์ฟอาหารอีก
ถ้าผมไม่แอบตามไปเห็น ผมคงไม่มีวันรู้เรื่องนี้เลย
พี่ถงถามย้ำหลายครั้งจนแน่ใจว่าผมไม่เป็นอะไรแล้ว ถึงได้กลับมาพร้อมใบนัด
“เสี่ยวเหิง เฉียวไคไหลจะให้คนมาดักนาย นายรู้อยู่ก่อนแล้วใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นตำรวจจะมาช่วยได้ถูกจังหวะขนาดนั้นได้ยังไง?”
ดูเหมือนตำรวจยังไม่ได้บอกเธอเรื่องที่ผมแจ้งความไว้ก่อน
“พี่ ผม...”
พอเห็นสีหน้าผม เธอก็รู้คำตอบทันที
“รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน? พี่เองก็ประมาทไปเหมือนกัน เรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแบบนี้ พี่ควรอยู่ข้างนาย
พี่จะพาไปกินข้าวก่อน สองสามวันนี้พี่จะอยู่กับนาย”
ถึงจะเห็นแก่ตัวไปหน่อย แต่พี่ถงจะอยู่ข้างผม ผมก็ยินดีเสียยิ่งกว่าอะไร
“ได้!”
ตอนเที่ยง พี่ถงพาผมไปกินข้าว แล้วเปิดห้องในโรงแรมเล็ก ๆ ให้ผมพัก
ระหว่างนั้นเธอถามผมอยู่ตลอดว่ารู้สึกยังไงบ้าง
ตอนเช้าผมไม่ได้กินข้าว แถมยังไปชกต่อยมาอีก แล้วรีบไปสอบอย่างลนลาน ทั้งช่วงเวลานั้นเส้นประสาทของผมตึงเครียดมาตลอด ถึงได้อาเจียนออกมา
พักมาตั้งนาน ผมก็หายดีแล้ว
ผมเอาแต่บอกว่าไม่เป็นไร พอเห็นพี่ถงเป็นห่วงผมขนาดนั้น ก็ยิ่งรู้สึกสบายตัวขึ้น แต่ก็ยังอดนึกถึงเรื่องไปโรงแรมเพื่อหาเงินไม่ได้เป็นพัก ๆ
ตอนบ่ายเป็นการสอบวิชาวิทยาศาสตร์รวม กว่าจะสอบเสร็จก็เย็นแล้ว
เรากลับบ้านด้วยกัน พี่ถงเข้าครัวทำกับข้าวให้ผมกิน
กินเสร็จพี่ถงก็ไปอาบน้ำ กระเป๋าของเธอวางอยู่ตรงหน้าผมพอดี
ผมมองกระเป๋า แล้วก็ยื่นมือออกไปเปิดมันอย่างกับถูกอะไรบางอย่างดลใจ
เรื่องไปโรงแรมหาเงิน แถมสองคืนมานี้พี่ถงยังออกไปข้างนอกทุกคืน ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะอยากค้นดู
รูดซิปเปิดออกแค่เส้นเดียว แต่กลับรู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปเป็นศตวรรษ
ทันทีที่เปิดออก พอเห็นของข้างใน ผมก็สูดลมหายใจเฮือก
กล่องใบเล็กทรงสี่เหลี่ยม ภายในมีของชิ้นหนึ่งโผล่ออกมา เป็นบรรจุภัณฑ์สุญญากาศขนาดเล็ก ข้างในมีปุ่มนูนกลม ๆ
นี่มัน... นี่มัน...